به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از کرمان؛ فوتبال برای بسیاری از نوجوانان تنها یک رشته ورزشی نیست، بلکه نخستین تجربه جدی رقابت، مسئولیت‌پذیری، کار گروهی و مواجهه با موفقیت و شکست محسوب می‌شود. در زمین‌های تمرینی که نوجوانان برای پوشیدن پیراهن باشگاه‌های شناخته‌شده تلاش می‌کنند، آینده‌ای شکل می‌گیرد که ممکن است چند سال بعد در ترکیب تیم‌های بزرگسالان دیده شود. با این حال، استعداد فردی تنها یکی از عوامل موفقیت است و مسیر تبدیل یک نوجوان مستعد به بازیکنی حرفه‌ای، به مجموعه‌ای از امکانات آموزشی، حمایت خانوادگی، مدیریت باشگاهی و فرصت‌های رقابتی وابسته خواهد بود.
کرمان از جمله استان‌هایی است که فوتبال در آن صرفاً به مرکز استان محدود نمی‌شود. حضور باشگاه‌های شناخته‌شده در شهرهایی مانند کرمان، رفسنجان، سیرجان و بم، ظرفیت جغرافیایی قابل توجهی برای گسترش آموزش و شناسایی استعدادها فراهم کرده است. این پراکندگی می‌تواند فرصتی برای کشف بازیکنان مناطق مختلف باشد، مشروط بر آنکه میان مدارس فوتبال، تیم‌های پایه و مجموعه‌های حرفه‌ای ارتباطی منظم و پایدار وجود داشته باشد.
اهمیت این موضوع زمانی بیشتر می‌شود که ساختار رقابت‌های نونهالان کشور مورد توجه قرار گیرد. حضور ۳۱ تیم در چهار گروه منطقه‌ای، نشان‌دهنده گستردگی جغرافیایی مسابقاتی است که هدف آنها تنها تعیین تیم‌های برتر نیست، بلکه فراهم‌کردن تجربه رقابت سازمان‌یافته برای بازیکنان کم‌سن‌وسال نیز محسوب می‌شود. در این مرحله، نوجوانان با شرایط متفاوت زمین مسابقه، سفرهای بین‌شهری، فشار روانی رقابت و ضرورت اجرای برنامه‌های تاکتیکی آشنا می‌شوند؛ تجربه‌هایی که در روند رشد ورزشی آنان اهمیت دارند.
برای نمایندگان کرمان، رویارویی با تیم‌هایی از استان‌های یزد، فارس، هرمزگان، بوشهر و اصفهان می‌تواند فرصتی برای شناخت تفاوت سطح آموزش و آمادگی بازیکنان باشد. چنین مسابقاتی امکان مقایسه شیوه بازی، انضباط تیمی، توان بدنی و مهارت‌های فردی را فراهم می‌کند، اما نتیجه یک دیدار به‌تنهایی معیار مناسبی برای داوری درباره کیفیت یک آکادمی نیست. تیمی که در مقطعی شکست می‌خورد، ممکن است در بلندمدت بازیکنان بیشتری را به رده‌های بالاتر معرفی کند؛ همان‌طور که موفقیت مقطعی لزوماً نشانه عملکرد مطلوب نظام پرورش استعداد نیست.
یکی از مسائل اساسی فوتبال پایه ایران، غلبه نگاه نتیجه‌محور بر فرایند آموزش است. هنگامی که موفقیت مربیان نونهالان صرفاً با تعداد پیروزی‌ها سنجیده شود، ممکن است فرصت تجربه‌کردن موقعیت‌های مختلف بازی، اصلاح اشتباهات و رشد تدریجی بازیکنان محدود شود. در حالی که هدف اصلی فوتبال پایه باید ایجاد زیرساخت فنی و شخصیتی لازم برای حضور موفق در رده‌های بالاتر باشد، نه کسب نتیجه به هر قیمت.
