|
|
|
|
|
|
نگاهی به فیلم «هفت دقیقه تا پاییز» ساخته «علیرضا امینی» |
| خانواده و خیانت |
| ایسکانیوز:علیرضا امینی در فیلم «هفت دقیقه تا پاییز» حرفهای زیادی در باره جامعه و خانواده وخیانت دارد و خوشبختانه تمامی این حرف ها را نه در قالبی موعظهگر بلکه در قالبی طبیعی و واقعگرا ارائه کرده است. |
 |
|
|
فیلم «هفت دقیقه تا پاییز» ساخته «علیرضا امینی» درجشنواره سال گذشته جنجال فراوانی آفرید. فیلمی که ما پس از 4 سال شاهد حضور هدیه تهرانی بر پرده سینماها بودیم .همان فیلمی که کارگردانش با یک فیلمنامه نصفه و نیمه شاید هم طرحی چند خطی سوپراستار گذشته سینمای ایران را همراه خود کرد. شاید کمی عجیب به نظر بیاید که پس از این همه مدت چطور هدیه تهرانی حاضر شد تا بازی در فیلمی با فیلمنامهای نامعلوم را قبول کند.
تماشای هفت دقیقه تاپاییز درجشنواره فیلم سال گذشته برای همه اهالی رسانه مهم بود. در میان فیلمهایی که در جشنواره امسال حضور داشتند «هفت دقیقه تاپاییز» کمی ویژهتر بود، بازیهای یکدست و متفاوت از بازیگران کار میتواند عامل مهمی باشد در جذب مخاطبی که به خوبی بازی بد و خوب را از هم تشخیص میدهد.
محسن طنابنده یکی از شاهکارهای این فیلم است، سکانسی که در جاده جنگلی بعد از وقوع تصادف به دنبال اتوموبیلی میدود تا جان دختر ناتنیاش را نجات دهد تحسین برانگیز است، یا سکانسی که خاطره اسدی و حامد بهداد جلوی یک اسباببازی فروشی باهم بر سر رازی که مریم مخفی کرده دعوا میکنند. این سکانس بدون هیچ کات صحنهای تکتک گرفته شده، اما نه تنها از ریتم نیفتاده، بلکه بازیها بسیار عالی و روان ارائه شده. حتی پسر بچهای که در این سکانس بازی میکند خیلی خوب توانسته خودش را با بازیگران بزرگسال و حرفهای همراه کند، دیالوگهایش را بگوید و از پدرش برای خرید عروسک مورد علاقهاش «شرک» پول بگیرد.
باز هم باید گفت که هفت دقیقه تا پاییز فیلم قابل قبول و خوبی است، اما تعجیل در ساخت این اثر در این فیلم مشهود است. انگار کارگردان«علیرضا امینی» تنها میخواسته تا این فیلم را به هر قیمتی به جشنواره برساند، ولی به خاطر تلاشهای نویسنده در ارائه داستانی جذاب، کارگردانی خوب و بازیهای متفاوت از بازیگران، بخصوص حامد بهداد که از قالب آدمهایی عصبی وتند خو خارج شده بود باید به هفت دقیقه تا پاییز نمرهای بالا داد.
در سالهای اخیر فیلمهای سینمای ایران عموماً به دو دسته تقسیم میشوند: دسته اول، فیلمهایی که ماجراهای پیش از عروسی را بررسی میکند و متمرکزند بر عشق و خواستگاری و مثلث و مکعب عشقی. که این طور فیلم ها عموماً از سطح کیفی نازلی برخوردارند. نمونههای متعددی هم از این رویکرد وجود دارد: شاخه گلی برای عروس، دلداده، کیش و مات، چارچنگولی و... که درصد زیادی از فیلمهای سالهای اخیر سینمای ایران را این دسته فیلم ها تشکیل میدهند.
