به گزارش خبرنگار ورزشی ایسکانیوز، در بوئنوسآیرس، پرچمهای آبی و سفید بار دیگر از پنجره خانهها و بالکنها آویزان شدهاند. پیراهن شماره ۱۰ در ویترین مغازهها دیده میشود و نام لیونل مسی از گفتوگوهای خیابانی جدا نیست. صعود آرژانتین به فینال، تنها یک موفقیت ورزشی نبود؛ اتفاقی بود که مردم را در یک شب بارانی زمستانی به خیابانها کشاند. دهها هزار نفر پس از پیروزی دو بر یک برابر انگلیس، اطراف ابلیسک و خیابانهای مرکزی پایتخت جمع شدند و تا ساعتها پرچم تکان دادند، آواز خواندند و رسیدن دوباره تیم ملی به فینال را جشن گرفتند.
آن جشن، تمرینی برای شبی بود که اکنون از راه رسیده است. آرژانتینیها تنها چهار سال پیش چنین لحظاتی را تجربه کردهاند. آنها هنوز تصاویر خیابانهایی را به یاد دارند که پس از قهرمانی قطر از جمعیت پر شد؛ مردمی که برای دیدن اتوبوس بازیکنان از ساعتها قبل در مسیر ایستادند و جشنی ساختند که از ظرفیت خیابانها بزرگتر بود. اینبار انتظار با احساس متفاوتی همراه است. قهرمانی گذشته، آرژانتین را از گرسنگی جام نجات داده، اما احتمال آخرین حضور مسی در فینال جام جهانی، مسابقه برابر اسپانیا را به شبی تبدیل کرده که کسی نمیخواهد آن را از دست بدهد.
بعضی از هواداران آرژانتینی حاضر شدهاند برای رسیدن به نیویورک هزینههایی پرداخت کنند که در شرایط معمول تصورش نیز دشوار است. دو پرواز ویژه بوئنوسآیرس به نیویورک تنها چند ساعت پس از صعود تیم به فینال فروخته شد. قیمت بلیت رفتوبرگشت در بخش عادی به حدود پنج هزار دلار میرسید و جستوجوی پرواز به نیویورک پس از پیروزی برابر انگلیس، افزایش کمسابقهای پیدا کرد. برای بسیاری از مردم، خرید چنین بلیتی ممکن نیست؛ بنابراین فینال را نه در ورزشگاه، بلکه در خانهها، کافهها و میدانهای عمومی خواهند دید.
جام جهانی در آرژانتین مدتهاست فقط یک مسابقه فوتبال نیست. تیم ملی در جامعهای که با فشارهای اقتصادی و اختلافهای سیاسی روبهرو است، گاهی به یکی از معدود موضوعاتی تبدیل میشود که گروههای مختلف را در کنار هم قرار میدهد. پیروزی برابر انگلیس برای چند ساعت مشکلات روزمره را از مرکز توجه کنار زد و جمعیتی با سنها و پیشینههای متفاوت را به خیابان کشاند. در میان پرچمهای مسی، تصاویر دیهگو مارادونا نیز دیده میشد؛ انگار هر موفقیت تازه، گفتوگویی میان دو دوره از تاریخ فوتبال آرژانتین ایجاد میکند.
کودکانی که قهرمانی ۲۰۲۲ نخستین خاطره جدی فوتبالی آنهاست، اکنون تصور میکنند رسیدن آرژانتین به فینال اتفاقی طبیعی است. نسلهای مسنتر اما سالهای انتظار، فینال ازدسترفته ۲۰۱۴ و حذفهای دردناک پیش از قهرمانی قطر را به یاد دارند. برای آنها، هر مسابقه پایانی میتواند دوباره به همان سالهای حسرت بازگردد. به همین دلیل، اعتماد به تیم قهرمان با اضطرابی قدیمی ترکیب شده است؛ اطمینان به گروهی که بارها از شرایط دشوار عبور کرده و ترس از شبی که شاید آخرین فرصت تماشای مسی در این جایگاه باشد.
