به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از اصفهان؛ سید مهرداد هاشمیان، کارآفرین و فعال حوزه تولید و فناوری، در خصوص ۲۴ سال فعالیت خود در زمینههای مختلف از جمله تولید خوراک دام هیدروپونیک، صنعت طیور، اشتغال روستایی، خودروهای برقی و شارژرهای سریع میپردازد. هاشمیان در این مصاحبه به جزئیات توسعه فناوری تولید خوراک دام هیدروپونیک از سال ۱۳۷۶ تا کنون، مزایای آن نسبت به علوفه سنتی، تأثیر آن بر کاهش هزینههای تولید گوشت و شیر و چالشهای پیش رو از جمله عدم حمایت و تولید نمونههای کپی بیکیفیت اشاره میکند.
وی همچنین از موفقیت این فناوری در صنعت طیور و کاهش هزینههای تولید تخممرغ خبر میدهد. در بخش دیگری از این گفتوگو، هاشمیان به مدلهای طراحی شده برای اشتغال خانگی و روستایی با استفاده از سیستمهای پرورش مرغ بومی در مقیاس کوچک و کمهزینه اشاره کرده و از نظام آموزشی کشور به دلیل تربیت نکردن کارآفرین انتقاد میکند. در ادامه مشروح گفتوگوی وی با ایسکانیوز اصفهان را میخوانید.
فعالیت شما در حوزه خوراک هیدروپونیک از کجا آغاز شد؟
ریشه این کار به سال ۱۳۷۶ برمیگردد؛ زمانی که در دانشگاه اصفهان دستگاهی طراحی شد که میتوانست از مقدار کمی بذر، حجم بالایی خوراک تولید کند. ما از سال ۱۳۸۰ وارد این مسیر شدیم و تلاش کردیم آن فناوری را توسعه بدهیم. در ابتدا دستگاهها مصرف برق بسیار بالایی داشتند؛ حدود ۱۰۰ کیلووات. اما به مرور با تغییر طراحی و استفاده از روشهای جدید، مصرف انرژی را کاهش دادیم و امروز به حدود ۴۰۰ وات رسیدهایم.
این خوراک چه تفاوتی با علوفه معمولی دارد؟
ما ابتدا تصور میکردیم فقط علوفه تولید میکنیم، اما بعدها متوجه شدیم این یک نوع خوراک جدید است. تفاوت اصلی در ریشه و سبزینهای است که همزمان تولید میشود. ریشهها ارزش غذایی بالایی دارند و جذب آن برای دام بسیار بهتر از دانه خام است. مثال سادهاش سمنوست؛ وقتی سمنو مصرف میکنید، مدت طولانیتری احساس سیری دارید نسبت به زمانی که همان مقدار گندم خام مصرف شود. همین اتفاق در بدن دام هم میافتد.
این فناوری چه تأثیری بر هزینه تولید گوشت و شیر دارد؟
تأثیرش بسیار جدی است. در سیستم سنتی، دام برای افزایش یک کیلوگرم وزن به حدود ۸ کیلو خوراک نیاز دارد، اما در سیستم ما با حدود ۶ کیلو خوراک هیدروپونیک و مقدار کمی خوراک خشک، همان افزایش وزن حاصل میشود. همین موضوع هزینه تولید را به شدت کاهش میدهد. امروز با محاسبات فعلی، میتوان گوشت بز را با قیمت بسیار پایینتر از بازار تولید کرد و در حوزه شیر هم بازدهی مناسبی به دست آورد.
شما به مشکلات و مقاومتهایی هم اشاره داشتید؛ این موانع چه بوده است؟
متأسفانه طی این سالها حمایت مؤثری صورت نگرفت. حتی در مقاطعی از ما سؤال میکردند چرا بدون هماهنگی وارد این حوزه شدهاید. بعد از مطرح شدن موضوع علوفه هیدروپونیک، افراد زیادی بدون دانش فنی کافی وارد این حوزه شدند. الان حدود ۲۷ نمونه کپی از سیستم ما در کشور وجود دارد که بسیاری از آنها اطلاعات ناقص به مردم میدهند و نتیجه مطلوبی هم ندارند. این موضوع باعث شده بخشی از دامداران نسبت به فناوری بیاعتماد شوند.
شما درباره استفاده از این خوراک در صنعت طیور هم صحبت کردید؛ نتایج چگونه بوده است؟
اتفاق جالبی بود. یکی از دامدارانی که دستگاه ما را داشت، جوانه تولیدی را به بلدرچینها داد و نتیجه بسیار خوبی گرفت. هزینه خوراک به شدت کاهش پیدا کرد. بعد از آن روی مرغ بومی هم آزمایش انجام دادیم و نتایج مثبت بود. امروز میتوان تخممرغ بومی را با هزینه تمامشده پایینتری تولید کرد و کیفیت محصول هم بهتر خواهد بود.
یکی از بخشهای مهم صحبتهای شما، اشتغال روستایی بود. چه مدلی برای این کار طراحی کردهاید؟
ما به این نتیجه رسیدیم که میتوان اشتغال خانگی و روستایی را با مدلهای کوچک و کمهزینه توسعه داد. برای همین، سیستمهای پرورش مرغ بومی در اتاقهای کوچک یا کانتینر طراحی کردیم. هدف این بود که خانوادههای روستایی یا فارغالتحصیلان حوزه کشاورزی و دامپروری بتوانند با سرمایه کمتر وارد تولید شوند. حتی مدلهایی طراحی کردیم که نیاز به مجوزهای سنگین نداشته باشد.
شما انتقاداتی هم نسبت به ساختار آموزشی کشور داشتید؟
بله، چون ما مهندس تربیت میکنیم اما تولیدکننده و کارآفرین تربیت نمیکنیم. دانشجوها یاد نمیگیرند چطور یک ایده را به کسبوکار تبدیل کنند. در حالی که جوانان ایرانی بسیار باهوشاند و اگر آموزش کار تیمی و مهارتهای عملی ببینند، میتوانند اتفاقات بزرگی رقم بزنند.
بخش دیگری از فعالیتهای شما مربوط به خودروهای برقی و شارژرهای سریع بود؛ این پروژه از کجا شروع شد؟
چند سال پیش احساس کردیم آینده حملونقل به سمت خودروهای برقی میرود. بنابراین تیمی از دانشجویان و فارغالتحصیلان را کنار هم جمع کردیم و کار روی شارژرهای سریع را آغاز کردیم. موفق شدیم دستگاهی طراحی کنیم که از استانداردهای آمریکا، اروپا و چین پشتیبانی میکند و قابلیت شارژ خودروها در بازه ۱۰۰ تا هزار ولت را دارد.
مهمترین چالش توسعه خودروهای برقی در ایران چیست؟
زیرساخت شارژ؛ الان تعداد ایستگاههای شارژ سریع در کشور بسیار محدود است. ما حتی روی طراحی شارژرهای سیار هم کار کردهایم تا اگر خودرویی در مسیر با کمبود شارژ مواجه شد، بتواند از خدمات امدادی استفاده کند.
اگر بخواهید یک پیام به مسئولان و جوانان بدهید، چه میگویید؟
به مسئولان میگویم اگر میخواهیم امنیت غذایی و اشتغال کشور حفظ شود، باید از فناوریهای بومی حمایت واقعی کنیم و به جوانان هم میگویم از کار کردن نترسند.
خبرنگار: دانیال احمدی
انتهای پیام/
نظر شما