به گزارش ایسکانیوز؛ انتخاب اشتباه این روش، فقط یک تصمیم فنی نیست؛ مستقیماً روی قیمت تمام‌شده، دوام محصول و حتی نرخ مرجوعی اثر می‌گذارد. در این مطلب سه روش رایج در بازار ایران را از دید یک تولیدکننده — نه از دید کاتالوگ دستگاه — مقایسه می‌کنیم.
سابلیمیشن؛ انتخاب پیش‌فرض برای تیراژ بالا
در روش سابلیمیشن، طرح ابتدا روی کاغذ مخصوص چاپ می‌شود و سپس با حرارت و فشار دستگاه کلندر به الیاف پارچه منتقل می‌شود. نکته‌ی کلیدی این است که رنگ داخل الیاف می‌نشیند، نه رویشان. نتیجه‌اش چاپی است که هیچ ضخامت و زبری‌ای روی پارچه ایجاد نمی‌کند، با شست‌وشو نمی‌ترکد و در طول زمان پوسته نمی‌شود.
محدودیت اصلی سابلیمیشن هم از همین‌جا می‌آید: فقط روی پارچه‌های پلی‌استر یا با درصد پلی‌استر بالا جواب می‌دهد و روی پارچه‌ی تیره عملاً بی‌اثر است. اما برای طیف وسیعی از تولیدات — لباس ورزشی، یونیفورم، پارچه‌ی متری طرح‌دار، ساک و کیف پارچه‌ای — همچنان اقتصادی‌ترین گزینه در تیراژ است، چون هزینه بر اساس متر طول طاقه محاسبه می‌شود، نه بر اساس تعداد قطعه.
اگر می‌خواهید ببینید هزینه‌ی این روش برای عرض‌های مختلف طاقه (۱۲۰ تا ۱۸۰ سانتی‌متر) چطور محاسبه می‌شود و حداقل متراژ سفارش چقدر است، صفحه‌ی چاپ سابلیمیشن روی طاقه پارچه جزئیات کاملی از ساختار قیمت‌گذاری متری دارد.
DTF؛ وقتی جنس پارچه دست شما نیست
چاپ DTF (Direct to Film) دقیقاً همان‌جایی مفید است که سابلیمیشن کم می‌آورد. طرح روی فیلم مخصوص چاپ می‌شود، پودر چسب روی آن می‌نشیند و سپس با پرس به پارچه منتقل می‌شود. چون این روش به ترکیب الیاف کاری ندارد، روی نخ صددرصد، پارچه‌ی تیره، جین و حتی پارچه‌های ترکیبی جواب می‌دهد.
در عوض، DTF یک لایه‌ی نازک روی سطح پارچه ایجاد می‌کند که قابل لمس است. برای طرح‌های گرافیکی، لوگو و نوشته کاملاً مناسب است؛ برای چاپ تمام‌سطح روی یک طاقه‌ی بلند، نه اقتصادی است و نه توصیه می‌شود.
کاتری؛ ساده، محدود، اما جای خودش را دارد
در روش کاتری (HTV) طرح از روی ورق فلکس یا فلاک بریده می‌شود و با حرارت روی لباس می‌نشیند. این روش برای طرح‌های تک‌رنگ یا دورنگ ساده — مثل شماره و نام روی پیراهن ورزشی — سریع و کم‌هزینه است. اما هر رنگ اضافه یعنی یک مرحله‌ی کاری اضافه، و طرح‌های عکاسی و گرادیانی اصلاً با این روش شدنی نیستند.
یک اشتباه رایج که هزینه‌ساز است
خیلی از تولیدی‌ها ابتدا پارچه را برش می‌زنند و بعد دنبال چاپ می‌روند. این ترتیب تقریباً همیشه اشتباه است. در روش‌های متری مثل سابلیمیشن، صرفه در این است که طرح روی طاقه‌ی کامل چاپ شود و بعد الگوها از دل همان طاقه‌ی چاپ‌شده بریده شوند؛ آن هم با برش لیزری که هم دقیق‌تر است و هم لبه‌ی پارچه‌ی مصنوعی را در همان لحظه‌ی برش می‌بندد و از ریش‌ریش شدن جلوگیری می‌کند.
نکته‌ی دوم، آب‌رفت پارچه است. پارچه بعد از عبور از کلندر مقداری جمع می‌شود و اگر الگوساز این عدد را نداشته باشد، کل تیراژ کوچک‌تر از سایز هدف در می‌آید. اندازه‌گیری آب‌رفت پیش از تولید انبوه، کاری است که چند دقیقه وقت می‌برد و گاهی صدها متر پارچه را نجات می‌دهد.
جمع‌بندی
اگر پارچه‌ی شما پلی‌استر است و تیراژ دارید، سابلیمیشن. اگر جنس پارچه متنوع یا تیره است و طرح‌ها لوگو و نوشته‌اند، DTF. اگر فقط شماره و نام تک‌رنگ می‌زنید، کاتری. و در هر سه حالت، پیش از سفارش تیراژ اصلی، یک نمونه بگیرید — هزینه‌ی نمونه همیشه از هزینه‌ی یک تیراژ خراب کمتر است.
نظر شما