در سوی دیگر اقیانوس اطلس، مادرید رنگ دیگری گرفته است. اسپانیا پس از شکست دو بر صفر فرانسه، برای نخستینبار از زمان قهرمانی سال ۲۰۱۰ به فینال جام جهانی رسیده است. صعود تیم ملی، خیابانهای پایتخت را از هوادارانی پر کرد که پرچمهای سرخ و زرد در دست داشتند، بوق خودروها را به صدا درآوردند و در میان ترافیک به رقص و شادی پرداختند. میدان کولون، پس از پیروزی نیمهنهایی، به یکی از مراکز اصلی جشن تبدیل شد.
برای شب فینال، شهرداری مادرید نمایشگرهای بزرگی در محدوده مادرید ریو و میدان کولون در نظر گرفته است. قرار است مردم ساعتها پیش از شروع مسابقه در این فضاها جمع شوند؛ خانوادههایی که با کودکان خود میآیند، جوانانی که پیراهن لامین یامال را پوشیدهاند و هوادارانی که هنوز با نامهای نسل قهرمان سال ۲۰۱۰ زندگی میکنند. فینال در مادرید تنها روی صفحه تلویزیون دیده نخواهد شد؛ شهر میخواهد آن را به تجربهای جمعی تبدیل کند.
اسپانیا شانزده سال برای بازگشت به این نقطه انتظار کشیده است. قهرمانی آفریقای جنوبی در حافظه فوتبال این کشور جایگاه ویژهای دارد، اما برای بخشی از هواداران جوان، آن شب فقط مجموعهای از تصاویر قدیمی است. بازیکنانی مانند لامین یامال نماینده نسلی هستند که هنگام قهرمانی قبلی کودک بودند یا خاطره روشنی از آن ندارند. اکنون همان نسل میتواند شادیای را تجربه کند که پیشتر از پدرها، مادرها و تصاویر بایگانیشده شنیده بود.
بااینحال، مادرید در آستانه فینال فقط متعلق به هواداران اسپانیا نیست. این شهر میزبان جامعه بزرگی از مهاجران آرژانتینی است و پس از پیروزی آرژانتین برابر انگلیس، صدها هوادار این تیم در میدان پوئرتا دل سول جمع شدند و صعودشان را جشن گرفتند. به همین دلیل، فینال در پایتخت اسپانیا چهرهای دوگانه خواهد داشت؛ در یک سوی شهر پرچمهای اسپانیا بالا میرود و در سوی دیگر، گروههایی با پیراهنهای آبی و سفید از آرژانتین حمایت میکنند.
در طول نود دقیقه، فاصله جغرافیایی میان دو پایتخت از بین خواهد رفت. واکنشها همزمان شکل میگیرند: فریادی در بوئنوسآیرس با سکوتی در مادرید پاسخ داده میشود و شادی در مادرید، هزاران کیلومتر دورتر گروهی را در برابر صفحه نمایش بیحرکت میکند. هر ضربه به توپ میتواند حال خیابانها را عوض کند؛ کافهای را منفجر از شادی یا میدانی را در چند ثانیه خاموش کند.
در پایان، یک شهر تا صبح بیدار خواهد ماند و شهر دیگر باید با سکوت شکست کنار بیاید. اگر آرژانتین قهرمان شود، ابلیسک بار دیگر مرکز جشنی خواهد شد که مسی را در جایگاه قهرمان دو دوره پیاپی قرار میدهد. اگر اسپانیا جام را ببرد، میدانهای مادرید پس از شانزده سال دوباره خاطره شب بزرگ سال ۲۰۱۰ را زنده خواهند کرد.
پیش از شروع مسابقه، هنوز هر دو شهر حق رؤیاپردازی دارند. هنوز جام به هیچکس نرسیده و هیچ خیابانی در سکوت فرو نرفته است. بوئنوسآیرس و مادرید در آخرین ساعتهای انتظار، شبیه دو سوی یک آینهاند: مردمی با پرچمهای متفاوت، اما با اضطرابی یکسان؛ مردمی که میدانند فوتبال میتواند در یک لحظه، یک شب معمولی را به خاطرهای تبدیل کند که سالها دربارهاش حرف خواهند زد.
انتهای پیام/
نظر شما