به گزارش گروه بین‌الملل ایسکانیوز، انتخابات پارلمانی رژیم صهیونیستی در شرایطی به پایان رسیده که هیچ‌یک از جریان‌های اصلی سیاسی نتوانسته‌اند اکثریت لازم برای تشکیل کابینه را به دست آورند. نتایج اولیه از یک بن‌بست سیاسی حکایت دارد؛ وضعیتی که در آن، بنیامین نتانیاهو با وجود عملکرد بهتر از برخی پیش‌بینی‌ها، با کاهش قابل‌توجه کرسی‌های بلوک خود روبه‌رو شده و گادی آیزنکوت، رقیب اصلی او، نیز هنوز نتوانسته است مسیر روشنی برای تشکیل دولت ترسیم کند.
بر اساس نتایج پایانی حزب لیکود به رهبری نتانیاهو با ۲۶ کرسی در جایگاه نخست قرار گرفته است. با این حال، تعداد کرسی‌های یک حزب به‌تنهایی تعیین‌کننده سرنوشت کابینه نیست؛ زیرا قدرت سیاسی در پارلمان ۱۲۰ کرسی رژیم صهیونیستی به توانایی احزاب برای تشکیل ائتلاف و دستیابی به دست‌کم ۶۱ رأی وابسته است. طبق نتایج اعلام شده بلوک نتانیاهو حدود ۵۳ کرسی و بلوک مخالف به رهبری آیزنکوت حدود ۴۸ کرسی در اختیار دارند؛ درحالی‌که احزاب عربی مجموعاً ۱۹ کرسی به دست آورده‌اند.
نتانیاهو؛ پیروزی در صدر جدول، شکست در تشکیل اکثریت
ائتلاف نتانیاهو نسبت به دور قبل شکست سختی خورد. این ائتلاف در پارلمانی کنونی 68 کرسی دارد اما در انتخابات کنونی تنها 53 کرسی کسب کرد. نتانیاهو می‌تواند از کسب بیشترین کرسی برای حزب خود به‌عنوان یک دستاورد انتخاباتی یاد کند، اما این نتیجه به معنای پیروزی سیاسی او نیست. مسئله اساسی آن است که بلوک سیاسی تحت رهبری وی، برخلاف پارلمان پیشین که ۶۸ کرسی در اختیار داشت، اکنون با کاهش محسوس حمایت پارلمانی روبه‌رو شده است.
از این منظر، نتایج انتخابات را نمی‌توان صرفاً بر اساس جایگاه نخست لیکود ارزیابی کرد. معیار تعیین‌کننده، توانایی تشکیل دولت و حفظ آن در برابر اختلافات داخلی و فشارهای سیاسی است. نتانیاهو با وضعیتی مواجه شده که در آن، حتی کسب بیشترین تعداد کرسی برای حزبش نیز تضمینی برای تداوم قدرت نیست.
این وضعیت همچنین نشان می‌دهد که جایگاه سیاسی نتانیاهو، با وجود سال‌ها حضور در رأس قدرت، همچنان با محدودیت‌هایی جدی روبه‌رو است. او برای حفظ موقعیت خود به ائتلافی نیاز دارد که بتواند اکثریت پارلمانی را تأمین کند؛ اما نتایج فعلی چنین امکانی را به‌صورت قطعی تضمین نمی‌کند.
آیزنکوت؛ رقیبی که هنوز راه روشنی ندارد
در سوی دیگر، گادی آیزنکوت نیز نمی‌تواند خود را برنده قطعی انتخابات معرفی کند. بلوک مخالف نتانیاهو، بر اساس نتایج اولیه، حدود ۴۸ کرسی دارد و برای رسیدن به اکثریت، به حمایت نمایندگان دیگری نیازمند است.
با این حال، قرارگرفتن در جایگاه رقیب اصلی نتانیاهو به معنای برخورداری از توان کافی برای تشکیل دولت نیست. آیزنکوت باید اختلافات میان احزاب مخالف را مدیریت کند، حمایت نمایندگان بیشتری را به دست آورد و درباره ترکیب و برنامه دولت احتمالی به توافق برسد.
مشکل اینجاست که مخالفت با نتانیاهو لزوماً به معنای توافق بر سر یک کابینه مشترک نیست. احزاب مختلف ممکن است در مخالفت با ادامه نخست‌وزیری او اشتراک نظر داشته باشند، اما درباره مسائل امنیتی، اقتصادی، اجتماعی و جایگاه احزاب عربی در ساختار قدرت اختلافات جدی داشته باشند.
بنابراین، حتی اگر آیزنکوت بتواند حمایت سیاسی بیشتری جلب کند، همچنان باید نشان دهد که این حمایت‌ها به یک اکثریت واقعی و قابل اتکا تبدیل می‌شوند. در غیر این صورت، تغییر چهره نخست‌وزیر نیز لزوماً به معنای پایان بن‌بست سیاسی نخواهد بود.
