روز ملی کودک، روز پاسداشت لبخندها، رویاها و روشنایی‌ های بی‌پایان است. روزی که یادآور می‌شود جهان بدون صدای خنده‌ی کودکان رنگ حقیقی خود را از دست می‌دهد و زندگی، معنای ژرف‌ترین شادی‌ هایش را بازمی‌یابد.

کودکی تنها یک مرحله از زندگی نیست، بلکه آیینه‌ای است که حقیقت پاک و بی‌آلایش انسان را در آن می‌بینیم. در نگاه کودکان سادگی و صداقتی نهفته است که سال‌ها تجربه و پیچیدگی نمی‌تواند آن را از میان بردارد. آنان با دل‌های کوچک اما بی‌کران خود به ما می‌آموزند که شادی، مهربانی و امید، ساده‌ترین و در عین حال ارزشمندترین گنج‌های جهان‌اند.

کودکان، سرمایه‌های گران‌بهای امروز و سازندگان فردای سرزمین‌اند. هر کودکی که امروز در آغوش خانواده‌ای مهربان رشد می‌کند، در کلاسی پر از دانش می‌شود و در جامعه‌ای امن بازی می‌کند، فردا می‌تواند اندیشمندی بزرگ، هنرمندی خلاق، پزشکی دلسوز یا معلمی فداکار باشد که سرنوشت جامعه را دگرگون می‌کند. بنابراین توجه به کودکان نه یک وظیفه‌ی حاشیه‌ای بلکه اصلی‌ترین سرمایه‌گذاری برای آینده‌ی هر کشور است.

روز ملی کودک فرصتی است تا بار دیگر مسئولیت خودمان را در قبال آنان یادآور شویم؛ مسئولیت تأمین امنیت، آموزش، سلامت و زمینه‌ی رشد استعدادهایشان. کودکان باید در محیطی سرشار از مهر، احترام و آرامش پرورش یابند تا بتوانند با اعتماد به نفس، دانایی و امید مسیر زندگی خود را بسازند و آینده‌ای روشن برای جامعه رقم بزنند. هیچ کودکی نباید از حق بازی، آموزش و زندگی در فضایی امن و سرشار از محبت محروم بماند. این حقوق نه هدیه‌ای از سر ترحم، بلکه حق طبیعی هر کودکی است که در این جهان پا می‌گذارد.

در دنیای امروز که سرعت زندگی، فناوری و مشغله‌های روزمره، گاه فرصت توجه عمیق به کودکان را از ما می‌گیرد، باید بیش از پیش به یاد داشته باشیم که کودکان تنها به اسباب‌بازی و سرگرمی نیاز ندارند؛ آنان به وقت، توجه و حضور صمیمانه‌ی خانواده ها نیازمندند. یک لحظه گوش دادن به حرف‌هایشان، یک لبخند تشویق‌آمیز و یک آغوش گرم می‌تواند در دل آنان امیدی بکارد که تا سال‌ها شکوفا بماند. کودکان بیش از آنکه به سخنان ما گوش دهند به رفتار ما نگاه می‌کنند پس بیایید با کردار خود مهربانی، صداقت و مسئولیت‌ پذیری را به آنان بیاموزیم.

نهادهای اجتماعی، مدارس، خانواده‌ها و رسانه‌ها، همه در قبال کودکان مسئولند. خانواده نخستین مدرسه‌ی مهر و امنیت است؛ مدرسه، خانه‌ی دوم دانش و رشد؛ و جامعه، بستری که شخصیت کودک را شکل می‌دهد. همکاری میان این سه نهاد می‌تواند نسلی سالم، خلاق و امیدوار پرورش دهد که هم به فکر خویش باشد و هم به فکر دیگران.

آموزش همدلی، احترام به تفاوت‌ها، حفظ محیط زیست و ارزش نهادن به صلح و دوستی، باید از همان سال‌های کودکی آغاز شود تا در بزرگسالی به رفتاری پایدار تبدیل گردد.

بیایید با مهربانی، حمایت و توجه به کودکان جهان را برای آنان جای امن‌تر، شادتر و زیباتری کنیم، بیایید به آنان بیاموزیم که رویاهایشان ارزشمند است و هیچ آرزویی هرچند کوچک بی‌ارزش نیست.

بیایید به جای ترساندن آنان از آینده امید را در دلشان بکاریم و به جای محدود کردن بال‌هایشان را برای پرواز تقویت کنیم. زیرا هر لبخند کودک لبخند فردایی بهتر است و هر یک از دل های کوچک آنان دریچه‌ای به سوی جهانی مهربان‌تر است.

کودکی فصل کوتاه اما ماندگار زندگی است فصلی که هرگز باز نمی‌گردد. پس بیایید این فصل طلایی را برای کودکانمان به یادماندنی کنیم.

با بازی، با خنده، با آموزش و با عشق، بیایید جهانی بسازیم که در آن هیچ کودکی از ترس، فقر یا تنهایی رنج نبرد و همه‌ی آنان بتوانند با آرامش رشد کنند و شکوفا شوند.

روز ملی کودک روزی برای همه‌ی کودکان سرزمینم و روزی برای یادآوری این حقیقت که آینده در دستان کوچک آنان شکل می‌گیرد و وظیفه‌ی ما ساختن جهانی شایسته برای این دستان کوچک است.

نویسنده و فعال رسانه‌ای *

انتهای پیام/