به گزارش خبرنگار ورزشی ایسکانیوز، در عکس قدیمی، لیونل مسی ۲۰ساله هنوز به بزرگترین افتخارات دوران حرفهای خود نرسیده بود. لامین یامال نیز نوزادی چندماهه بود که خانوادهاش برنده قرعهکشی یک برنامه خیریه شده بودند. عکاس آن روز، مسی را در کنار کودک و مادرش قرار داد و تصاویری ثبت کرد که سالها در بایگانی ماند. هیچکس نمیتوانست تصور کند نزدیک به دو دهه بعد، همان بازیکن جوان و همان نوزاد در دو سوی مهمترین مسابقه فوتبال جهان قرار بگیرند.
آن عکس حالا به مقدمهای آماده برای فینال جام جهانی تبدیل شده است؛ انگار تاریخ سالها پیش نخستین صحنه داستان را نوشته و ادامه آن را به تابستان ۲۰۲۶ سپرده بود. مسی و یامال یک بار در برابر دوربین کنار هم قرار گرفتند، بیآنکه یکی بداند کودکی که در آغوش گرفته چه آیندهای دارد و دیگری اساساً چیزی از آن لحظه به یاد بیاورد. اینبار اما میان آنها نه یک وان کوچک و برنامه خیریه، بلکه جامی قرار دارد که تمام جهان برای دیدنش منتظر مانده است.
مسی در ۳۹سالگی به دومین فینال پیاپی جام جهانی رسیده است. او چهار سال پس از قهرمانی آرژانتین در قطر، بار دیگر تیم کشورش را تا آخرین مسابقه پیش برده؛ آن هم در دورهای که هر حضورش میتواند آخرین حضور او در بزرگترین صحنه فوتبال باشد. مسی هنوز پایان قطعی دوران ملی خود را اعلام نکرده است، اما سن او و فاصله چهارساله تا جام جهانی بعدی، به این فینال معنایی فراتر از یک مسابقه معمولی داده است. برای میلیونها هوادار، دیدار با اسپانیا شاید آخرین فرصت تماشای مسی در مسابقهای باشد که قهرمان جهان را تعیین میکند.
مسیر او در جام جهانی، داستانی طولانی از انتظار و ناکامی بود. مسی زمانی وارد این مسابقات شد که هنوز جوانی با پیراهن بارسلونا به شمار میرفت؛ سپس حذفهای دردناک، شکست در فینال و سالهای سنگین مقایسه با دیهگو مارادونا را پشت سر گذاشت. قهرمانی سال ۲۰۲۲ بخش بزرگی از آن فشار تاریخی را از میان برد. او دیگر برای اثبات بزرگی خود به جام جهانی نیاز ندارد، اما قهرمانی دوباره میتواند پایان داستان را به چیزی نزدیک به افسانه تبدیل کند: کاپیتانی که پس از دههها جستوجو، نه یک بار، بلکه دو بار پیاپی جام را بالای سر میبرد.
در سوی دیگر، لامین یامال هنوز در آغاز راهی قرار دارد که مسی بخش عمده آن را پیموده است. او چند روز پیش از نیمهنهایی ۱۹ساله شد و اکنون در سنی به فینال رسیده که بسیاری از بازیکنان هنوز در انتظار نخستین حضور ثابت خود در فوتبال حرفهای هستند. یامال محصول محلهای کارگری در اسپانیاست؛ جایی که پیش از فینال، نام او بر دیوارها، پیراهنها و گفتوگوهای روزانه مردم دیده میشود. برای ساکنان محله قدیمیاش، حضور او در این مسابقه فقط موفقیت یک بازیکن نیست؛ نشانهای است از اینکه کودکی از میان همان خیابانها میتواند به مرکز بزرگترین رویداد ورزشی جهان برسد.
