قلمشان تیغی برنده در برابر ظلم، و کلمه‌شان چراغی در تاریکی تحریف است. اما پشت این قلم تیز، چشمی بیدار نشسته که برای ثبت یک لحظه از خواب و آرامش خود می‌زند. خبرنگاران، نه‌ تنها راویان حقیقت‌اند، بلکه آدم‌هایی از جنس خود ما هستند که هزینه‌ی دیدن و گفتن را با جان خریده‌اند.

امروز روز آنهاست؛ نه برای بزرگ‌نمایی، که برای یک (متشکرم) صادقانه از تمام شب‌هایی که به پای خبر بیدار ماندند، از تمام خطرهایی که به جان خریدند تا همه آگاه باشند.

روز خبرنگار، پاسداشت همان وجدان بیداری است که هرگز خاموش نمی‌شود چون می‌داند که خاموشی، خیانت به آن حقیقتی است که دیگران ممکن است هرگز نبینند. خبرنگار، وجدان پرسشگر جامعه‌ای است که اگر نباشد وجدان جمعی به خاموشی می‌گراید. او پلی است میان آنچه رخ داده و آنچه باید دانسته شود؛ نه برای هیاهو، که برای بیداری.

آنچه در عکس‌ها و تیترها دیده نمی‌شود، تلاش‌هایی است در شب‌زده‌ترین ساعت‌ها، در دورترین نقطه‌ها، میان گلوله و آوارها است. خبرنگار با پوست و خون خود هزینه‌ی دیدن را می‌پردازد تا ما با چشمانی امن، ببینیم و بشنویم.

خبرنگار، نه در پی نام که در طلب آن (یک کلمه‌ی درست) در میان سیل دروغ‌هاست؛ کلمه‌ای که می‌تواند طومار یک ظلم را در هم پیچد یا به آوار یک فاجعه، امید زندگی بدمد.

او در کوچه‌پس‌کوچه‌های فراموش‌شده می‌دود، جایی که گوش تاریخ کر است و چشم قدرت خواب. با چراغ قلمش دیوارهای سکوت را می‌شکافد و تصویر آن سوی پرده را به آینه‌ی وجدان جمعی می‌سپارد.

امروز، روز آنهاست؛ روز سربازهای بی‌جیره‌ی قلم، روز مرزبانان حقیقتی که با هر تیتر سنگی از روی دلی برمی‌دارند و با هر گزارش قدمی به سوی روشنی برمی‌دارند.

در روزگاری که دروغ چنان سریع می‌دود که حقیقت نفس‌نفس می‌زند و جای می‌ماند، خبرنگار آن تک‌چراغی است که در تاریکی شایعه‌ها و حرف‌های دروغین مسیر را نشان می‌دهد. او نه به دنبال دروغ‌های شیرین، که در جست‌وجوی روایت و حقیقت است، حتی اگر تلخ باشند.

این روز، یادآوری این است که هنوز هم کسانی هستند که قلم را با هیچ چیز عوض نمی‌کنند، چون می‌دانند که خاموشی قلم و خبر هایشان خاموشی آگاهی یک جامعه است.

روز خبرنگار، تنها یک مناسبت در تقویم نیست؛ یادآوری میراثی است که از نسلی به نسل دیگر می‌رسد. میراث پرسشگری بی‌هراس، میراث نوشتن در تاریک‌ترین ساعات و روزهای تاریخ.دخبرنگار، نه فقط راوی رویدادها، که حافظه‌ی زنده‌ی یک سرزمین است.

آنچه خبرنگار بر جای می‌گذارد، فقط تیترهای کهنه نیست بلکه سند بیداری یک نسل است برای نسل‌های بعد تا بدانند که در میان همه‌ی سکوت‌ها کسانی بوده‌اند که فریاد زده‌اند. پس امروز، نه فقط یک روز که آیینه‌ای است برای تمام روزهایی که با جان‌فشانی‌هایشان به وجدان جمعی جان بخشیدند.

نویسنده و فعال رسانه‌ای*

انتهای پیام/