به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از کرمان؛ دوازده روز از آغاز جنگ می‌گذرد. غیرنظامیان زیادی به شهادت رسیده اند. بیمارستان‌ها بمباران شده‌اند. مدارس ویران شده‌اند. فرودگاه مهرآباد و تأسیسات آب‌شیرین‌کن قشم هدف قرار گرفته‌اند. دود غلیظ ناشی از انفجار مخازن سوخت، آسمان تهران را تیره کرده و تنفس را برای کودکان و سالمندان به مخاطره انداخته است. اینها تصاویری است که دشمن می‌خواهد جهان ببیند؛ تصاویری از نابودی و عقب‌نشینی. اما آنچه در پشت این تصاویر پنهان مانده، روایت دیگری است: روایت شکست محاسباتی که پنتاگون و تل‌آویو را در باتلاقی فرسایشی گرفتار کرده است. از معمای موشک‌های پنهان تا معادله اقتصادی جنگ و بازوهای سایبری که همچنان فعال‌اند، نشانه‌ها حاکی از آن است که ایران نه تنها تسلیم نشده، که معادلات را به نفع خود تغییر می‌دهد. این گزارش، سه معادله‌ای را بررسی می‌کند که ایران را در این نبرد نابرابر شکست‌ناپذیر کرده است.

معمای موشکی؛ ابهامی که دشمن را زمین‌گیر کرده است

بزرگترین مشکل ائتلاف آمریکا و اسرائیل در دوازدهمین روز جنگ، نه کمبود مهمات، که ناتوانی در پاسخ به یک پرسش ساده است: ایران هنوز چند موشک دارد؟ گزارش مؤسسه یهودی برای امنیت ملی آمریکا (جینسا) از کاهش ۹۰ درصدی پرتاب‌های موشکی ایران و انهدام ۷۵ درصد از پرتابگرها خبر می‌دهد. اما نکته ظریف اینجاست: همین آمار، سردرگمی اطلاعاتی را فریاد می‌زند.پیش از جنگ، تخمین ذخایر موشک‌های میان‌برد ایران بین ۲۵۰۰ تا ۶۰۰۰ فروند در نوسان بود. اختلاف ۳۵۰۰ فروندی یعنی بزرگترین سازمان‌های اطلاعاتی جهان در تاریکی مطلق دست و پا می‌زنند. تحلیلگران نظامی تأکید می‌کنند «شهرهای موشکی» ایران چنان استحکامی دارند که قوی‌ترین بمب‌های سنگرشکن نیز از نابودی کامل آن عاجزند. ابهام راهبردی، بزرگترین سرمایه ایران در برابر دشمنی است که برای پیروزی سریع آمده بود، اما حالا در محاسبات خود گیر افتاده است.سخنگوی سپاه پاسداران نیز با اعلام برنامه افزایش کلاهک موشک‌ها به بیش از یک تن، پیامی روشن به پنتاگون مخابره کرده است: ما نه تنها متوقف نشده‌ایم، که در حال ارتقای توان خود هستیم. این یعنی هر بمبی که دشمن شلیک می‌کند، با پاسخی سنگین‌تر روبه‌رو خواهد شد.

اقتصاد جنگ؛ فرسایشی که به نفع ایران تمام می‌شود

اگر جنگ تنها با موشک تعریف می‌شد، شاید تحلیل جینسا درست بود. اما جنگ امروز در بازارهای جهانی نیز جریان دارد و اینجا، برگ برنده از آن ایران است. تحلیل «آذرنیوز» نشان می‌دهد هر پهپاد شاهد با هزینه ۲۰ تا ۵۰ هزار دلاری ایران، دشمن را مجبور به شلیک رهگیرهای پاتریوت با قیمت ۳ تا ۴ میلیون دلار می‌کند. یک موج ۱۰۰ فروندی پهپاد، شاید ۵ میلیون دلار برای ایران هزینه داشته باشد، اما صورتحساب دفاعی دشمن را به ۴۰۰ میلیون دلار می‌رساند.گیتا گوپینات، اقتصاددان ارشد سابق صندوق بین‌المللی پول، هشدار داده که «فضای مالی» کشورهای جهان برای پاسخ به شوک نفتی ناشی از جنگ طولانی، تقریباً تمام شده است. افزایش قیمت نفت به ۹۰ دلار و اختلال در کشتیرانی تنگه هرمز، هزینه‌های حمل‌ونقل را افزایش داده و تورم جهانی را دامن زده است. در سوی دیگر، «دیلی پایونیر» اعتراف می‌کند که جنگ به آزمونی برای «تحمل درد» تبدیل شده و ایران با وجود بمباران‌های مداوم، انسجام رهبری و کنترل خود بر اوضاع داخلی را حفظ کرده است.مردم ایران نیز با وجود گرانی، از ایجاد التهاب در بازار خودداری کرده‌اند و این یعنی اقتصاد جنگی کشور هنوز تاب ایستادن دارد.

