به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از زنجان؛ گاه در مسیر رسیدن به مقصد، «تأخیر» به معنای از دست رفتن فرصت‌ها نیست؛ بلکه گاه، این تأخیر، فرصتی است برای بازگشت به خویشتن، با اشتیاقی مضاعف و قدم‌هایی که اگرچه سنگین‌اند، اما سرشار از معنای عمیق هستند. روز اربعین در شهر ماهنشان، جاده‌ها نه تنها برای عبور، که برای تجلی یک حقیقت بزرگ باز شدند؛ جایی که «جاماندگان» اربعین، نه با خستگی، که با روحی تشنه و چشمانی خیس از شوق، به سوی میعادگاه اشک خیز برداشتند تا ثابت کنند که در مسیر عشق، هرگز دیر نیست و همیشه راهی برای رسیدن به کربلا، در قلب‌ها وجود دارد.

با نخستین پرتوهای سپیده‌دم روز اربعین، شهر ماهنشان از همیشه خود متفاوت‌تر بود. گویی از شب گذشته، رنگ و بوی کربلا در تار و پود خیابان‌ها رخنه کرده بود؛ عطری که از ترکیب اشک، عرق خدمتگزاران و ذکر مداحی‌ها پدید آمده بود. فضای شهر در آغوش زمزمه‌های حسینی قرار گرفته بود و سکوت صبحگاهی، با طنین شعارهای حیدری شکسته می‌شد. پیاده‌روی جاماندگان در ماهنشان، از همان نخستین دقایق، از قالب یک مراسم مذهبی ساده خارج شد و به یک پدیده اجتماعی و معنوی تبدیل گشت که تمام سلول‌های شهر را به تپش واداشت.

در این جریان عظیم، اگر به چهره‌های حاضر در این پیاده‌روی بنگرید، با روایت‌های متفاوتی از ایمان روبرو خواهید شد؛ روایت‌هایی که در تضاد با هم، اما در وحدتی بی‌نظیر قرار دارند. در یک سو، پیرمردانی را می‌بینید که با قدم‌هایی لرزان و تکیه بر عصاهای خود، گویی با هر گام، تکه‌ای از عمر خود را به پای آل‌محمد (ص) نذر می‌کنند؛ نگاهشان استوار است و در چشم‌هایشان، تسلم بی‌مانند به اراده‌ی الهی موج می‌زند. در سوی دیگر، جوانانی با شور و هیجانی وصف‌ناپذیر، خستگی را در برابر شکوه مسیر گم کرده‌اند و با فریادهایی که از عمق جان برمی‌آید، مسیر را برای نسل‌های بعدی روشن می‌کنند. این تنوع جمعیتی، از خلیلی‌ترین گروه‌های مذهبی گرفته تا خانواده‌های مدرن، نشان داد که «اربعین» تنها یک مناسبت تقویمی نیست، بلکه ریشه‌ی عمیق هویت اجتماعی و مذهبی مردم این منطقه است.

این آیینِ باشکوه، تنها از منظر مذهبی قابل تبیین نیست؛ بلکه از منظر جامعه‌شناختی، نشان‌دهنده سطح بالای همبستگی و هم‌افزایی در منطقه ماهنشان است. در این مسیر، شاهد پیوند عمیق میان مدیریت شهری و باورهای مردمی بودیم؛ جایی که حضور پررنگ مسئولان در کنار مردم، نه به عنوان یک تشریفات، بلکه به عنوان یک هم‌سویی قلبی با شعائرِ حسینی نمود یافت. سازماندهی دقیق مسیرها، تلاش بی‌وقفه‌ی گروه‌ها برای تسهیل عبور زائران جاماندگان اربعین و فراهم آوردن امکانات اولیه، نشان داد که چگونه «خدمت به عزاداران» در ماهنشان به یک فرهنگ زیباشناختی و یک ارزش اخلاقی ریشه‌دار بدل شده است. در این مسیر، مرزهای سنتی میان مسئول و مردم فرو ریخت و تنها یک هدف مشترک در میان بود: «تجلیل از شکوهِ اربعین».

یکی از زیباترین تصاویر این پیاده‌روی، حضور کودکان خردسالی بود که با نگاهی معصومانه و پرسشگر، این مسیر پرشور را تجربه می‌کردند. آن‌ها که هنوز به معنای دقیق «جاماندگی» یا «اربعین» آگاه نیستند، اما با تماشای اشک مادران و هیجان پدران، در حال یادگیری بی‌درنگ‌ترین درس تاریخ، یعنی «عشق به حق» بودند. حضور آن‌ها، تضمین‌کننده‌ی تداوم این میراث ماندگار در نسل‌های آینده است.

این آیین باشکوه در ماهنشان، با تمام جزئیات، رنگ‌ها و صداهایش، پیامی روشن و جاودانه برای جهانیان داشت: هرچند ممکن است در برخی مسیرهای زندگی، از صفوف نخست باز بمانیم و از قافله عقب بیفتیم، اما مسیر بازگشت به سوی حقیقت و عشق به حسین (ع)، همیشه باز است.در ماهنشان، با هر قدم عزاداران، گویی خاکی از زمین برداشته و به آسمان معنویت پیوند زده شد؛ پیوندی که فراتر از زمان و مکان، در قلب‌های دلدادگان حک شده و تا ابد باقی خواهد ماند.

خبرنگار: علی صالحی

انتهای پیام./