به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از کهگیلویه و بویراحمد؛ در روزی که آسمان قم نیز با شهر همنوا شده است، سیل خروشان مردم از اقصی‌نقاط کشور به سوی حرم مطهر حضرت معصومه‌(س) سرازیر شد تا با پیکرهای مطهر «قائد امت»، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای و خانواده ایشان که در اقدامی جنایت‌کارانه توسط رژیم‌های آمریکا و اسرائیل به شهادت رسیدند، وداع کنند.

قم، امروز تنها یک شهر نبود؛ میدانی بزرگ از سوگ و حماسه بود. خیابان‌های منتهی به حرم مطهر از ساعات اولیه صبح، شاهد حضور جمعیت بی‌شماری بود که با چشمانی اشک‌بار و دست‌هایی گره‌کرده، آمده بودند تا خشم مقدس خود را از این ترور ناجوانمردانه فریاد بزنند.

در میان جمعیت، چهره‌هایی به چشم می‌خورد که عمق اندوه را در نگاهشان می‌شد خواند. پیرمردی که با عصا و قامت خمیده خود را به میان جمعیت رسانده بود، در پاسخ به پرسش من مبنی بر دلیل حضور با وجود شرایط جسمی نامساعد، تنها با صدایی لرزان گفت: او پناه ما بود؛ مگر می‌شود یتیم شد و در تشییع پدر حضور نداشت؟

نظم حاکم بر جمعیت، با وجود فشردگی، مثال‌زدنی بود. شعارهای ضد استکباری که در فضای شهر می‌پیچید، گویی دیواره‌های صحن حرم را به لرزه درمی‌آورد. در جای‌جای مسیر، ایستگاه‌های صلواتی که به یاد خانواده شهید برپا شده بود، پذیرای عزادارانی بود که با سربندهای «یا حسین‌(ع)» و «خون‌خواهیم»، برای بدرقه آماده می‌شدند.

هنگامی که پیکرهای مطهر به میدان آستانه رسید، سکوتی سنگین بر جمعیت حاکم شد؛ سکوتی که نه از سر بی‌تفاوتی، بلکه ناشی از بهت و سنگینی بار فقدان بود. لحظاتی بعد، صدای فریاد «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» یک‌صدا از قلب جمعیت برخاست؛ طنینی که گویی تمام شهر را تسخیر کرد.

در این میان، جوانانی که با شور و حرارت خاصی تلاش می‌کردند خود را به نزدیک‌ترین فاصله از تابوت‌ها برسانند، شعارهای «ای رهبر آزاده، آماده‌ایم آماده» را سر می‌دادند. این صحنه‌ها نمادی از پیوندی عمیق بود که حتی با شهادت نیز گسستنی نیست.

حضور اقشار مختلف مردم، از حوزویان و طلاب که با ردای‌های سیاه و چشمانی نمناک در صفوف منظم حرکت می‌کردند تا دانش‌آموزان و دانشجویانی که با بنرهایی در دست، خواهان انتقام سخت بودند، نشان از خشم فراگیر نسبت به عاملان این جنایت داشت.

در کنار این‌ها، روایت بغض‌آلود زنی که کودکی در آغوش داشت، حاشیه‌ای تأمل‌برانگیز بود. او می‌گفت: آمده‌ام تا فرزندم بداند راهی که حضرت آقا رفت، راهی است که تا پایان باقی می‌ماند.

مراسم در حالی با شکوه هرچه تمام‌تر در جریان است که خورشید میانه آسمان، گواه سوگ و حماسه‌ای است که امروز در جان مردم این شهر ریشه دوانده است. این خروش بی‌وقفه که گویی تازه آغاز شده، نشان می‌دهد قم در حال ثبت وداعی تاریخی است که ابعاد آن در قاب‌های تصویر نمی‌گنجد؛ وداعی که ثابت می‌کند ستون‌های این نظام، با خون رهبرانش مستحکم‌تر از پیش خواهد شد.

این پیکرهای مطهر در حالی در آغوش خاک مقدس قم تشیع می شوند، که گویی پیامی واحد را به جهانیان مخابره کردند: استقامت، تنها مسیر باقی‌مانده است.

خبرنگار: سجاد آور

انتهای خبر/