امروز تاریخ، نه در تقویم، که در میدان‌های پرشور شهرها نوشته شد. در روزگاری که دشمنان گمان می‌کردند با حذف فیزیکی رهبران، می‌توانند بذر ناامیدی بپاشند، خروش میلیونی مردم در بدرقه پیکرهای مطهر، پاسخی کوبنده به تمام محاسبات غلط آنان بود. این جمعیت، نه برای سوگواری صرف، که برای تجدید عهد با آرمانی بلند به خیابان آمدند؛ آرمانی که با شهادت، نه تنها پایان نمی‌پذیرد، بلکه با سرعتی مضاعف در رگ‌های جامعه جاری می‌شود.

آنچه امروز در پهنه کشور به نمایش درآمد، فراتر از یک تشییع جنازه معمولی بود. این، یک رفراندوم ملی علیه تروریسم دولتی و نمایش اقتدار ملتی بود که آموخته است چگونه در سخت‌ترین شرایط، وحدت خود را به سلاحی شکست‌ناپذیر تبدیل کند. دشمن با ترور قائد امت و خانواده ایشان، قصد داشت ستون‌های خیمه نظام را متزلزل کند، اما نمی‌دانست که با این اقدام، پیوند میان مردم و آرمان‌های انقلاب را در لایه‌های عمیق‌تر جانشان مستحکم‌تر کرده است.

در میان این دریای خروشان جمعیت، چهره‌هایی را می‌شد دید که انگار از پس سال‌ها انتظار، دوباره به هم پیوسته بودند. پیرمردانی که یادآور دوران‌های پرفراز و نشیب انقلاب بودند، در کنار جوانانی که با مشت‌های گره‌کرده، گویی خود را برای ادامه مسیر آماده می‌کردند. نظم حاکم بر جمعیت، با وجود فشردگی، خود پیامی آشکار داشت: این مردم، ملتی سازمان‌یافته هستند که حتی در اوج اندوه، از مسیر عقلانیت و استقامت خارج نمی‌شوند. شعارهای ضد استکباری که در فضای شهرها طنین‌انداز شد، لرزه بر اندام جبهه باطل انداخت و ثابت کرد که خون‌های ریخته شده، به‌جای خاموش کردن چراغ مقاومت، موتور محرک خشم مقدس ملت شده است.

این حضور، فراتر از یک واکنش عاطفی بود؛ این تصویری از یک اراده جمعی است که می‌گوید آرمان‌ها به اشخاص وابسته نیستند. هر فردی که در این مسیر گام برمی‌دارد، خود به ستونی برای استقامت تبدیل شده است. دانش‌آموزانی که با تصویر رهبران شهید خود به میدان آمدند، به جهانیان مخابره کردند که نسل آینده، نه تنها خسته نشده، بلکه با شور و حرارتی وصف‌ناپذیر، پرچم عدالت‌خواهی را به دوش خواهد کشید.

در حقیقت، این حماسه، حضوری است که ابعاد آن در قاب دوربین‌ها و لنزهای عکاسی نمی‌گنجد. این حماسه حضور، تنها ثبت یک رویداد خبری نیست؛ بلکه تلاشی برای به تصویر کشیدن روح بلند ملتی است که در میانه طوفان، استوارتر ایستاده است. امروز، وقتی پیکرهای مطهر بر دستان مردم به پیش می‌رفت، گویی جاده‌های منتهی به حرم، نه مسیر تشییع، که مسیر رسیدن به قله‌ای جدید از قدرت ملی بود.

ما امروز در حال ثبت تاریخی هستیم که آیندگان از آن به عنوان «روز بیعت با خون» یاد خواهند کرد. دشمنان باید بدانند که این خروش، پایان یک مسیر نیست، بلکه آغاز فصلی تازه از اقتدار است. ستون‌های این نظام، با خون رهبرانش مستحکم‌تر از پیش شده و این پیام، بلندتر از صدای تمام گلوله‌ها، در گوش تاریخ جهان خواهد ماند: «استقامت، تنها راه پیروزی است و این قافله، سالار خود را در قلب‌های تک‌تک این مردم یافته است.»

این مراسم، در حالی با شکوه هرچه تمام‌تر در جریان است که خورشید میانه آسمان، گواه سوگ و حماسه‌ای است که امروز در جان مردم ریشه‌ کرده است؛ حماسه‌ای که تا رسیدن به ساحل امنیت و عزت، متوقف نخواهد شد.

سعیده صداقت‌نژاد فعال رسانه*

انتهای یادداشت /