۱۹ کرسی عرب‌ها؛ عامل تعیین‌کننده در معادله قدرت
یکی از مهم‌ترین تحولات انتخابات اخیر، افزایش کرسی‌های احزاب عربی است. کسب مجموع ۱۹ کرسی، جایگاه این احزاب را در معادلات پارلمانی تقویت کرده و آنها را به یکی از عوامل مهم در مذاکرات تشکیل کابینه تبدیل کرده است. گزارش‌های منتشرشده نیز از افزایش قابل‌توجه نمایندگی احزاب عربی در مقایسه با پارلمان پیشین حکایت دارند.
این نتیجه از آن جهت اهمیت دارد که هیچ‌یک از دو بلوک اصلی به‌تنهایی اکثریت لازم را در اختیار ندارد. در چنین شرایطی، موضع احزاب عربی می‌تواند بر محاسبات سیاسی جریان‌های رقیب تأثیر بگذارد و هزینه تشکیل کابینه بدون جلب حمایت آنها را افزایش دهد.
با این حال، نباید ۱۹ کرسی احزاب عربی را به‌صورت خودکار به سبد آیزنکوت اضافه کرد. مخالفت با نتانیاهو، حمایت از نامزدی مشخص برای نخست‌وزیری و مشارکت در ائتلاف دولتی، سه موضوع متفاوت‌اند. اینکه احزاب عربی حاضر باشند از آیزنکوت حمایت کنند یا در چارچوبی دیگر عمل کنند، به تصمیم‌های سیاسی و مذاکرات روزهای آینده بستگی دارد.
اهمیت نتیجه انتخابات در این بخش، بیش از هر چیز در آن است که احزاب عربی توانسته‌اند وزن پارلمانی خود را افزایش دهند و امکان نادیده‌گرفتن نقش آنها در معادلات قدرت را محدود کنند.
رئیس رژیم صهیونیستی چگونه نخست‌وزیر بعدی را تعیین می‌کند؟
در ساختار سیاسی رژیم صهیونیستی، رای دهنده ها مستقیماً نخست‌وزیر را انتخاب نمی‌کنند؛ آنها به احزاب و فهرست‌های انتخاباتی رأی می‌دهند و ترکیب پارلمان از نتیجه این رأی‌گیری شکل می‌گیرد. پس از تکمیل نتایج و آغاز رایزنی‌های سیاسی، رئیس رژیم صهیونیستی با نمایندگان احزاب مشورت می‌کند تا مشخص شود چه کسی بیشترین شانس را برای تشکیل دولت دارد.
پس از این رایزنی‌ها، رئیس رژیم صهیونیستی یک عضو پارلمان را مأمور تشکیل دولت می‌کند. این فرد الزاماً رهبر بزرگ‌ترین حزب نیست؛ بلکه توانایی او برای جلب حمایت کافی از نمایندگان، عامل تعیین‌کننده در این مرحله است.
نامزد مأمور تشکیل دولت معمولاً ۲۸ روز فرصت دارد تا ائتلاف خود را شکل دهد. این مهلت می‌تواند با موافقت رئیس رژیم صهیونیستی تا ۱۴ روز دیگر تمدید شود. اگر نامزد نخست موفق نشود، امکان واگذاری مأموریت به فرد دیگری وجود دارد و در صورت شکست تلاش‌ها برای تشکیل دولت، روندهای قانونی می‌تواند به انتخابات مجدد منتهی شود.
به این ترتیب، فاصله میان اعلام نتایج انتخابات و مشخص‌شدن نخست‌وزیر بعدی ممکن است با مذاکرات دشوار، چانه‌زنی‌های سیاسی و حتی تشدید اختلافات میان احزاب همراه باشد.
بحران سیاسی فراتر از رقابت دو چهره
نتیجه انتخابات اخیر را نباید صرفاً به رقابت میان نتانیاهو و آیزنکوت تقلیل داد. مسئله اصلی، ناتوانی جریان‌های سیاسی در دستیابی به اکثریتی روشن و پایدار است؛ وضعیتی که می‌تواند روند تصمیم‌گیری و تشکیل کابینه را دشوار کند.
در این میان، افزایش کرسی‌های احزاب عربی و کاهش قدرت پارلمانی بلوک نتانیاهو از مهم‌ترین نشانه‌های تغییر در معادلات سیاسی به شمار می‌روند. با وجود این، هنوز نمی‌توان از پیروزی قطعی آیزنکوت یا حذف نهایی نتانیاهو از قدرت سخن گفت.
در نهایت، این انتخابات فعلا نه پیروزی نتانیاهو را رقم زده و نه راه را برای قدرت‌گیری قطعی آیزنکوت هموار کرده است. هر دو جریان با محدودیت‌های جدی روبه‌رو هستند و سرنوشت کابینه آینده به مذاکرات، توافق‌های ائتلافی و موضع احزاب عربی بستگی دارد. تا زمانی که یک جریان نتواند حمایت دست‌کم ۶۱ نماینده را جلب کند، نتیجه سیاسی انتخابات همچنان باز خواهد ماند؛ بن‌بستی که می‌تواند بی‌ثباتی و اختلافات داخلی در ساختار سیاسی رژیم صهیونیستی را تشدید کند.
نظر شما