به گزارش خبرنگار ایسکانیوز از استان خوزستان، خاطرات یک پدر از فرزندش، گاهی از هر سخنی گویاتر است؛ به‌ویژه زمانی که لحظه‌های ساده زندگی، پس از فقدان کودک به یادگارهایی تبدیل می‌شوند که هم تسکین‌دهنده‌اند و هم داغ دوری را تازه می‌کنند. در چهل‌وسومین یادواره شهدای مدرسه شهید پیروز بهبهان، پدر شهید میکائیل میردورقی، از شهدای دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب، با مرور خاطرات فرزندش از آرزوهایی گفت که مجال تحقق نیافتند.

پدر این شهید دانش‌آموز در بخشی از روایت خود، از دلبستگی میکائیل به خانواده و لحظه‌هایی یاد کرد که در کنار پدر و مادر می‌گذراند. خاطراتی که شاید در روزهای زندگی، بخشی معمولی از رابطه پدر و فرزندی به نظر می‌رسیدند، اکنون برای خانواده او ارزشی متفاوت یافته‌اند؛ یادگارهایی از حضوری که جای خالی آن در زندگی روزمره احساس می‌شود.

یکی از خاطراتی که پدر شهید به آن اشاره کرد، تبریک روز پدر از سوی میکائیل بود؛ ابراز محبتی کودکانه که پس از شهادت فرزند، معنایی ماندگار پیدا کرده است. گاهی یک جمله کوتاه یا تماس ساده، پس از فقدان عزیزان به خاطره‌ای تبدیل می‌شود که در ذهن خانواده باقی می‌ماند؛ خاطره‌ای که در کنار شیرینی یادآوری، اندوه نبودن را نیز به همراه دارد.

روایت این پدر تنها به خاطرات گذشته محدود نماند. او از روزهای پراضطراب پس از حادثه مدرسه میناب و تلاش برای یافتن فرزندش نیز گفت؛ روزهایی که امید به بازگشت میکائیل با نگرانی و انتظار همراه بود. جست‌وجوی پدری که در پی یافتن فرزند خود بود، تصویری از رنج خانواده‌هایی را ترسیم می‌کند که ناگهان با فقدان عزیزترین اعضای خانواده و ناتمام ماندن آرزوهای آنان روبه‌رو شدند.

حضور پدر شهید میردورقی در یادواره شهدای مدرسه شهید پیروز بهبهان، فرصتی برای پیوند یاد شهدای دانش‌آموز میناب با خاطره دانش‌آموزان و معلمان شهید بهبهان بود؛ یادآوری اینکه پشت هر نام، زندگی‌ای با دلبستگی‌ها، برنامه‌ها و رؤیاهای خاص خود قرار دارد.

مدرسه باید فضایی امن برای آموختن، رشد و ساختن آینده کودکان باشد. هر آسیبی که امنیت محیط‌های آموزشی را تهدید کند، افزون بر پیامدهای مستقیم خود، زندگی خانواده‌ها و آینده‌ای را تحت تأثیر قرار می‌دهد که کودکان برای رسیدن به آن تلاش می‌کنند.

روایت پدر شهید میکائیل میردورقی، فراتر از بازگویی اندوه یک خانواده، یادآور مسئولیت حفظ خاطره دانش‌آموزان و معلمان شهید و ثبت حقیقت حوادثی است که زندگی آنان را ناتمام گذاشت. در پس هر خاطره از یک کودک ازدست‌رفته، آرزوهایی وجود دارد که دیگر فرصت تحقق پیدا نمی‌کنند؛ آرزوهایی که زنده نگه‌داشتن یاد صاحبانشان، بخشی از مسئولیت جامعه در برابر این فقدان است.

انتهای پیام/