به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از کهگیلویه و بویراحمد؛ تاریخ معاصر ایران گواه صادقی بر پیوند ناگسستنی میان اراده ملی و حاکمیت مستقل است. در شرایطی که راهبردهای فشار حداکثری و تحریم‌های ظالمانه از سوی بازیگران فرامنطقه‌ای با هدف تضعیف ساختارهای داخلی دنبال می‌شود، استقامت آگاهانه ملت ایران همچون سپری مستحکم، مانع از تحقق اهداف مداخله‌جویانه دشمنان شده است.

نگاهی به تحولات دهه‌های اخیر در ایران، حقیقتی را پیش روی ناظران بین‌المللی قرار می‌دهد که کمتر در سایر جوامع هم‌تراز قابل مشاهده است؛ تاب‌آوری استراتژیک در برابر فشارهای بی‌سابقه خارجی. دشمنان ایران همواره کوشیده‌اند با بهره‌گیری از ابزارهای متنوع، از تحریم‌های اقتصادی گرفته تا عملیات‌های روانیِ سازمان‌یافته، پیوند میان ملت و حاکمیت را بگسلند؛ اما برخلاف تصور اتاق‌های فکرِ غربی، این فشارها نه تنها منجر به فروپاشی نشده، بلکه به عاملی برای بازتولید قدرت درونی و اتکا به ظرفیت‌های بومی بدل شده است.

آنچه در مواجهه ملت ایران با دشمنان خارجی مشاهده می‌شود، نوعی مقاومت منفعلانه نیست؛ بلکه یک مقاومت فعال است. این راهبرد بر پایه این اصل استوار است که در صورت تنگنا، خلاقیت و نوآوری ملی شکوفا می‌شود. شاهد این مدعا، پیشرفت‌های چشمگیر در حوزه‌های دفاعی، پزشکی، و فناوری‌های نوظهور است که دقیقاً در سال‌های اوج تحریم‌ها به دست آمده‌اند. در واقع، هرچه فشار خارجی بر گلوگاه‌های اقتصادی ایران افزایش یافته، اراده برای بومی‌سازیِ صنایع حیاتی نیز شتاب بیشتری گرفته است. این نگاه، ایران را از یک کشور مصرف‌کننده به تولیدکننده‌ای تبدیل کرده است که در بسیاری از شاخص‌های علمی در رتبه‌های برتر جهانی قرار دارد.

استراتژی کلیدی جبهه مخالف، همواره ترویجِ انگاره تقابل ملت و حاکمیت بوده است. با این حال، تجربیاتِ تاریخی نشان می‌دهد که در بزنگاه‌های تاریخی، مردم ایران فارغ از تفاوت در دیدگاه‌های سیاسی، در برابر تهدیداتِ خارجی هم‌صدا شده‌اند. این وحدت در کثرت، همان نقطه‌ای است که محاسباتِ راهبردی دشمنان را با خطا مواجه می‌کند. آن‌ها با نادیده گرفتن هویتِ ملیِ ریشه‌دار و حس استقلال‌طلبی ایرانیان، گمان می‌کنند که با افزایشِ فشارهای اقتصادی، می‌توانند اراده‌یِ سیاسی یک ملت را به زانو درآورند؛ غافل از اینکه هویتِ ایرانی با مفهوم عزت گره خورده است. پیوند میان مردم و آرمان‌های استقلال‌طلبانه، دیواری است که هیچ‌گونه نفوذ نرم یا سخت نمی‌تواند آن را فروریزد.

در لایه‌های عمیق‌تر، این مقاومت به حوزه اقتصادی نیز تسری یافته است. مفهوم اقتصاد مقاومتی فراتر از یک واژه، به الگویی برای‌گذار از وابستگی به درآمدهای نفتی تبدیل شده است. تمرکز بر شرکت‌های دانش‌بنیان، توجه به ظرفیت‌های داخلی برای جایگزینی واردات و توسعه تجارت با همسایگان، گام‌های عملیاتی بوده است که ملت و دولت برای کاهش اثرگذاری تحریم‌ها برداشته‌اند. اگرچه معیشت عمومی با دشواری‌هایی همراه بوده، اما عزم راسخ مردم برای‌ایستادگی بر سر آرمان‌هایشان، مانع از آن شده که اقتصاد به اهرمی برای باج‌گیری سیاسی تبدیل شود.

امروز، دشمنان خارجی در حالی با ادبیاتِ تهدید سخن می‌گویند که ایران با اتکا به همین مقاومت، توانسته است زمین بازی را در منطقه تغییر دهد. ‌گذار از دوران انفعال به مرحله‌ای که ایران به عنوان یک بازیگر تعیین‌کننده در معادلات منطقه‌ای شناخته می‌شود، محصول همین استقامت ملی است. دشمنان ایران دریافته‌اند که فشار دیگر کارکردِ گذشته را ندارد و هر تهدیدی که علیه ایران صورت می‌گیرد، در نهایت به تقویت انسجام درونی و افزایش توان بازدارندگی منجر می‌شود.

در نهایت، مقاومتِ ملت ایران نه یک شعار گذرا، بلکه یک سیاست راهبردی برای حفظِ استقلال و امنیتِ سرزمین است. این استقامت، محصولِ درکِ مشترکِ مردم از تهدیداتِ بیرونی و حفظِ منافعِ ملی است. تا زمانی که این پیوندِ عمیق میانِ اراده‌یِ ملی و آرمان‌های استقلال‌طلبانه پابرجاست، فشارهای بیرونی تنها غباری خواهد بود که بر مسیرِ پرشتابِ پیشرفتِ این کشور می‌نشیند؛ مسیری که با گام‌های استوار مردم، نخبگان و مسئولانِ این سرزمین به سوی آینده‌ای روشن هموار می‌شود. تاریخِ ایران نشان داده است که این ملت، تسلیم‌ناپذیر است و از هر تهدیدی، فرصتی برای بالندگی دوباره می‌سازد.

فارغ التحصیل حقوق بین الملل*

انتهای یادداشت./