گروه سیاسی ایسکانیوز، خبر کوتاه بود اما مثل زلزله چند ریشتری ستون‌های کاخ سفید را لرزاند: ترامپ شروط ۱۰ ماده‌ای ایران را پذیرفت.

اما پشت این خبر که همین حالا در سحرگاه ۱۹ فروردین لرزه بر تن خبرگزاری‌ها و رسانه‌ها و محافل عبری صهیونیستی انداخته چه جهنمی برپا بود؟ بیایید ورق بزنیم.

دیشب جهان روی لبه تیغ ایستاده بود. در اتاق‌های عملیات انگشت‌ها روی دکمه‌های شلیک لرزیدند. ایران سناریوی زمین سوخته را از کشو بیرون آورده بود. هدف؟ نه پادگان‌ها، که شاهرگ‌های تمدنی متحدان چشم‌آبی‌ها در منطقه.

جنگ زیرساخت‌ها؛ وقتی آرامکو نماد شد

این پیروزی نتیجه یک شب نیست. هفته‌هاست منطقه در آتش یک جنگ زیرساختی بی‌سابقه می‌سوزد. از همان روزی که به زیرساخت‌های ما دست‌درازی کردند، ایران هم پاسخ هر ضربه را ده برابر داد.

آرامکو که چند هفته‌ای است زیر ضربات پیاپی پهپادها و موشک‌های نقطه‌زن ایران است، عملاً فلج شده. ایران با از کار انداختن غول نفتی منطقه ثابت کرد اگر امنیت ایران هدف قرار بگیرد، قیمت نفت و سبد خرید مردم در نیویورک و لندن هم به آتش کشیده می‌شود. این فشار بر قلب اقتصاد جهانی، اولین اهرم قدرت ایران در این هفته‌ها بود.

بن‌بست ینبع و فجیره؛ مرگ یک توهم

سعودی‌ها و اماراتی‌ها سال‌ها میلیاردها دلار هزینه کردند تا با خط‌لوله‌های جدید، تنگه هرمز را دور بزنند. اما ایران در همین روزها نشان داد که امنیت انرژی یک کلِ به هم پیوسته است.

پایانه یَنبُع در ساحل دریای سرخ و مخازن فُجیره در دریای عمان، در همین دقایق زیر نگاه دقیق موشک‌های خیبرشکن ایران بودند. پیام تهران صریح بود: وقتی ایران امنیت ندارد، هیچ‌کس حق صادرات نخواهد داشت. دور زدن هرمز یک رویای خنده‌دار بود که زیر آتش موشک‌های ایران خاکستر شد.

خاموشی در مدیترانه؛ بازگشت به عصر حجر

اما وحشتناک‌ترین سناریویی که پنتاگون را در این دقایق به زانو درآورد، طرح خاموشی بزرگ برای رژیم صهیونی بود. ایران مستقیم سراغ ستون‌های زندگی در اراضی اشغالی رفت.

هدف قرار گرفتن نیروگاه‌های کلیدی برق و به‌خصوص تأسیسات عظیم شیرین‌سازی آب در ساحل مدیترانه، یعنی فاجعه‌ تمدنی برای حریف.

تصور کنید در کمتر از چند دقیقه، بدون آب و برق، تمام سیستم‌های دفاعی و زندگی مدرن از مدار خارج شوند. همین ترس واقعی بود که در آخرین لحظات معادلات را تغییر داد.

چرا ترامپ عقب نشست؟

تا همین دیشب لحن کاخ سفید بوی خون می‌داد. ترامپ و معاونش با تکبر تهدید کرده بودند که امشب یک تمدن را جوری نابود می‌کنند که دیگر احیا نشود. آن‌ها عملاً برای نابودی ایران خط و نشان می‌کشیدند. اما وقتی گزارش‌های فنی به میز ترامپ رسید، او متوجه شد هزینه این قمار، نابودی تمام متحدانش و فروپاشی اقتصاد جهانی است.

از یک طرف فشار خردکننده کنگره برای جلوگیری از یک جنگ بی‌پایان و از طرف دیگر قیمت نفت که کمر وال‌استریت را شکسته بود، ترامپ را به بن‌بست رساند. او دید که ایران آماده است برای حفاظت از خودش، تمام شریانات حیاتی منطقه را قطع کند. پذیرش شروط ۱۰ ماده‌ای ایران، یعنی اعتراف رسمی آمریکا به قدرت بلامنازع تهران.

نظم نوین تهران؛ غروب هژمونی واشینگتن

پذیرش شروط ۱۰ ماده‌ای ایران توسط ترامپ، فراتر از یک آتش‌بس ساده، در واقع امضای سند پایان حضور نظامی آمریکا در منطقه است. ایران در این شروط، نه تنها بر لغو کامل و بی‌قیدوشرط تمام تحریم‌های هسته‌ای و موشکی و خروج فوری نیروهای تروریست سنتکام از نزدیکی مرزهایش پافشاری کرده، بلکه حق تعیین تکلیف برای امنیت انرژی در خلیج‌فارس و دریای سرخ را هم به دست آورده است.

آمریکا با قبول این شروط، در واقع حق وتوی ایران بر تمدن غرب را به رسمیت شناخت. آینده‌ای که در انتظار آمریکاست، یک عقب‌نشینی تاریخی به سبک سایگون و کابل، اما با ابعادی بسیار وسیع‌تر است؛ جایی که دیگر نه پهپادهای آمریکایی جرئت پرواز بر فراز آب‌های منطقه را دارند و نه ناوهایشان امنیتی برای تردد.

ترامپ با این تسلیم سحرگاهی، عملاً پذیرفت که از این پس ساعت جهانی قدرت نه در واشنگتن، که در تهران تنظیم می‌شود و آمریکا برای بقای اقتصادی خود، چاره‌ای جز تمکین از قواعد بازی ایران در شطرنج جدید خاورمیانه ندارد.

این یعنی تولد یک ایران ابرقدرت که حالا دیگر نه با شعار، که با مهر تأیید دشمنش، رهبری نظم نوین جهانی را به دست گرفته است.

طلوع اقتدار در ۱۹ فروردین

حالا که سپیده دمیده، خلیج‌فارس آرامشی سنگین را تجربه می‌کند. آرامشی که به جرأت می‌توان گفت ثمره دیپلماسی التماسی نیست؛ نتیجه باز بودن در سیلوهای موشکی و اراده مردانی است که در این هفته‌های آتشین عقب ننشستند.

ترامپ که با ادعای پایان دادن به یک تمدن آمده بود، حالا با پذیرش این شروط، عظمت و ماندگاری ایران را امضا کرده است. امروز ۱۹ فروردین ۱۴۰۵، روزی است که جهان فهمید ایران نابودشدنی نیست. ما از لبه پرتگاه گذشتیم، اما ایستاده و مقتدر و ترامپ ترجیح داد به جای خودکشی تمدنی، با واقعیت یک ابرقدرت منطقه‌ای کنار بیاید.

انتهای پیام/