به گزارش گروه اجتماعی ایسکانیوز؛ واقعیتش این است که آدم‌های موفق باهوش‌تر از بقیه نیستند. خیلی‌هایشان حتی از نظر استعداد خام، معمولی‌اند. چیزی که آن‌ها را جدا می‌کند، چند عادت ذهنی ساده است که کسی به‌ آنها یاد نمی‌دهد،

اولین چیز، رابطه‌شان با شکست است. آدم معمولی وقتی شکست می‌خورد، آن را نشانه‌ای می‌بیند که «من بلد نیستم» یا «این راه من نیست». آدم موفق همان شکست را فقط یک داده می‌بیند؛ اطلاعاتی که می‌گوید این روش کار نکرد، پس روش بعدی را امتحان کن. تفاوت در خودِ شکست نیست، در معنایی است که به آن می‌دهند.

دومی، صبر روی چیزهای کسل‌کننده است. همه دوست دارند ایده‌های بزرگ داشته باشند، اما موفقیت اغلب از تکرار کارهای کوچک و بی‌جذابیت می‌آید؛ همان کاری که هیچ‌کس دوست ندارد هزار بار انجامش دهد. آدم‌هایی که به جایی می‌رسند، یاد گرفته‌اند با کسالت کنار بیایند، نه این‌که منتظر انگیزه بمانند.

سومی، و شاید مهم‌ترین، توانایی تصمیم‌گیری با اطلاعات ناقص است. اکثر آدم‌ها منتظر می‌مانند تا مطمئن شوند، تا همه‌چیز روشن شود، تا ریسک صفر شود. اما هیچ‌وقت چنین لحظه‌ای نمی‌رسد. آدم موفق یاد گرفته با ابهام حرکت کند؛ تصمیم می‌گیرد، نتیجه را می‌بیند، و مسیر را اصلاح می‌کند. این‌ها منتظر چراغ سبز کامل نمی‌مانند.

یک نکته‌ی دیگر هم هست که کمتر گفته می‌شود: آدم‌های موفق معمولاً افراد بهتری برای پرسیدن سؤال دارند. شبکه‌ای از آدم‌هایی که می‌توانند ازشان کمک بخواهند، یا حداقل کسی که تجربه‌اش را رایگان در اختیارشان بگذارد. این به تنهایی، «استعداد» نیست؛ نتیجه‌ی سال‌ها رابطه‌سازی صادقانه است، نه شبکه‌سازی حساب‌شده.

و در آخر، شاید عجیب به نظر برسد، ولی آدم‌های موفق معمولاً کمتر از بقیه دنبال تأیید دیگران‌اند. تصمیم‌هایشان را بر اساس چیزی می‌گیرند که خودشان به آن باور دارند، نه بر اساس این‌که دیگران چه فکری می‌کنند. این یعنی می‌توانند مسیرهایی را انتخاب کنند که در نگاه اول عجیب یا پرریسک به نظر می‌رسند، چون منتظر تأیید جمع نمی‌مانند.

هیچ‌کدام این‌ها استعداد ذاتی نیست. همه‌شان عادت‌اند، و عادت را می‌شود ساخت. شاید تفاوت واقعی همین باشد: آدم‌های موفق باور دارند که خودشان را می‌توانند بسازند، و بقیه فکر می‌کنند همین‌جوری که هستند باید بمانند.