به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از کرمان؛ در دل دشت‌های آفتاب‌خورده قلعه‌گنج در جنوب استان کرمان، جایی که تاریخ در رفتار مردم جاری است، عشایر سه روستای گزهک، دهندر و سرخوش از توابع قلعه گنج گرد هم آمدند تا نشان دهند حالا که دستی بیگانه به سرزمینمان تجاوز کرده پای کار این سرزمین هستند؛ گردهمایی‌ای که بیش از آن‌که رویدادی ساده باشد، یادآور روح دیرین مردمانی است که نسل به نسل پاسداری از سرزمین و همبستگی قومی را چون امانتی گران‌بها حفظ کرده‌اند.

و حالا از این گردهمایی می گوییم، باد گرم جنوب، غبار نرم دشت را با خود برده بود و آفتاب نیم‌روز روی چهره‌های آفتاب‌سوخته عشایر می‌درخشید؛ مردان و زنانی که هر یک بخشی از روایت بلند فرهنگ سیال و ریشه‌دار این خطه‌اند.

تجمع آنان در روستاهای گزهک، دهندر و سرخوش تنها یک گردهمایی نبود؛ آیینی بود برای یادآوری آن‌چه عشایر در طول تاریخ بر آن استوار مانده‌اند: پیوند، ایستادگی، و هویت...

در میان جمع، سلاح‌های سنتی و شکاری در دست‌ها برق می‌زد؛ به‌مثابه نشانی از فرهنگی که توان دفاع، جسارت و آمادگی همواره در تار و پودش تنیده شده است. این ابزارها، در کنار لباس‌های محلی و صداهای گرم لهجه، یادآور روزگاری‌اند که عشایر نخستین خط دفاعیِ سرزمین محسوب می‌شدند.

پاسداری از مرز و خاک معنای مسئولیت جمعی است، جوان‌ها با گوش‌های مشتاق شنونده هستند؛ گویی این روایت‌های کهن، ستون فقرات هویت‌شان را محکم‌تر می‌کند.

محور اصلی یک چیز است: پیوند. این گردهمایی ها بیش از هر چیز فرصتی است برای نمایان شدن ارزش انسجامی که سال‌هاست عشایر جنوب کرمان را کنار هم نگه داشته است.

در روزگاری که سرعت جهان همه‌چیز را تغییر می‌دهد، این جمع‌ها همچون سنگ‌نوشته‌ای از ثبات‌اند.

عشایرِ جنوب کرمان‌ بار دیگر تأکید کردند که سنت دفاع از سرزمین، برای آنان نه یک شعار، بلکه بخشی از فرهنگ زیسته و آموخته‌شده در کنار آتش‌های شبانه، کوچ‌های طولانی و زندگی جمعی است.

حضور زنان، کودکان و جوانان در این گونه از مراسم‌ها، تصویر کاملی است از خانواده‌ای بزرگ که نقش خود را در پیکره جامعه محلی جدی می‌گیرد.

در فرهنگ عشایری، سرزمین تنها یک قطعه خاک نیست؛ بخشی از هویت است، چیزی که نام طایفه، قصه‌های نیاکان و مسیر کوچ‌ها را در خود حمل می‌کند. به همین دلیل است که در بزنگاه‌های تاریخی، این مردمان کوه‌زی و دشت‌زی همواره پیش از هر چیز به «نگهبانی از خانه بزرگ‌تر» می‌اندیشند؛ خانه‌ای که فراتر از چادرها و سیاه‌چادرهاست و نامش ایران است.

خبرنگار: زهرا اسکندری

انتهای پیام./