این تفاوت در رویکرد مربیگری اهمیت زیادی دارد. یک مربی در رده نونهالان علاوه بر آموزش پاس‌دادن، کنترل توپ و شناخت موقعیت‌های دفاعی و هجومی، باید به رشد ذهنی و عاطفی بازیکنان نیز توجه کند. نوجوانی که پس از یک اشتباه با سرزنش شدید روبه‌رو می‌شود، ممکن است اعتمادبه‌نفس خود را از دست بدهد. در مقابل، محیط آموزشی مناسب می‌تواند شکست را به فرصتی برای یادگیری تبدیل کند و زمینه تصمیم‌گیری مستقل را در بازیکن تقویت کند.
در فوتبال حرفه‌ای، بازیکنان اغلب بر اساس توانایی اجرای سریع تصمیم‌های پیچیده در شرایط پرفشار ارزیابی می‌شوند. این مهارت یک‌شبه به دست نمی‌آید و نیازمند سال‌ها آموزش متناسب با سن، تمرین مستمر و تجربه رقابت است. بنابراین کیفیت تمرینات نونهالان باید از نظر تعداد جلسات، محتوای آموزشی، میزان مشارکت هر بازیکن و رعایت اصول رشد جسمانی مورد توجه قرار گیرد.
نگاهی به گذشته فوتبال کرمان نشان می‌دهد که رشد باشگاه‌های صنعتی و حضور تیم‌های استان در سطح اول و دوم فوتبال کشور، نقش مهمی در افزایش توجه عمومی به این رشته داشته است. باشگاه‌هایی مانند مس کرمان، مس رفسنجان و گل‌گهر سیرجان توانسته‌اند نام فوتبال استان را در رقابت‌های ملی مطرح کنند. این حضور، علاوه بر ایجاد فرصت برای ورزشکاران، انتظارات تازه‌ای درباره نقش باشگاه‌های بزرگ در پرورش بازیکنان بومی ایجاد کرده است.
با این حال، وجود تیم‌های بزرگسالان شناخته‌شده به معنای شکل‌گیری خودکار نظام موفق استعدادیابی نیست. باشگاهی ممکن است برای رقابت در سطح حرفه‌ای هزینه قابل توجهی صرف جذب بازیکن کند، اما اگر برنامه مشخصی برای معرفی استعدادهای رده‌های پایه نداشته باشد، همچنان به بازار نقل‌وانتقالات وابسته خواهد ماند. چنین الگویی در بلندمدت می‌تواند هزینه‌های باشگاه را افزایش دهد و فرصت حضور بازیکنان بومی را محدود کند.
یکی از معیارهای مهم برای ارزیابی عملکرد آکادمی‌ها، بررسی مسیر بازیکنان در طول چند سال است. باید مشخص شود چه تعداد از اعضای تیم نونهالان به رده نوجوانان راه پیدا می‌کنند، چه نسبتی از آنان در تیم جوانان باقی می‌مانند و در نهایت چند نفر فرصت تمرین یا بازی در تیم بزرگسالان را به دست می‌آورند. انتشار چنین اطلاعاتی، به‌جای تمرکز صرف بر نتایج هفتگی، تصویر دقیق‌تری از میزان موفقیت باشگاه در توسعه منابع انسانی ارائه خواهد داد.
در این میان، نقش امکانات زیرساختی را نمی‌توان نادیده گرفت. زمین تمرین استاندارد، تجهیزات متناسب با سن، خدمات پزشکی ورزشی، امکانات بازیابی بدنی و دسترسی به مربیان آموزش‌دیده، از پیش‌نیازهای رشد پایدار بازیکنان محسوب می‌شوند. نبود هر یک از این عوامل ممکن است کیفیت آموزش را تحت تأثیر قرار دهد، به‌ویژه در دوره‌ای که بدن نوجوانان همچنان در حال رشد است و فشار تمرینی نامتناسب می‌تواند خطر آسیب‌دیدگی را افزایش دهد.
