چهل روز گذشت. چهل روز است که کوچه و خیابان‌های این سرزمین، گویی سنگینیِ غمی را بر شانه‌های خود حس می‌کنند. چهل روز است که در هیاهویِ روزمرگی‌ها، جایِ خالیِ صدایِ آرام‌بخشِ او، میانِ تمامِ گفتگوها موج می‌زند.

چهل روز پیش، وقتی خبر رفتنت در دلِ شب پیچید، گویی زمان برای لحظه‌ای ایستاد. هر کس در خلوتِ خود، با خاطره‌ای از تو پیوند خورد. یکی به دعاهای نیمه‌شب‌هایت فکر می‌کرد، دیگری به ساده‌زیستیِ در عینِ اقتدارت. ما در این چهل روز، بیش از هر زمانِ دیگری دریافتیم که رهبری، نه بر کرسیِ قدرت، که بر قلب‌ها حکومت کردن است و تو این هنرِ قدسی را با چنان ظرافتی به کار بستی که دشمنانِ این مرز و بوم نیز، ناچار به تحسینِ صلابتِ ایمانت بودند.

رهبرِ ما، تنها یک سیاست‌مدار نبود؛ او برای این مردم، معنایِ صبوری در تندباد حوادث بود. در تمام این سال‌ها، او تکیه‌گاهی بود که حتی وقتی طوفان‌هایِ سخت از هر سو می‌وزید، ایستادن و امیدوار بودن را به ما مشق می‌کرد. حالا که چهل روز از فقدانِ آن پدر می‌گذرد، تازه عمقِ آن پیوندِ ناگسستنی را درک می‌کنیم. پیوندی که نه از سرِ اجبار، که از سرِ یک ارادتِ عمیقِ قلبی بود.

ما در این سوگِ چهل روزه، به خودمان نگریستیم؛ به اینکه چگونه باید میراث‌دارِ بزرگمردی باشیم که تمامِ عمرش را نذرِ سربلندیِ ایران کرد. این چهل روز، آینه‌ای بود در برابرِ ما تا ببینیم چقدر در مکتبِ تو، درسِ خودباوری و عزت را آموخته‌ایم. تو به ما آموختی که در برابرِ مستکبران، سر خم کردن نه تنها گره‌گشا نیست، که زنجیرها را سنگین‌تر می‌کند. این درس، امروز به میراثِ ملیِ ما بدل شده است.

این چهل روز، فصلِ تبیینِ دوباره‌یِ آرمان‌هایِ انقلاب برای نسل‌هایِ جدید بود. نسل‌هایی که شاید تو را کمتر از نزدیک دیده بودند، اما حالا با خواندنِ سطرهایِ وصیت‌نامه‌ات و مرورِ تاریخِ ایستادگی‌ات، با تو بیعتِ دوباره‌ای کردند. این یعنی تو نرفته‌ای؛ بلکه بذرِ اندیشه‌ات در مزرعه‌یِ جانِ جوانانِ این سرزمین، ریشه‌ دوانده است. چهل روز است که این نهال‌ها، با یادِ تو آبیاری می‌شوند تا در آینده، درختِ تنومندِ اقتدارِ ایران باشند.

و در نهایت، چهل روزِ سیاه، نه پایانِ راه، که آغازِ مرحله‌یِ جدیدی از بلوغِ فکریِ ماست. ما در این مدت، طعمِ تلخِ فراق را چشیدیم تا شیرینیِ وفاداری را بهتر درک کنیم. می‌دانیم که مسیرِ پرفراز و نشیبی پیشِ رو داریم، اما چون تو چراغِ راه را روشن گذاشتی و قطب‌نمایِ ایمان و امید را به دستمان دادی، با گام‌هایی استوار، راهت را ادامه خواهیم داد. تو در چهل‌روزگیِ آسمانی شدنت، بیش از همیشه در بطنِ باورهایمان حاضری.

فعال فرهنگی و رسانه‌ای*

انتهای پیام/