معمای سایبری؛ اکوسیستمی که با قطع فیزیکی از بین نمی‌رود

در ساعات اولیه جنگ، ارتش اسرائیل مدعی شد که مقر جنگ سایبری سپاه بمباران کرده است اما آنچه دشمن در محاسبات خود نادیده گرفته، ماهیت «اکوسیستم سایبری» ایران است. مرکز تحقیقات باج‌افزار هالسیون در گزارش خود تأیید می‌کند که ایران شبکه‌ای از گروه‌های نیابتی و هم‌عقیده را برای جنگ اطلاعاتی و عملیات‌های تخریبی سازماندهی کرده است.اما آیا جنگ سایبری ایران متوقف شده است؟ شارل مور، معاون پیشین فرماندهی سایبری آمریکا، معتقد است هرچند ضربه به ستاد فرماندهی «تأثیر قابل توجه» داشته، اما «این به معنای توقف گروه‌های نیابتی یا هم‌عقیده با رژیم نیست». در عمل، گروه‌های هکری هوادار ایران حملات خود را ادامه داده‌اند. از مختل کردن سامانه‌های پرداخت اسرائیل تا از کار انداختن موقت سایت‌های دولتی کویت. مرکز امنیت سایبری کانادا نیز تأیید کرده که ایران شبکه‌ای از «هکتیویست‌ها» را برای جنگ اطلاعاتی و عملیات‌های تخریبی سازماندهی کرده است.الکساندر لزلی، کارشناس ارشد امنیت سایبری، نکته مهمی را یادآور می‌شود: «تأثیر عملیاتی لزوماً به حضور همه اپراتورها در تهران نیاز ندارد». این یعنی حتی با تخریب زیرساخت‌های فیزیکی، بازوهای سایبری ایران همچنان فعال‌اند.

جنایت‌های جنگی؛ روایت درماندگی دشمن در میدان نبرد

اما در روزهایی که دشمن از دستیابی به اهداف نظامی خود ناامید شده، روی‌آوری به جنایت‌های جنگی را در پیش گرفته است. آماری که امیر سعید ایروانی، سفیر ایران در سازمان ملل، دوشنبه این هفته به خبرنگاران ارائه کرد، تصویری تکان‌دهنده از این جنایت‌ها ترسیم می‌کند: «بیش از ۱۳۰۰ غیرنظامی کشته شده‌اند و ۹۶۶۹ سایت غیرنظامی ویران شده است. این آمار شامل ۷۹۴۳ خانه مسکونی، ۱۶۱۷ مرکز تجاری و خدماتی، ۳۲ مرکز پزشکی و دارویی، ۶۵ مدرسه و ۱۳ ساختمان جمعیت هلال‌احمر است.»تصاویر بیمارستان گاندی در تهران نشان می‌دهد که چگونه انفجار مهیبی ساختمان این بیمارستان را لرزانده، شیشه‌ها شکسته و آوار بر سر بیماران ریخته است. نوزادی در انکوباتور را از بیمارستان تخلیه می‌کنند و بخش آی‌وی‌اف که حاصل سال‌ها تلاش زوج‌های نابارور بود، کاملاً ویران شده است.در بمباران فرودگاه مهرآباد، چندین فروند هواپیمای مسافربری غیرنظامی نابود شدند. در جزیره قشم، تأسیسات آب‌شیرین‌کنی هدف قرار گرفت که آب ۳۰ روستا را تأمین می‌کرد. در بمباران انبارهای سوخت تهران، حجم عظیمی از آلاینده‌های سمی در هوا منتشر شد که سلامت کودکان، زنان باردار و سالمندان را به خطر انداخته است.مدارس نیز در امان نماندند. در بمباران مدرسه‌ای در میناب بیش از ۱۷۰ نفر شهید شدند، مدرسه‌ای دیگر در ارومیه به شدت آسیب دید. بازار بزرگ تهران و کاخ گلستان، میراث جهانی یونسکو، نیز از بمباران‌ها در امان نماندند. اینها نه حملات سهوی، که «جنایت‌های جنایی عمدی» هستند که دشمن برای جبران ناتوانی خود در میدان نبرد مرتکب می‌شود.

