در نخستین روزهای این حملات، نقاط مختلفی از استان کردستان، از محلات مسکونی سنندج گرفته تا مراکز نظامی و حتی مراکز خدماتی و آموزشی، مورد هدف قرار گرفت.
در شهر سنندج، تخریب منازل مسکونی در محلات ۱۷ شهریور، تکیهوچمن و شهرک سعدی از نخستین صحنههای تلخ این حوادث بود.
در ادامه نیز حمله به ساختمان صداوسیمای مرکز کردستان بخشی دیگر از خسارتهای وارد شده به زیرساختهای استان را رقم زد.
در شهرستان بانه نیز با حملات دشمن به مناطق مختلف، پنج نفر و از جمله یک ورزشکار به شهادت رسیدند. در سقز نیز حمله به مدرسه نمونه دولتی دخترانه، بار دیگر چهره خشن و بیرحمانه مدعیان دروغین آزادی و حقوق بشر را آشکار کرد.
حملات وحشیانه اسرائیل غاصب و آمریکای جنایتکار به مردم و منازل مسکونی در سنندج صحنههای دلخراش دیگری را رقم زد و در برخی نقاط، خانههای آسیبدیده و تخریبشده، خانوادههای زیادی را بیپناه و سرگردان کرد.
اما آنچه در ادامه شکل گرفت، روایتی دیگر از این شهر بود؛ روایتی نه از ویرانی، بلکه از همدلی.
در همان ساعات اولیه، موجی از همراهی میان شهروندان شکل گرفت. بسیاری از مردم، بیدرنگ خانههای خود را به روی همشهریان آسیبدیده گشودند.
در پلتفرمهای نیازمندی و آگهی، بهجای پیشنهادهای معمول، پیامهایی دیده میشد با یک مضمون مشترک: «خانه برای همشهری، رایگان.»
و این یعنی نشانهای از پیوند عمیق اجتماعی در شهری که ریشه در انسجام تاریخی ملت غیور کرد دارد.
با آغاز این حملات، مراکز امدادی و درمانی استان به حالت آمادهباش درآمدند و تیمهای اورژانس در کوتاهترین زمان ممکن به مناطق حادثهدیده اعزام شدند.
بر اساس آمارها، در پی حوادث ناشی از جنگ اخیر در مجموع یک هزار و ۹ نفر از هماستانیها تحت پوشش خدمات اورژانس و درمانی قرار گرفتند و بیش از ۲ هزار و ۵۰۰ مأموریت امدادی در سطح استان انجام شد.
در این میان، ۸۸۸ نفر از شهروندان بر اثر بمبارانها دچار مصدومیت و مجروحیت شدند که در بیمارستانهای مختلف استان بستری و تحت درمان قرار گرفتند.
با وجود تلاشهای شبانهروزی پزشکان، پرستاران و کادر درمان، شدت جراحات برخی از مصدومان به حدی بود که ۱۰۹ نفر از هماستانیها در بیمارستانهای استان به شهادت رسیدند؛ آماری که بیشترین آن در بیمارستانهای کوثر سنندج، صلاحالدین ایوبی بانه، شهید چمران سروآباد و امام خمینی (ره) دیواندره ثبت شده است.
خبرنگار: علیرضا عباسی
انتهی پیام/
نظر شما