کرمان با گستردگی جغرافیایی و فاصله قابل توجه برخی شهرستان‌ها از مرکز استان، با مسئله دیگری نیز روبه‌رو است. نوجوان مستعدی که در شهری دورتر از امکانات باشگاهی زندگی می‌کند، ممکن است برای شرکت در تمرینات تخصصی ناچار به سفرهای مکرر باشد. هزینه رفت‌وآمد، محدودیت زمانی خانواده و تداخل برنامه تمرین با تحصیل می‌تواند مسیر پیشرفت او را دشوار کند. این مسئله نشان می‌دهد که استعدادیابی باید فراتر از شهرهای برخوردار و مراکز اصلی فوتبال طراحی شود.
برای نمونه، می‌توان شرایط یک نوجوان علاقه‌مند به فوتبال را در یکی از شهرستان‌های جنوبی استان تصور کرد که از توانایی فنی مناسبی برخوردار است، اما در نزدیکی محل سکونت خود به مربی تخصصی یا مسابقات منظم دسترسی ندارد. در چنین وضعیتی، احتمال دیده‌شدن استعداد او به امکانات مالی خانواده و امکان حضور در شهرهای بزرگ‌تر وابسته می‌شود. این تصویر فرضی، مسئله مهم عدالت ورزشی را مطرح می‌کند؛ اینکه فرصت پیشرفت نباید تنها در اختیار نوجوانانی باشد که به مراکز مجهز نزدیک‌ترند.
عدالت در استعدادیابی به معنای یکسان‌بودن نتیجه برای تمام بازیکنان نیست، بلکه به فراهم‌کردن امکان عادلانه برای شناسایی و ارزیابی توانایی‌ها مربوط می‌شود. برگزاری دوره‌های انتخابی در شهرستان‌های مختلف، همکاری با مدارس و استفاده از شبکه مربیان محلی می‌تواند گستره شناسایی بازیکنان را افزایش دهد. چنین برنامه‌ای باید بر معیارهای فنی روشن استوار باشد تا تصمیم‌گیری درباره انتخاب استعدادها تا حد امکان از روابط غیرورزشی و ملاحظات مالی فاصله بگیرد.
یکی از چالش‌های حساس فوتبال پایه، هزینه‌هایی است که خانواده‌ها برای آموزش فرزندان خود پرداخت می‌کنند. شهریه مدارس فوتبال، خرید تجهیزات، رفت‌وآمد و شرکت در مسابقات می‌تواند به هزینه مستمر خانوار تبدیل شود. اگر مسیر ورود به تیم‌های معتبر بیش از توانایی فنی به قدرت پرداخت وابسته شود، امکان دارد بخشی از استعدادهای واقعی فرصت پیشرفت را از دست بدهند. به همین دلیل، بورسیه‌های ورزشی و حمایت هدفمند از بازیکنان مستعد کم‌برخوردار می‌تواند اهمیت داشته باشد.
در کنار مسائل اقتصادی، تحصیل نوجوانان نیز باید بخشی از برنامه توسعه فوتبال باشد. واقعیت آن است که همه بازیکنان رده‌های پایه به فوتبال حرفه‌ای راه پیدا نمی‌کنند و مسیر زندگی بسیاری از آنان در حوزه‌های دیگری ادامه خواهد یافت. باشگاهی که صرفاً بر نتیجه ورزشی تمرکز کند و آموزش عمومی بازیکن را نادیده بگیرد، ممکن است آینده نوجوان را به موفقیتی نامطمئن وابسته سازد. برنامه‌ریزی مناسب باید امکان ادامه تحصیل، رشد اجتماعی و کسب مهارت‌های فردی را در کنار ورزش فراهم کند.