حرف آخر؛ پیروزی‌ای که از دل خاکستر برمی‌خیزد

این جنگ دوازده روزهٔ اخیر ایران، یک نتیجه روشن داشته است. دشمن برای «پیروزی سریع» آمده بود، اما حالا در باتلاق فرسایش گرفتار شده است. ایران در موشک‌هایش ابهام آفریده، در اقتصادش مقاومت کرده و در فضای سایبری با وجود ضربه، ابتکار عمل را حفظ نموده است.اما شاید مهم‌ترین صحنه این نبرد، در جایی رقم خورده که ماهواره‌های جاسوسی دشمن قادر به دیدن آن نیستند. روز چهارشنبه، همزمان با شب بیست و یکم ماه رمضان و شهادت امام علی (ع)، صدها هزار نفر از مردم تهران در خیابان‌ها حاضر شدند تا پیکرهای مطهر شهدای این حملات را تشییع کنند. مردمی که خود هدف بمباران‌ها بودند، در حالی که هنوز دود از انفجارهای شب قبل بلند می‌شد، به خیابان‌ها ریختند تا به دشمن بگویند: هر بمب، ما را متحدتر می‌کند.

محمد فتحعلی، سفیر ایران در هند، در این باره می‌گوید: «مردم ایران ممکن است دیدگاه‌های متفاوت و حتی چالش‌های مختلفی در داخل کشور داشته باشند، اما یک چیز همیشه روشن بوده است: وقتی صحبت از دخالت خارجی می‌شود، مردم ایران متحد می‌شوند. آنها به شدت با هرگونه دخالت خارجی در امور داخلی خود مخالفت می‌کنند».‌دشمن شاید بتواند بیمارستان‌ها را بمباران کند، اما نمی‌تواند اراده ملتی را که برای تشییع شهدای خود به خیابان می‌آید، بمباران کند. دشمن شاید بتواند آب‌شیرین‌کن‌ها را نابود کند، اما نمی‌تواند عطش آزادی‌خواهی را در دل این ملت خشک کند. دشمن شاید بتواند آسمان تهران را با دود سیاه انفجارها تیره کند، اما نمی‌تواند نور امید را در چشم‌های میلیون‌ ایرانی خاموش کند.

آری، دشمن در محاسبات خود اشتباه کرده است. او گمان می‌کند با بمباران زیرساخت‌ها می‌تواند ملتی را به زانو درآورد، اما غافل است که بزرگ‌ترین زیرساخت ایران، ایمان مردمش است. او گمان می‌کند با کشتن غیرنظامیان می‌تواند وحشت ایجاد کند، اما غافل است، هر قطره خونی که بر زمین می‌ریزد، نهالی از مقاومت در دل این ملت می‌رویاند. او گمان می‌کند با جنایت‌های جنگی می‌تواند پیروز شود، اما غافل است، در برابر ملتی که از عمق تاریخ برخاسته، هیچ جنایتی پیروز نخواهد شد.‌و این چنین است که ایران، ققنوس‌وار، از دل خاکستر این جنایت‌ها سر برمی‌آورد؛ استوارتر، متحدتر و مصمم‌تر از همیشه. جنایت‌های دشمن نه تنها او را به پیروزی نزدیک نکرده، که گورستان آرزوهایش را عمیق‌تر کرده است. ایران پیروز این میدان است، چون مردمش هنوز ایستاده‌اند.

خبرنگار: زهرا اسکندری

انتهای پیام./