در حالی که سایه‌ی شوم صهیونیسم بر سر هویت اسلامی ایران سنگینی می‌کرد، تلاش‌های بی‌شرمانه برای جدای کردن دین از سیاست و حذف ماه محرم از قلب ملت، با برخورد به دیوار پولادین ایستادگی شکست خورد. امسال، در محرم، حقیقت تلخ برای مهره‌های بیگانه آشکار شده است: خون فرزندان این خاک، بر گردن هر آن کس است که برای تسلط بر ایران، بر روی شعائر حسینی دست‌درازی کرد.

نقشه دشمن ساده اما شرورانه بود: «پاکسازی اسلام از خاک ایران». صهیونیسم می‌دانست که تا زمانی که طنین عزاداری‌های محرم در میادین ایران باشد، تسلط بر این سرزمین محال است. از این رو، تلاش کردند با ایجاد بحران‌های ساختگی، شکاف میان مردم و دین ایجاد کنند؛ آن‌ها می‌خواستند با استفاده از مهره‌های بی‌مقدار و مزدوران پشت پرده، جاده‌ی رسیدن به عاشورا را مسدود کنند.

در این میان، باید مرزی میان «حق» و «باطل» کشید. ما شاهد اعتراضات آرام، حق‌طلبانه و مسالمت‌آمیز بازاریان و مردم شریف بودیم که تنها خواسته‌ آن‌ها کرامت و عدالت بود؛ اما در همان لحظات، ایادی آشوب‌طلب و مزدوران خارجی، با هدف تخریب و ویرانی، آن اعتراضات حق‌طلبانه را به اغتشاشاتی وحشیانه و بی‌هدف تبدیل کردند تا نقشه‌ صهیونیسم را پیش ببرند.

در این بازی کثیف، چهره‌های پشت پرده نیز خود را از حقیقت پنهان نمی‌توانند. کسانی که خود را مدعی تغییر هستند، اما در حقیقت، چیزی جز سایه‌ی بی‌مایه و دنباله‌روی صهیونیسم نیستند. خون تمام فرزندان و شهدای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، بر گردن آن‌هایی است که به دنبال فروپاشی اراده‌ی این ملت بودند و می‌خواستند با تکیه بر قدرت‌های بیگانه، ایران را به تسلیم بکشانند.

امروز، ۴ ماه بعد از آن روزهای سخت، در حالی که در ماه محرم نشسته‌ایم، یک پیوند ناگسستنی میان خون شهدای دی‌ماه و عشق به امام حسین (ع) شکل گرفته است. آن‌ها در روزهای آشوب، در واقع در راه حفظ همین شعائر حسینی ایستادگی کردند. امروز، روح آن‌ها در کنار سپاه حسینی، ایستاده است تا نشان دهد که هیچ توطئه‌ای نمی‌تواند شکوه محرم را از این خاک برباید.

اگرچه آتش این توطئه، تمام رگ‌های میهن را درگیر کرد و هر شهر و هر کوچه‌ی این خاک، با خون و اشک گداخته شد، اما از میان این حماسه‌ی ملی، شکوه شهادت فرزندان اصفهان، رنگی متفاوت و آسمانی داشت. در میادین دفاع، جایی که خون حق با کینه‌ی باطل گره خورد، شهدای ما در نقاط حساس ایستادگی، قامت خود را به سمت حقیقت خم نکردند.

آن‌ها گمان کردند با ریختن خونِ بی‌گناهان، اراده‌ی این ملت را در هم می‌شکنند، اما ندیدند که هر قطره خون، بذری است برای ریشه‌ی‌دوان‌تر شدن ایمان در این خاک. کسانی که در سایه‌ی صهیونیسم به دنبال صندلی‌های پلاس قدرت هستند و خود را به عنوان «تغییرخواه» معرفی می‌کنند، باید بدانند که خون شهدای دی‌ماه، حکمی ابدی بر گردن آن‌ها صادر کرده است؛ حکمی که نه با دیپلماسی، که با تلاقی خون و حقیقت اجرا خواهد شد. آن‌ها امروز در پوشش شعارهای ساختگی، تنها مأموران تکمیلی همان نقشه‌ی صهیونیستی هستند که هدفشان، محو کردن نام خدا از آسمان ایران است.

از میادین حماسی ملک‌شهر تا ایستگاه‌های خون‌آلود ایستگاه شهیدعلیخانی، امروز اصفهان نه یک شهر، که یک کربلای جدید است. شهدایِ این استان، با فداکاری خویش، حصاری از خون دورِ شعائرِ حسینی کشیدند تا دیگر هیچ دشمنی نتواند به محراب دین دست‌درازی کند. امروز، در این ایامِ محرم، وقتی صدایِ عزاداری برمی‌خیزد، باید دانست که این صدا، پاسخ مستقیمِ خونِ شهدای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه به فریاد «هل من ناصر» است. آن‌ها در همان میادین، با خون خود، نشان دادند که اسلام در ایران، نه یک مذهب، که یک اراده‌ی پولادین است که با هیچ توطئه‌ صهیونیستی، فرو نخواهد ریخت.

مریم حاجی ربیع*

انتهای یادداشت/