اهمیت آموزش همه‌جانبه در تجربه‌های بین‌المللی نیز مورد توجه قرار گرفته است. در نظام‌های توسعه استعداد فوتبال، ارتباط میان آکادمی‌ها، فدراسیون‌ها و تیم‌های ملی پایه از عوامل مهم رشد بازیکنان محسوب می‌شود. هدف چنین ساختارهایی ایجاد مسیر مشخصی است که در آن بازیکن مستعد از آموزش اولیه به محیط‌های رقابتی پیشرفته‌تر منتقل شود و در هر مرحله حمایت فنی متناسب دریافت کند.
در کشورهای صاحب فوتبال، باشگاه‌هایی مانند آژاکس آمستردام، بارسلونا و بنفیکا به دلیل سابقه فعالیت در پرورش بازیکنان جوان شناخته می‌شوند. تفاوت ساختار اقتصادی و امکانات این باشگاه‌ها با مجموعه‌های ایرانی قابل توجه است، اما تجربه آنها یک اصل مشترک را برجسته می‌کند: توسعه استعداد نیازمند برنامه‌ای چندساله، فلسفه آموزشی مشخص و هماهنگی میان مربیان رده‌های مختلف است. صرف داشتن زمین تمرین یا تشکیل تیم نونهالان برای ایجاد یک آکادمی موفق کافی نخواهد بود.
برای فوتبال کرمان نیز تدوین فلسفه آموزشی مشترک میان رده‌های نونهالان، نوجوانان، جوانان و امید می‌تواند اهمیت داشته باشد. هنگامی که هر تیم بر اساس رویکردی کاملاً متفاوت فعالیت کند، انتقال بازیکنان میان رده‌ها دشوارتر می‌شود. در مقابل، وجود اصول مشترک در آموزش مهارت، آمادگی جسمانی و رفتار حرفه‌ای می‌تواند به شکل‌گیری روندی پیوسته کمک کند؛ البته محتوای تمرینات باید با ویژگی‌های رشدی هر گروه سنی سازگار باشد.
تفاوت شرایط مسابقات منطقه‌ای نیز فرصت آموزشی مهمی ایجاد می‌کند. حضور تیم‌های کرمانی در برابر نمایندگانی از یزد، اصفهان، فارس و استان‌های جنوبی، امکان آشنایی با سبک‌های متفاوت بازی را فراهم می‌سازد. در چنین رقابت‌هایی، مربیان می‌توانند نقاط ضعف تیم خود را از نظر انتقال توپ، سازمان دفاعی، پرسینگ و واکنش به فشار حریف شناسایی کنند. استفاده از فیلم مسابقات و تحلیل فنی متناسب با سن، می‌تواند این تجربه را به برنامه آموزشی آینده پیوند دهد.
با این وجود، نباید از بازیکنان کم‌سن انتظار عملکردی مشابه فوتبالیست‌های بزرگسال داشت. تفاوت زمان رشد جسمانی نوجوانان ممکن است موجب شود بعضی بازیکنان در مقطعی از نظر قدرت یا سرعت برتری داشته باشند، در حالی که هم‌تیمی‌های آنان هنوز به همان مرحله رشد نرسیده‌اند. اگر انتخاب بازیکنان تنها بر اساس ویژگی‌های جسمانی فعلی انجام شود، احتمال نادیده‌گرفتن استعدادهایی وجود دارد که دیرتر به بلوغ ورزشی می‌رسند.
این موضوع، ضرورت حضور مربیان آشنا با اصول رشد و تکامل کودکان را برجسته می‌کند. ارزیابی استعداد باید مجموعه‌ای از توانایی فنی، تصمیم‌گیری، یادگیری، انگیزه و ویژگی‌های جسمانی را در نظر بگیرد. نوجوانی که امروز از نظر قدرت بدنی ضعیف‌تر است، ممکن است در آینده با رشد جسمانی و آموزش مناسب به بازیکنی توانمند تبدیل شود. بنابراین حذف زودهنگام بازیکنان از چرخه آموزش، بدون فرصت ارزیابی مجدد، می‌تواند به از دست رفتن استعدادها منجر شود.
