به گزارش خبرنگار ورزشی ایسکانیوز، بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ از نوزدهم سپتامبر تا چهارم اکتبر در استان آیچی و شهر ناگویا برگزار میشود. مسابقات در ۵۳ محل ورزشی پراکنده خواهد بود و ورزشکارانی از ۴۵ کشور و منطقه آسیا در آن حضور دارند. اندازه و تنوع این رویداد، آن را به چیزی فراتر از یک میدان قارهای تبدیل کرده است؛ جایی که در برخی رشتهها، سطح رقابت تفاوت چندانی با مسابقات جهانی و المپیک ندارد. چین، ژاپن و کره جنوبی در بسیاری از رشتهها قدرتهای جهانیاند و کشورهایی چون هند، ازبکستان و قزاقستان نیز در سالهای اخیر فاصله خود را با قدرتهای سنتی کم کردهاند.
ایران قرار است با ۲۸۲ ورزشکار در ناگویا حاضر شود؛ ۱۹۱ مرد و ۹۱ زن. این ترکیب از نظر تعداد، کاروانی نسبتاً بزرگ است، اما عدد ورزشکاران بهتنهایی چیزی درباره نتیجه نهایی نمیگوید. پرسش اصلی این است که چند نفر از این ۲۸۲ نفر واقعاً شانس رسیدن به سکو دارند و چند رشته میتوانند مدال نقره یا برنز دوره قبل را به طلا تبدیل کنند. آتوسا گلشادنژاد، قهرمان جهان در کاراته، و فضل اتراچالی، کاپیتان تیم ملی کبدی، نیز بهعنوان پرچمداران ایران انتخاب شدهاند؛ انتخابی که ترکیبی از ورزش زنان و یک رشته تیمی موفق را در پیشانی کاروان قرار میدهد.
برای سنجیدن هدف ایران باید به هانگژو برگشت. کاروان ایران در دوره گذشته با ۱۳ مدال طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز و در مجموع ۵۴ مدال، در جایگاه هفتم ایستاد. این رتبه در ظاهر قابل قبول بود، اما فاصله ایران با کشورهای بالاتر نشان میداد که نبرد اصلی فقط بر سر تعداد کل مدالها نیست. در جدول بازیهای آسیایی، رنگ مدال تعیینکننده است. کشوری ممکن است مدالهای فراوانی بگیرد، اما با طلاهای کمتر چند پله پایینتر بایستد. به همین دلیل مأموریت اصلی در ناگویا، فقط افزایش تعداد مدال نیست؛ ایران باید نقرهها و برنزهای خود را به طلا تبدیل کند.
مثل همیشه، بیشترین امید ایران روی دوش کشتی است. کشتی آزاد و فرنگی سالهاست مطمئنترین منبع مدال ورزش ایراناند و نتایج قهرمانی آسیا در سال جاری نیز نشان داد هر دو تیم همچنان ظرفیت قهرمانی دارند. تیم کشتی آزاد ایران در مسابقات آسیایی ۲۰۲۶ با چهار مدال طلا قهرمان شد و تیم فرنگی نیز نمایش قدرتمندی داشت. با این حال، بازیهای آسیایی با مسابقات قهرمانی قاره تفاوت دارد. کشورها معمولاً بهترین ترکیب خود را میآورند و یک لغزش کوچک میتواند طلای پیشبینیشده را به نقره یا حتی حذف تبدیل کند. ایران برای ماندن در جمع هفت کشور نخست، احتمالاً به چند طلای کشتی نیاز دارد؛ نه صرفاً چند مدال رنگارنگ.
بعد از کشتی، تکواندو یکی از مهمترین نقاط امید است. تیمهای ایران در مسابقات آسیایی اخیر مدالهای متعددی گرفتند و چهرههایی مانند ناهید کیانی و امیرسینا بختیاری نشان دادهاند که توان رقابت برای طلا را دارند. تکواندو در سالهای گذشته همزمان محل امید و حسرت بوده است؛ رشتهای که ورزشکارانش معمولاً تا مراحل پایانی میروند، اما فاصله میان سکو و طلا گاهی فقط یک راند یا یک اشتباه است. اگر تکواندوکاران ایرانی بتوانند تجربه مسابقات جهانی و المپیک را به ناگویا منتقل کنند، سهم مهمی در رتبه نهایی کاروان خواهند داشت.