اما دسته دوم : فیلمهایی هستند که به مسائل بعد از ازدواج میپردازند. مسائلی مانند خیانت، مشکلات ازدواج وخانواده ها و....که معمولا فیلمهای ارزشمندی هستند مثل چهارشنبه سوری، به همین سادگی، سنتوری و... البته این فیلم ها درصد اندکی از تولیدات سینمای ایران را به خود اختصاص میدهند. هفت دقیقه تاپاییز از فیلمهای ارزشمندی است که متعلق به این گروه است.
امینی بعد از ساخت چند فیلم خلاف جریان سینمای ایران فیلمهایی با اکران محدود و تماشاگران خاص، حالا با فیلم هفت دقیقه تا پاییز به سمت سینمایی که هم ارزشمند است و هم میتواند مخاطب عام و خاص را جذب کند روی آورده است. او با این فیلم گام بلندی درکارنامه هنریاش برداشته است. فیلم با سکانسی آغاز میشود که در آن نیما بابازی «محسن تنابنده» در حال تمیز کردن شیشههای طبقههای مختلف یک ساختمان است.
او در هر طبقه، مقطعی از زندگی مختلف افراد مختلف را میبیند. در یک طبقه صحنه عقد و در طبقه دیگر صحنه طلاق است. «مریم» بابازی «خاطره اسدی» که به خاطر حضور شوهرش «فرهاد» بابازی «حامد بهداد» از زندان تقاضای طلاق کرده و همراه تک پسرش «امین» به خانه خواهرش «میترا» بابازی «هدیه تهرانی» که فیلمبردار عروسی است آمده است. در این بین شوهر خواهر «خاطره» بدون اطلاع میترا و مریم به زندان میرود و سند آزادی فرهاد را میگذارد. پیشنهاد کاری خوبی به میترا میشود و آنها خانوادگی بدون اجازه فرهاد به مسافرت میروند ولی در برگشت حادثه ای تلخ برایشان اتفاق میافتد. فرهاد که از زندان آزاد شده به دنبال کسی میرود که پولهایش را دزدیده است...
فیلم امینی فیلمی درباره خیانت است. هفت دقیقه تا پاییز درامی است که خوب شروع میشود و خوب تر تمام میشود. بازی بازیگران فیلم بهترین برگ برنده فیلم است. در بین بازیگران فیلم بازی «هدیه تهرانی» از همه ارزشمندتر است.
هدیه تهرانی که به قول تهیهکننده فیلم، فیلمنامه این فیلم را از بین چند صد فیلمنامه انتخاب کرده است ، در هفت دقیقه تا پاییز بازی تاثیر گذاری ارائه داده است. محسن طنابنده هم از عهده نقش پدری که فرزندش را از دست داده بازی قابل قبولی ارائه کرده است. فیلم خالی از عیب و ایراد نیست وسهل انگاریهای زیادی دارد که احتمالا به خاطر تعجیل کارگردان برای زود رساندن فیلم به جشنواره بوده است. صحنه تصادف و چپ کردن ماشین اجرای خوبی ندارد ولی تدوین خوب خانم صفی یاری باعث شده که این صحنه بدتر از این چیزی که هست به نظر نیاید.
علیرضا امینی در هفت دقیقه تا پاییز حرفهای زیادی در باره جامعه و خانواده وخیانت دارد و خوشبختانه تمامی این حرف ها را نه در قالبی موعظهگر بلکه در قالبی طبیعی و واقعگرا ارائه کرده است. فیلم واجد لذتهای بسیاری است: بازیگران خوب، سکانسهای واقعا به یادماندنی مانند جشن تولد سارا و صحنه بگو مگوی هدیه وحامد در پله، یا صحنه خودکشی حامد بهداد واز همه بهتر یک پایان عالی که در کمترفیلم ایرانی چنین پایان خوبی را میتوانید ببینید.
هفت دقیق تا پاییز حکایت قلبها و روحهای مجروحی است که بی تابانه به دنبال تسلی و آرامش هستند. فیلم داستان دو خانواده آسیب دیده را بیان میکند. انسانهایی که با نشان دادن اندکی درک متقابل میتوانند جراحتهای خود را تسکین بخشند. هر چندکه فراموش کردنش غیر ممکن باشد.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|