یامال پیش از رسیدن به جام جهانی نیز طعم قرارگرفتن زیر سنگینترین نورها را چشیده بود. ظهور زودهنگامش در بارسلونا، درخشش با پیراهن اسپانیا و قهرمانی اروپا، خیلی زود او را از یک استعداد آیندهدار به یکی از چهرههای اصلی فوتبال جهان تبدیل کرد. بااینحال، فینال جام جهانی سطح دیگری از شهرت و مسئولیت است. یک شب میتواند نام بازیکنی را برای همیشه وارد حافظه عمومی کند؛ همانگونه که نسلهای مختلف، قهرمانان جامهای جهانی گذشته را نه فقط با آمار، بلکه با یک مسابقه و یک تصویر به یاد میآورند.
همین تفاوت، جذابیت رویارویی مسی و یامال را میسازد. مسی با خاطرهها وارد زمین میشود و یامال با وعده آینده. پشت سر ستاره آرژانتینی، نزدیک به دو دهه بازی در بالاترین سطح، مجموعهای از جامها و نسلی از هوادارانی قرار دارند که با دریبلها، گلها و شکستهای او بزرگ شدهاند. یامال هنوز بخش عمده داستان خود را ننوشته است. او به فینال میآید تا نخستین فصلهای دورانش را با بزرگترین افتخار ممکن آغاز کند.
بااینحال، نباید فینال را به مسابقه شخصی دو بازیکن تقلیل داد. مسی و یامال نمایندگان دو تیم و دو کشورند. آرژانتین برای دفاع از عنوان قهرمانی و تثبیت سلطه نسل فعلیاش وارد میدان میشود؛ اسپانیا نیز پس از شانزده سال میخواهد دومین ستاره را بر پیراهن خود بنشاند. هر دو بازیکن درون مجموعهای ایستادهاند که بدون همراهی دیگران نمیتوانست به فینال برسد. خود مسیر آرژانتین نیز این واقعیت را نشان داده است؛ مسی در نیمهنهایی گل نزد، اما هر دو گل بازگشت مقابل انگلیس با پاسهای او شکل گرفت و آرژانتین با پیروزی دو بر یک راهی بازی نهایی شد.
آنچه این فینال را متمایز میکند، معنایی است که پس از نتیجه پیدا خواهد کرد. اگر آرژانتین قهرمان شود، مسی بار دیگر در مرکز جشن ملتی قرار میگیرد که سالها برای رسیدن او به جام جهانی انتظار کشید. ممکن است تصویر بالا بردن دومین جام، آخرین قاب بزرگ او با پیراهن ملی باشد؛ قابی که پایان دورانش را باشکوهتر از هر خداحافظی رسمی میکند.
اگر اسپانیا برنده شود، روایت دیگری شکل میگیرد: نسل تازه، تاج را از قهرمان جهان میگیرد و یامال در ۱۹سالگی به چهره یکی از مهمترین قهرمانیهای تاریخ فوتبال کشورش تبدیل میشود. در آن صورت، عکس سال ۲۰۰۷ معنای نمادین تازهای پیدا خواهد کرد؛ تصویری از اسطورهای که نوزاد آینده فوتبال را در آغوش گرفته بود و سالها بعد، همان کودک برای پایاندادن به فرمانروایی او به میدان آمد.
فوتبال همیشه در حال تغییر نسلهاست. ستارهها میآیند، سالها در مرکز توجه میمانند و سرانجام جای خود را به چهرههایی میدهند که زمانی از میان تماشاگران آنها را دنبال میکردند. این انتقال معمولاً آرام و تدریجی اتفاق میافتد، اما گاهی یک مسابقه همهچیز را در یک قاب جمع میکند.
فینال اسپانیا و آرژانتین یکی از همان شبهاست. مسی برای ادامه تاریخی که ساخته وارد میدان میشود و یامال برای آغاز تاریخی که هنوز نوشته نشده است. یکی میخواهد زمان را کمی بیشتر نگه دارد و دیگری آمده تا نشان دهد زمان آینده فرا رسیده است. جام در پایان فقط به یکی از دو تیم میرسد، اما تصویر ماندگار مسابقه شاید همان لحظهای باشد که دو بازیکن، پس از نوزده سال، دوباره کنار هم قرار میگیرند؛ اینبار نه در برابر دوربین یک عکاس، بلکه در برابر چشم تمام جهان.
نظر شما