به گزارش خبرنگار ورزشی ایسکانیوز، از فردا ششم فوریه ۲۰۲۶، المپیک زمستانی در ایتالیا آغاز می‌شود. رقابت‌هایی که تا بیست‌ودوم فوریه ادامه دارند و میزبان بیش از ۲۹۰۰ ورزشکار از ۹۳ کشور هستند، تا در ۱۱۶ رویداد و ۱۶ رشته مختلف به مصاف هم بروند. این بازی‌ها بیش از یک تورنمنت سنتی، نمایشگر تحول ساختاری ورزش‌های زمستانی در قرن بیست‌ویکم هستند؛ از نحوه میزبانی گرفته تا فناوری، مدیریت ورزشکاران و پایداری اقتصادی و محیط‌زیستی.

توزیع رقابت‌ها میان میلان و کورتینا دامپتسو به‌وضوح نشان می‌دهد که المپیک زمستانی ۲۰۲۶، به‌جای تمرکز تمام قدرت و منابع در یک شهر، رویکردی پراکنده و منطقی در پیش گرفته است. میلان به‌عنوان مرکز شهری و رسانه‌ای عمل می‌کند، و کورتینا و دیگر مناطق کوهستانی میزبان اصلی مسابقات هستند. این مدل برخلاف سنت گذشته است که شهر میزبان باید تمام رقابت‌ها، زیرساخت‌ها و اقامتگاه‌ها را فراهم کند و هزینه‌های کلان را بر دوش بگیرد. این پراکندگی نه فقط از نظر لجستیکی چالش ایجاد می‌کند، بلکه توزیع منابع و امکانات را بهینه کرده و فشار مالی بر میزبان را کاهش می‌دهد. بودجه اعلام‌شده برای بازی‌ها حدود ۵.۲ میلیارد یورو است، بخشی از آن توسط دولت و بخشی از طریق اسپانسرشیپ‌ها و درآمدهای مستقیم بازی‌ها تأمین می‌شود، در حالی که پیش‌بینی می‌شود بیش از دو میلیون بازدیدکننده و حدود سه میلیارد مخاطب پخش تلویزیونی بین‌المللی، اثر اقتصادی قابل توجهی ایجاد کنند.

با وجود گستردگی رقابت‌ها، توجه جهانی به المپیک زمستانی همچنان محدود است. بخش مهمی از دلیل این امر، پیچیدگی و تخصصی بودن رشته‌هاست. ورزش‌هایی مانند اسکی آلپاین، اسنوبورد، بیاتلون، کرلینگ، هاکی روی یخ، اسکیت سرعت و باب‌اسلِی، برای درک عمومی نیاز به توضیح و زمینه دارند و تفاوت‌ها در جزئیات فنی و اختلاف‌های زمانی بسیار کوچک است، که گاهی مدال و حذف را به فاصله یک صدم ثانیه از هم جدا می‌کند. همین ویژگی باعث شده ورزش‌های زمستانی، پیش از سایر رشته‌ها، وابستگی زیادی به فناوری و تحلیل داده‌ها پیدا کنند. لباس‌های آیرودینامیک، تحلیل ضربان قلب و مصرف انرژی، شبیه‌سازی مسیر و تحلیل زاویه حرکت، همگی بخشی از فرآیند تمرین و رقابت هستند و تیم‌های ملی بزرگ، ورزشکاران را به بخشی از یک سیستم پیچیده تبدیل کرده‌اند.

حضور زنان و تغییر نسل ورزشکاران

این دوره از بازی‌ها همچنین در زمینه توازن جنسیتی قابل توجه است؛ حدود ۴۷ درصد از شرکت‌کنندگان زن هستند، رقمی که نسبت به دوره‌های گذشته پیشرفت قابل توجهی دارد. این توازن در کنار تعداد زیاد رشته‌ها و ورزشکاران، باعث شده بازی‌های ۲۰۲۶ به یکی از پیشروترین المپیک‌های زمستانی از نظر فرصت برابر برای زنان تبدیل شود. از سوی دیگر، کشورهای میزبان و تیم‌های بزرگ، برنامه‌های بلندپروازانه‌ای برای کسب عنوان برترین جدول مدال‌ها دارند؛ ایالات متحده، آلمان و نروژ از پیش مدعیان اصلی هستند، در حالی که ایتالیا میزبان، تلاش دارد با ترکیب موفقیت ورزشی و کیفیت میزبانی، تأثیر خود را نشان دهد

