به گزارش گروه بین الملل ایسکانیوز، اواخر آذر ۱۴۰۴ (دسامبر ۲۰۲۵) تنش میان ونزوئلا و آمریکا به اوج رسید. آمریکا محاصره دریایی ونزوئلا را به بهانه مقابله با قاچاق مواد مخدر آغاز کرد. این محاصره، صادرات نفت ونزوئلا را با مشکل جدی مواجه ساخت. حتی خبر توقیف چند نفتکش ونزوئلا به گوش رسید و طبق آمارها، حجم تولید نفت ونزوئلا تا 800 هزار بشکه در روز کاهش یافت. محاصره همراه با عملیات روانی آمریکا و ترامپ بر علیه ونزوئلا ادامه دار شد و هر روز خبرها منتظر سقوط مادورو بودند.

تا در نهایت در ۱۳ دی ۱۴۰۴ (۳ ژانویه ۲۰۲۶)، نیروهای نظامی آمریکا در عملیاتی شبانه، نیکولاس مادورو را ربوده شد و به آمریکا منتقل کردند. پس از این رویداد، آمریکا با توافق با رئیس‌جمهور موقت ونزوئلا، محاصره دریایی را پایان داد. اما در مقابل، کنترل کامل نفت ونزوئلا را در اختیار گرفت. اکنون نفت این کشور صرفاً با مجوز آمریکا صادر می‌شود و عایدی آن تحت نظر وزارت خزانه‌داری آمریکا منتقل می‌گردد. به طوری که هزینه نفت ونزوئلا به آمریکا منتقل شده و سپس، از طریق وزارت خزانه‌داری به این کشور منتقل می‌شود. ساختاری که بسیار به ساختاری که آمریکا برای صادرات نفت عراق ایجاد کرد شباهت دارد.

با وجود باقی ماندن حکومت ونزوئلا و با وجود محکومیت گسترده ربایش مادورو از سوی مردم آمریکای لاتین، برخی تصاویر در شبکه‌های اجتماعی خبر از شادی عده‌ای از مردم ونزوئلا می‌دادند. این افراد که تحت فشارهای اقتصادی شدید قرار داشته‌اند، امیدوار بودند کنترل آمریکا بر نفت، نتایج اقتصادی مثبتی برایشان به همراه داشته باشد.

داده‌های منتشر شده از سوی بانک مرکزی ونزوئلا نشان می‌دهد که شاخص‌های تورم در سه ماه پس از تسلط آمریکا بر نفت، روند صعودی داشته است. تورم نقطه‌به‌نقطه (درصد تغییر قیمت‌ها نسبت به همان ماه سال قبل) در دسامبر ۲۰۲۵ معادل ۴۷۵٫۲۸ درصد بوده. این شاخص در مارس ۲۰۲۶ به ۶۴۹٫۴۷ درصد رسیده است. تورم نقطه‌به‌نقطه چون میانگین اثر ۱۲ ماه گذشته را در خود دارد، شاخص مناسبی برای تغییرات کوتاه‌مدت نیست. اما در شاخص تورم تجمعی، سه‌ماهه نخست ۲۰۲۶ (پس از کنترل نفت توسط آمریکا) تورم ۷۲ درصد ثبت شده. در حالی که همین شاخص در سه‌ماهه نخست سال ۲۰۲۵، ۳۲ درصد بوده است.

نرخ تورم ماهانه نیز نوسانات شدیدی داشته است. این نرخ در دسامبر ۲۰۲۵، ۱۳٫۵۷ درصد بود. در ژانویه ۲۰۲۶ (ماه بعد از ربایش مادورو) با جهشی قابل توجه به ۳۲٫۵۷ درصد افزایش یافت. با این وجود، در ماه‌های بعد تورم ماهانه به ۱۴ و ۱۳ درصد بازگشته است.

در سال ۱۹۹۷، ونزوئلا با تولید حدود ۳٫۵ میلیون بشکه در روز یکی از بزرگترین تولیدکنندگان اوپک بود. اما عواملی مانند بحران داخلی، فرسودگی زیرساختی، کاهش قیمت نفت و تحریم‌های آمریکا منجر به کاهش تدریجی تولید شد. در ابتدای سال ۲۰۲۵ و پیش از محاصره دریایی، حجم تولید نفت ونزوئلا ۱٫۱ میلیون بشکه در روز بود. با آغاز محاصره دریایی آمریکا، تولید به ۸۰۰ هزار بشکه در روز کاهش یافت. اما پس از عملیات نظامی و تسلط آمریکا بر نفت ونزوئلا، در سه‌ماهه نخست سال ۲۰۲۶ تولید دوباره به یک میلیون بشکه در روز بازگشته است. این رقم تقریباً برابر با سطح تولید پیش از محاصره است.

سه ماه از تسلط آمریکا بر نفت ونزوئلا می‌گذرد، اما فشار بر معیشت مردم نه تنها کاهش نیافته، بلکه در عمل سنگین‌تر شده است. تورم شتاب گرفته، قدرت خرید شهروندان بیشتر از قبل تحلیل رفته و جهش‌های شدید قیمت‌ها در ماه‌های پس از ربایش مادورو، ضربه‌ای تازه به زندگی روزمره مردم وارد کرده است. بازگشت تولید نفت به سطح پیش از محاصره نیز نتوانسته این روند را معکوس کند. در چنین وضعیتی، تصاویر امیدواری برخی ونزوئلایی‌ها به نتایج مثبت اقتصادی پس از کنترل آمریکا، در عمل با واقعیت تلخ آماری هم‌خوانی ندارد. این تجربه در سطح جهانی این نگاه را تقویت می‌کند که حل بحران‌های اقتصادی با تکیه بر نیروی خارجی و تحمیل شده امکان‌پذیر نیست و راه برون‌رفت از چنین مشکلاتی تنها از درون کشورها و با اتکا به ظرفیت‌های داخلی می‌گذرد.

انتهای پیام/