به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از کهگیلویه و بویراحمد؛ لیلا حبیبی مدرس قرآنی در گفت و گو با خبرنگار ایسکانیوز گفت:دانشگاه‌ها همواره به عنوان کانون‌های اصلی تفکر و نقد شناخته می‌شوند؛ اما در سال‌های اخیر، تنش‌های فکری و بحران‌های هویتی، دانشجویان را در جست‌وجوی پاسخی برای معنابخشی به زندگی سوق داده است. در این میان، محافل قرآنی نه تنها به عنوان بستری برای آموزش علوم قرآنی، بلکه به عنوان یک سنگر فکری و پناهگاه روانی برای دانشجویان ظاهر شده‌اند.

حبیبی با اشاره به پیچیدگی‌های زیست دانشجویی، خاطرنشان کرد: دانشجویان امروز با حجم عظیمی از اطلاعات و تضادهای ارزشی روبرو هستند. آن‌ها نیاز دارند که در کنار دانش تخصصی، با یک نظام ارزشی منسجم نیز آشنا شوند. محافل قرآنی می‌توانند این خلأ را با ارائه نگاهی روشن و منطقی از قرآن به مسائل زندگی، پر کنند.

وی تأکید کرد: محافل قرآنی نباید صرفاً به تلاوت کلمات محدود شوند، بلکه باید به قرآن‌شناسیِ زندگی بپردازند؛ یعنی دانشجویان بتوانند آموزه‌های وحیانی را در مواجهه با چالش‌های علمی و اجتماعی خود به کار بگیرند.

حبیبی خاطر نشان کرد: ما با نسلی روبرو هستیم که در اوج دسترسی به اطلاعات، در پایین‌ترین سطح آرامش معنوی قرار دارد. این تضاد، ریشه‌ی بسیاری از آسیب‌های روانی و انزوای اجتماعی در میان دانشجویان است. آن‌ها دانش دارند، اما لزوماً “معنا” ندارند. محافل قرآنی دقیقاً در همین نقطه، یعنی در مرزِ میان دانش و معنا، نیاز به حضور دارند.

حبیبی در این بخش از گفتگو، بر ضرورتِ یک تحول ساختاری تأکید کرد: اگر بخواهیم در دانشگاه از قرآن سخن بگوییم، باید زبان خود را از تکرارِ کلمات به سمت “تحلیل مفاهیم” حرکت دهیم. دانشجوی امروز، پرسش‌های سخت و گاهی شکاکانه‌ای دارد. او می‌پرسد: قرآن با نظریه‌ی تکامل چه رابطه دارد؟ یا قرآن چگونه می‌تواند در مدیریتِ استرسِ ناشی از رقابت‌های علمی، به او کمک کند؟ محافل قرآنی باید از “آموزشِ تقلیدی” به سمت “آموزشِ تفکری” حرکت کنند. ما باید قرآن را به عنوان یک “متنِ زنده و پاسخگو” به دانشجویان معرفی کنیم، نه یک متنِ تاریخی و دور از دسترس.

حبیبی معتقد است این محافل، با ایجاد فضایی مبتنی بر آرامش و پذیرش، می‌توانند به نوعی از درمان غیررسمی کمک کنند: محافل قرآنی، محیطی هستند که در آن “گوش دادن و درک متقابل جایگزینِ قضاوت می‌شود. این فضا به دانشجو اجازه می‌دهد تا با مفاهیمِ صبر، توکل و معنابخشی به رنج‌ها، با چالش‌های زندگی روبرو شود. در واقع، قرآن در این محافل، به عنوان یک ابزارِ بازسازیِ روانی عمل می‌کند که به انسان کمک می‌کند تا در میانه‌ی آشوب‌های دنیای مدرن، مرکز ثقلِ خود را حفظ کند.


حبیبی افزود: بسیاری از تنش‌های روانی دانشجویان ناشی از بی‌معنایی یا گسست از ریشه‌های هویت خود است. محافل قرآنی با ایجاد یک فضای صمیمانه و گفتگومحور، به دانشجویان کمک می‌کنند تا با آرامش درونی مواجه شده و هویت اصیل خود را بازشناسند.

وی افزود: این محافل، با ایجاد بستری برای تعاملات مثبت، از انزوای دانشجویان جلوگیری کرده و پیوندهای اجتماعی مبتنی بر ارزش‌های اخلاقی را در فضای دانشگاه تقویت می‌کنند.

حبیبی با اشاره به تخصص خود در حوزه تدریس، بر ضرورت تغییر رویکرد از آموزش صرف به تربیت جامع تأکید کرد و گفت: دانشجوی امروز، مخاطبی است که به دنبال پاسخ‌های منطقی است. بنابراین، مدرسان محافل قرآنی باید از روش‌های نوین، از جمله استفاده از تحلیل‌های علمی و ارتباط میان قرآن و علوم روز، استفاده کنند تا بتوانند زبان مشترکی با نسل جوان برقرار کنند.

وی خاطرنشان کرد: هدف نهایی، تربیت دانشجوئی است که هم در تخصص خود پیشرو باشد و هم در اخلاق و معنویت، الگویی برای جامعه باشد.

در پایان این گفتگو، بالیلا حبیبی با اشاره به اهمیت حمایت‌های نهادی، تصریح کرد: برای تداوم و شکوفایی این محافل، مدیریت دانشگاه‌ها باید نگاهی ویژه به این فعالیت‌ها داشته باشند. او تأکید کرد که حمایت از محافل قرآنی، سرمایه‌گذاری بر روی آینده‌ی فرهنگی و فکری کشور است.

این گفتگو نشان داد که محافل قرآنی در دانشگاه، نه یک فعالیت جانبی، بلکه یکی از ارکان مهم برای حفظ توازن میان دانش و خرد و علم و ایمان است؛ مسیری که می‌تواند دانشجویان را از مسیر گمراه‌ی فکری به سمت روشنایی‌های معرفت هدایت کند.

خبرنگار: شیدا مردانه

انتهای خبر/