امروز، روز معلم است. روزی که بهانه‌ای است برای قدردانی از کسانی که چراغ دانش را در دل‌ها روشن می‌دارند و مسیرِ پیشرفت را با عشق و ایثار هموار می‌کنند و در این میان، یاد و خاطره‌ی استاد عزیزی چون شهید دکتر محمدمهدی طهرانچی، چونان نوری گرم و ماندگار بر دل‌ها می‌تابد؛ نامی که با شنیدنش، لبخندی از احترام و ارادت بر لبانمان می‌نشیند.

او معلم بود؛ نه فقط در کسوت استاد دانشگاه، بلکه در تمام قامت زندگی‌اش. معلمی که با سادگی، مهربانی و ایثار، درسِ «علم نافع» را آموخت. درسی که می‌گوید دانش، تنها برای مدرک نیست، بلکه ابزاری است برای خدمت، برای پیشرفت و برای ساختن دنیایی بهتر.

علم او، قله‌ی دانش بود و اخلاقش، اوجِ انسانیت. او نشان داد که چگونه می‌توان در اوجِ مسئولیت، فروتن و خدمتگزار باقی ماند. در خاطراتِ آن روزِ تابستانِ ۱۳۹۵، وقتی در کلاس، کنار دانشجویانِ خسته نشست و با رویی گشاده، از دانش و خدمت گفت؛ عمقِ وجودِ معلمی‌اش را به نمایش گذاشت. او نه با زبان، که با عمل، با سادگی و با لبخندی که همیشه بر لب داشت، پیامِ مسئولیت‌پذیری و خدمت را به نمایش گذاشت؛ لبخندی که هنوز در یادها زنده است و طراوتِ درس‌هایش را تداعی می‌کند.

او نمونه‌ی بارزی از یک امر به معروف عملی بود. با زندگی ساده و بی‌ادعای خود، با عشق بی‌قید و شرط به وطن و با نگاه امیدوارانه‌اش به آینده، نه تنها الگوی یک دانشمند متعهد، بلکه الگوی یک انسان کامل بود. او به ما آموخت که چگونه می‌توان در اوجِ مسئولیت، فروتن ماند و چگونه می‌توان علم را در خدمت مردم به کار گرفت.

امروز، در روز معلم، درحالی که نام و یادش را گرامی می داریم، تنها از یک چهره علمی سخن نمی‌گوییم؛ از یک معلم واقعی یاد می‌کنیم. معلمی که راهش در ذهن‌ها مانده و نگاهش در مسیرها ادامه دارد. معلمی که نشان داد علم، اگر با ایمان و مسئولیت همراه شود، می‌تواند انسان بسازد و انسان، اگر چنین ساخته شود، ماندگار خواهد بود.

روح بلندش شاد و یاد و راهش، که همانا اعتلای علم، ایمان و خدمت به ایران بود، جاودانه باد.

*فعال رسانه‌ای

انتهای یادداشت/