گروه سیاسی ایسکانیوز، بعضی جمله‌ها در زمان خودشان درست فهمیده نمی‌شوند. باید بگذرد، باید تجربه شوند.

در ادبیات امنیتی امروز، عبارتی هست که در هیچ مرکز تحقیقاتی غربی نمی‌شود نادیده‌اش گرفت: اراده‌ی غیرقابل پیش‌بینی.

تحلیلی که اعتراف می‌کند معادلاتش جواب نداده است.

تجهیزات، بودجه و برتری فناورانه، لزوما معادله را تعیین نمی‌کنند. جایی این معادله به هم خورده است. جایی میان تاریخ . یک صندلی در مجمع عمومی سازمان ملل، مهرماه سال ۱۳۵۹.

چهل‌وشش سال پیش، کشوری در اوج جنگ و در تنگ‌ترین وضعیت سیاسی خود، نماینده‌ای به نیویورک فرستاد که شبیه هیچ‌کدام از حاضران آن سالن نبود؛ نه در پوشش، نه در لحن. حرفی هم زد که با منطق رایج سالن هم‌جنس نبود. او از ایمان گفت، در جایی که همه از توان نظامی حرف می‌زدند.
حرفی بدون تاریخ مصرف که نه در پایان جنگ از مُد افتاد، نه در دهه‌های بعد که دنیا معیار سنجش قدرت را عوض کرد.

روایت مرد ایستاده در تاریخ ۲۶ مهر ۵۹ دیگر یک سند آرشیوی نیست، واقعیتی است که ایران آن را هرروز مشق می‌کند.

انتهای پیام/