وزنهبرداری، ووشو، کاراته، تیراندازی و رشتههای رزمی دیگر نیز در نقشه مدال ایران جای دارند. اما تکیه همیشگی بر چند رشته محدود، یکی از ضعفهای قدیمی ورزش ایران است. زمانی که کشتی یا وزنهبرداری کمتر از انتظار نتیجه بگیرند، رشتههای دیگر معمولاً توان جبران کامل آن را ندارند. کشورهای رقیب، مدالهای خود را در رشتههای متنوعتری توزیع کردهاند. هند در هانگژو با سرمایهگذاری در دوومیدانی، تیراندازی، کبدی، کریکت و رشتههای دیگر به جایگاه چهارم رسید. ازبکستان نیز با تکیه بر بوکس، جودو، کشتی و ورزشهای رزمی، بالاتر از ایران ایستاد. رقابت ایران در ناگویا فقط با چین، ژاپن و کره جنوبی نیست؛ نبرد واقعی برای رتبههای میانی جدول با هند، ازبکستان، چینتایپه، تایلند و قزاقستان خواهد بود.
ورزش زنان نیز میتواند نقش تعیینکنندهای داشته باشد. حضور ۹۱ ورزشکار زن نشان میدهد نزدیک به یکسوم کاروان ایران را زنان تشکیل میدهند. این عدد، در مقایسه با گذشته قابل توجه است، اما اهمیت اصلی آن زمانی آشکار میشود که به مدال تبدیل شود. کاراته، تکواندو، تیراندازی، قایقرانی، دوومیدانی و برخی رشتههای رزمی ظرفیت مدالآوری زنان ایران را دارند. انتخاب آتوسا گلشادنژاد بهعنوان پرچمدار نیز پیامی روشن دارد؛ یکی از امیدهای اصلی طلا، یک ورزشکار زن است. موفقیت زنان میتواند کاروان ایران را از وابستگی تاریخی به مدالهای مردان و رشتههای محدود بیرون بیاورد.
رشتههای تیمی اما همچنان پرریسکاند. والیبال مردان معمولاً با توقع قهرمانی وارد بازیهای آسیایی میشود، کبدی سابقه طلا دارد و هندبال نیز برای حضور در ناگویا تأیید شده است. با این حال، یک تیم برای رسیدن به مدال باید در چند مسابقه متوالی کیفیت خود را حفظ کند و شکست در یک دیدار میتواند تمام برنامه را بر هم بزند. فضل اتراچالی، یکی از دو پرچمدار ایران، نماد همین امید در کبدی است؛ رشتهای که ایران در آن از معدود کشورهایی است که توان شکستن سلطه هند را داشته است.
ناگویا همچنین بازیهایی گستردهتر و متنوعتر از گذشته خواهد بود. ورزشهای الکترونیکی جایگاه خود را حفظ کردهاند، کریکت در برنامه مانده و هنرهای رزمی ترکیبی برای نخستین بار وارد بازیهای آسیایی شده است. این تغییرات جدول مدال را پیچیدهتر میکند، زیرا کشورهایی که در رشتههای تازه سرمایهگذاری کردهاند، فرصتهای جدیدی برای صعود خواهند داشت. ایران اگر بخواهد در دورههای آینده جایگاه خود را حفظ کند، نمیتواند برای همیشه فقط به رشتههای سنتی متکی بماند.
کاروان ایران با ۲۸۲ ورزشکار به ژاپن میرود، اما سرنوشتش احتمالاً در چند فینال حساس تعیین خواهد شد؛ جایی که نقره باید به طلا تبدیل شود و مدعیان روی کاغذ باید فشار مسابقه را تحمل کنند. حفظ رتبه هفتم دستاورد کوچکی نیست، اما برای بهترشدن، ایران به مدالهای پراکنده نیاز ندارد؛ به طلاهای مطمئنتر، ورزش زنان قدرتمندتر و رشتههای مدالآور متنوعتر احتیاج دارد.
ماموریت ناگویا فقط جمعکردن مدال نیست. این بازیها تصویری از وضعیت واقعی ورزش ایران در آسیا ارائه خواهد کرد؛ تصویری که نشان میدهد قهرمانیهای پراکنده، به یک ساختار پایدار تبدیل شدهاند یا همچنان همه امیدها بر شانه چند رشته قدیمی قرار دارد.
انتهای پیام/
نظر شما