به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از زنجان؛ گاهی طبیعت، در اوج خشم و ویرانی، مسیری نو برای خلق شکوه میگشاید. در ارتفاعات سربهفلککشیده شهرستان طارم، جایی که مرز میان آسمان و زمین با تپههای سبز در هم میآمیزد، دو پهنه آبی خیرهکننده ایستادهاند که داستان پیدایش آنها، با لرزشهای سهمگین زمین و خروش زلزلهای در سال ۱۳۶۹ گره خورده است. دریاچههای کردآباد که در میان اهالی منطقه با نامهای «چینیلر» و «سد طبیعی کردآباد» نیز شناخته میشوند، امروز فراتر از یک پدیده جغرافیایی، به یکی از بکرترین و استراتژیکترین مقاصد گردشگری استان زنجان بدل شدهاند؛ جایی که حادثه، به جای نابودی، به ابدیتی از زیبایی بدل گشته است.
تاریخ جغرافیایی و اجتماعی منطقه کردآباد، با حادثه تلخ ۳۱ خردادماه سال ۱۳۶۹، به طور کامل بازنویسی شد. در آن روز، زمانی که زلزلهای سهمگین شمال و شمالغرب کشور را به لرزه درآورد، رانش گسترده و عظیم کوهها در این ناحیه، مسیر جاری رودخانه را به طور کامل مسدود کرد. این حادثه که در لحظات نخست، با ویرانی و تغییر در نقشه زمین همراه بود، با ایجاد یک سد طبیعی عظیم توسط تودههای ریزشی کوه، مسیری کاملاً متفاوت برای تجمع آب فراهم آورد. این جابهجایی عظیم لیتوسفر (پوسته زمین)، منجر به پدید آمدن مجموعه دوقلوی کردآباد شد. مجموعه شامل یک دریاچه بزرگ با ابعادی چشمگیر (تقریباً ۱۰۰۰ متر طول و ۲۰۰ متر عرض) است که در ارتفاع ۷۴۰ متری از سطح دریا قرار گرفته و همچون آینهای عظیم، شکوه آسمان را در دل خود منعکس میکند. در کنار این پهنه اصلی، دریاچه کوچکتری نیز خودنمایی میکند که با آرامشی مضاعف، در میان کوهها به تماشای طبیعت نشسته است.این دو دریاچه، نمادی از قدرت تغییرپذیری طبیعت و توانایی تبدیل یک بحران طبیعی به یک پتانسیل گردشگری بیبدیل هستند.
محوطه اطراف دریاچههای کردآباد، فراتر از یک منظره ساده است؛ این منطقه، آمیزهای از حواس پنجگانه است. محیطی که در بخش آببر و در نزدیکی روستای کردآباد واقع شده، با باغهای انبوه و مسیرهای درهای سرسبز احاطه شده است. صدای خروشان چشمههایی که از دل صخرهها بیرون میجهند و آبشارهای کوچکی که بر سنگها میلغزند، سمفونی بینظیری را برای گردشگران خلق میکنند. انعکاس کوههای پوشیده از پوشش گیاهی متنوع و ابرهای گذرا بر سطح زلال و بیکدرِ آب، لحظاتی را رقم میزند که گویی مرز میان زمین و آسمان از بین رفته است؛ ویژگیای که این منطقه را به بهشت عکاسان طبیعت و محققان زیستمحیط تبدیل کرده است.
تنوع گونههای گیاهی و حضور پرندگان بومی در این اکوسیستم، تجربهای متفاوت از تعامل با طبیعت بکر را برای هر بازدیدکننده رقم میزند. برای آنکه بتوان از این شکوه طبیعی بهرهمند شد، برنامهریزی و آمادگی جسمانی ضروری است. مسیر دسترسی به این مقصد، از میان شهرستان طارم و شهر «آببر» آغاز میشود. پس از عبور از آببر، باید به سمت دهستان گیلوان حرکت کرد تا به نزدیکی روستای کردآباد رسید. در این مرحله، مسیر با یک جاده خاکی و انحرافی تغییر میکند که تا نزدیکی دره ادامه مییابد. بسیار مهم است بدانید که پس از عبور از انتهای جاده، نیازمند حدود نیمساعت پیادهروی در مسیرهای کوهستانی و درهای هستید تا به حاشیه دریاچهها برسید. با توجه به شرایط اقلیمی منطقه، بهترین بازه زمانی برای بازدید، فصلهای بهار و تابستان است؛ زمانی که هوا در حد اعتدال است، باغهای اطراف در اوج سرسبزی و شکوفایی قرار دارند و جریان آب درهها، با شور و نشاطی مضاعف، به تماشای گردشگران مینشیند. با توجه به بکر بودن این اکوسیستم و حساسیت ساختاری سد طبیعی تشکیلشده، رعایت اصول «طبیعتگردی مسئولانه» نه تنها یک توصیه، بلکه یک ضرورت اخلاقی و قانونی است.
کارشناسان محیط زیست و فعالان حوزه گردشگری تأکید دارند که حفظ پایداری این منطقه در گرو رعایت پروتکلهای زیر است: مدیریت پسماند: بازگرداندن تمامی زبالهها به مناطق مجهز و عدم رهاسازی آنها در محیط و کنترل آتش: خودداری مطلق از روشن کردن آتش در نقاط حساس و نزدیک به پوشش گیاهی جهت جلوگیری از آتشسوزیهای ناخواسته و همچنین حفاظت از خاک: حرکت صرفاً در مسیرهای مشخص و از پایش مسیرهای فرعی جهت جلوگیری از تخریب خاک و پوشش گیاهی. دریاچههای کردآباد، در نهایت، درس بزرگی از تاریخ زمین هستند؛ آنها به ما میآموزند که حتی از دل سختترین حوادث و خروشانترین بحرانها، میتوان زیباییهای خیرهکنندهای را بیرون کشید؛ زیباییهایی که تنها با نگاهی متفکرانه، احترام به محیط زیست و مراقبت از آنها، میتوان از شکوه ابدیشان لذت برد.
خبرنگار: علی صالحی
انتهای پیام./
نظر شما