به گزارش گروه فرهنگی ایسکانیوز، پس از حاشیه‌های فراوان پیرامون فیلم سینمایی «لامینور» به کارگردانی داریوش مهرجویی، روز گذشته پروانه نمایش این فیلم که پس از ۲ سال منقضی شده بود، تمدید شد و مهرجویی امروز با انتشار ویدئویی بابت آن قدردانی کرد.

او در این ویدئو گفته است: «من داریوش مهرجویی هستم، می‌خواهم از تمام دست‌اندرکاران سینما، تهیه‌کننده‌ها، بازیگران، منتقدان و تمام کسانی که در این رشته فعالیت می‌کنند، واقعا تشکر می‌کنم، برای اینکه حسابی پشتیبان من بودند و من اصلاً چنین انتظاری نداشتم، ولی خیلی متشکرم و امیدوارم که حالا که پروانه نمایش ما صادر شده، به امید خدا در عید فطر شاهد نمایش این فیلم باشیم و از شما تشکر می‌کنم و امیدوارم که از فیلم خوشتان بیاید. بالاخره این یک سوءتفاهی بود که خوشبختانه برطرف شد و به من اشتباهی اطلاعات نادرست دادند و کمی غصه‌دار شدم. خدا را شکر که همه چیز رفع شد و خیلی خوشحالم، خیلی ممنونم، همه شما را می‌بوسم و عاشقتان هستم.»

معاون ارزشیابی و نظارت سازمان سینمایی روز گذشته پیرامون نقش رضا درمیشیان، تهیه‌کننده فیلم «لامینور»‌ در ارائه اطلاعات خلاف واقع به داریوش مهرجویی گفته بود: سازمان سینمایی امکان برخورد قانونی با این تهیه‌کننده را برای خود محفوظ می‌داند.

 «لامینور» داستان دختر نوازنده‌ای با بازی پردیس احمدیه است که پدری حاجی‌بازاری و سختگیر دارد. «لا مینور» به معنای اولین گام و آکوردی است که هنرجویان گیتار فرا می‌گیرند.

بر اساس این گزارش؛  بعد از اینکه ناگهان فیلم جدید داریوش مهرجویی، «لامینور»، از اکران نوروزی حذف شد، این کارگردان در ویدئویی اعتراض شدیدش را به وزارت ارشاد و سازمان سینمایی اعلام کرده است. به نظر می‌رسد «لامینور» هم به نوعی به همان سرنوشتی دچار شده که دیگر فیلم توقیفی مهرجویی، «سنتوری»، سال‌ها پیش گرفتارش شد، اما این‌بار آقای کارگردان چنین معترض تصمیمات عجیب و بی‌اساس نهادهای سانسورچی و توقیف‌گر شده است:

        من معترضم. این پروانه نمایش فیلم لامینور من است. این شیر نیست، گوشت نیست، که بگویید تاریخش گذشته است.

        شما به من پروانه نمایش دادید؛ چرا زیر قول خودتان می‌زنید؟ مرد نیستید. مردانه رفتار کنید.

        فیلم هایم را توقیف کردید. یکی را اصلا مفقود کردید.

        دو سال، سه سال روی یک فیلم کار کنیم و بعد بیرون بیاندازیم؟ کی هستید شما؟ پشت پرده مثل اشباح حکم صادر می‌کنید.

        دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. من می‌آیم و به همراه دستیارانم در وزارت ارشاد تحصن می‌کنم. تا حقم را نگیرم ول نمی‌کنم.

        وزارت ارشاد؛ وزیر محترم! به حرف من گوش بده. من دیگر نمی‌توانم. می‌خواهم بجنگم. بیایید بزنید من را بکشید. این سینه من. من را بکشید، ولی من حقم را می‌گیرم.

انتهای پیام/