وابستگی به برف، زیرساخت و پایداری

یکی از چالش‌های اساسی برای ورزشکاران و برگزارکنندگان، وابستگی ورزش‌های زمستانی به شرایط اقلیمی سرد و برف طبیعی است. تغییرات آب‌وهوایی باعث شده برخی پیست‌ها، به ویژه مسیرهای صعب‌العبور برای رشته‌های بوب‌اسلِی و اسکیت سرعت، به برف مصنوعی وابسته شوند؛ فرایندی هزینه‌بر که پیامدهای زیست‌محیطی نیز دارد. در میان مناطق میزبان، کورتینا دامپتسو توانسته با کیفیت بالا مسیرهای طبیعی خود را حفظ کند و بازسازی مرکز رقابتی Eugenio Monti برای بوب‌اسلِی، اسکلتون و لوژ با سرمایه‌ای بیش از ۱۱۸ میلیون یورو، به ورزشکاران اجازه تست و تمرین داده است. آماده‌سازی دهکده المپیکی موقت برای بیش از ۱۴۰۰ نفر، با امکانات قابل حمل و متمرکز، نمونه‌ای دیگر از هماهنگی میان زیرساخت، محیط‌زیست و مدیریت منابع است.

کاهش فشار اقتصادی و چالش‌های لجستیکی

برگزاری المپیک همیشه از نظر اقتصادی یکی از پیچیده‌ترین چالش‌ها برای کشور میزبان بوده است. بودجه اعلام‌شده برای بازی‌ها حدود ۵.۲ میلیارد یورو است، بخشی از آن توسط دولت و بخشی از طریق اسپانسرشیپ‌ها و درآمدهای مستقیم بازی‌ها تأمین می‌شود، در حالی که پیش‌بینی می‌شود بیش از دو میلیون بازدیدکننده و حدود سه میلیارد مخاطب پخش تلویزیونی بین‌المللی، اثر اقتصادی قابل توجهی ایجاد کنند. پراکندگی جغرافیایی رقابت‌ها میان میلان و کورتینا، فشار مالی را کاهش داده اما چالش‌های لجستیکی، حمل‌ونقل و هماهنگی رسانه‌ای را افزایش داده است.

فناوری، تحلیل و آمادگی ورزشکاران

المپیک ۲۰۲۶ بار دیگر نشان می‌دهد که رقابت‌های زمستانی دیگر صرفاً به مهارت فردی محدود نیستند. دسترسی به داده‌های فیزیولوژیک، شبیه‌سازی مسیر و تحلیل حرکات، از مراحل تمرین تا رقابت، نقش اساسی دارند. ورزشکاران بخشی از یک سیستم پیچیده متشکل از مربیان تخصصی، آنالیزورهای داده، پزشکان و متخصصان تجهیزات هستند. حتی اختلاف چند صدم ثانیه در زمان یا زاویه حرکت، می‌تواند تفاوت میان مدال و حذف را رقم بزند.

در نهایت، آنچه این رقابت‌ها را متمایز می‌کند، ترکیبی از رقابت‌های شدید، فناوری، مدیریت اقتصادی و چالش‌های محیط‌زیستی است. نتیجه این بازی‌ها نه صرفاً مدال‌ها، بلکه میزان سازگاری ورزش‌های زمستانی با شرایط معاصر و ظرفیت جوامع میزبان برای تطبیق با تغییرات است. هر تیم و ورزشکار، بخشی از یک سیستم بزرگ‌تر است؛ جایی که تصمیمات اقتصادی، زیرساخت، فناوری، محیط‌زیست و سیاست ورزشی در کنار مهارت فردی تعیین‌کننده موفقیت هستند. بنابراین، پیروزی در میلان–کورتینا بیش از هر دوره دیگری محصول هماهنگی بین انسان، تکنولوژی و محیط است و نه تنها نتیجه تلاش فردی.

خبرنگار: کوشا ساسانیان

انتهای پیام/