از منظر سلامت عمومی نیز فوتبال پایه اهمیت قابل توجهی دارد. توصیه‌های علمی برای کودکان و نوجوانان پنج تا ۱۷ سال، میانگین دست‌کم ۶۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط تا زیاد در روز را مطرح می‌کند. فعالیت منظم می‌تواند به تقویت آمادگی قلبی‌تنفسی، سلامت استخوان‌ها، توان عضلانی و بهبود برخی شاخص‌های سلامت روان کمک کند. بنابراین توسعه فوتبال پایه حتی برای نوجوانانی که هرگز بازیکن حرفه‌ای نمی‌شوند نیز دارای ارزش اجتماعی است.
در این چارچوب، موفقیت یک مدرسه فوتبال نباید فقط بر اساس تعداد بازیکنان راه‌یافته به تیم‌های حرفه‌ای سنجیده شود. ایجاد علاقه پایدار به ورزش، آموزش همکاری گروهی، افزایش اعتمادبه‌نفس و کمک به شکل‌گیری عادت‌های فعال از دوران کودکی، دستاوردهایی هستند که می‌توانند در سال‌های بعد بر کیفیت زندگی افراد اثر بگذارند. چنین نگاهی جایگاه فوتبال پایه را از یک فعالیت صرفاً رقابتی به بخشی از نظام پرورش نسل آینده ارتقا می‌دهد.
در استان کرمان، ظرفیت شرکت‌های بزرگ صنعتی و معدنی نیز می‌تواند در توسعه ورزش پایه مؤثر باشد. مجموعه‌هایی که در حمایت از باشگاه‌های حرفه‌ای نقش دارند، در صورت تدوین برنامه‌های روشن و قابل ارزیابی می‌توانند بخشی از منابع خود را به آموزش مربیان، توسعه زمین‌های تمرینی و حمایت از استعدادهای مناطق کمتر برخوردار اختصاص دهند. البته اثربخشی این حمایت‌ها وابسته به شفافیت مالی، استمرار برنامه و نظارت بر نتایج خواهد بود.
یکی از خطرهای موجود در نظام‌های ورزشی وابسته به منابع سازمانی، تغییر اولویت‌ها با جابه‌جایی مدیران است. آکادمی فوتبال برای نتیجه‌دادن به چندین سال زمان نیاز دارد و توقف برنامه‌های آموزشی در دوره‌های کوتاه می‌تواند سرمایه انسانی ایجادشده را تضعیف کند. به همین دلیل، باشگاه‌های استان برای توسعه فوتبال پایه به برنامه‌های مصوب، بودجه قابل پیش‌بینی و نظام ارزیابی مستقل از نتایج مقطعی نیاز دارند.
در مقایسه استانی، یزد نیز مانند کرمان بخشی از ظرفیت توسعه ورزش خود را در پیوند با مجموعه‌های صنعتی دنبال کرده است. حضور تیم‌های پایه در رقابت‌های ملی می‌تواند نشان‌دهنده تلاش برای ایجاد ساختارهای رقابتی باشد، اما برای تعیین اینکه کدام استان در پرورش استعداد موفق‌تر عمل کرده است، به داده‌های دقیق‌تری نیاز است. تعداد بازیکنان انتقال‌یافته به تیم‌های بزرگسالان، کیفیت امکانات و استمرار فعالیت آکادمی‌ها می‌تواند مبنای چنین مقایسه‌ای قرار گیرد.
استان‌هایی مانند فارس و اصفهان نیز به دلیل سابقه فعالیت باشگاه‌ها و مدارس فوتبال، ظرفیت‌هایی برای مقایسه آموزشی دارند. با این حال، تفاوت جمعیت، تراکم باشگاه‌ها، امکانات مالی و گستردگی جغرافیایی باید در هر ارزیابی در نظر گرفته شود. مقایسه صرف تعداد قهرمانی‌ها بدون توجه به شرایط ساختاری، نمی‌تواند تصویر قابل اعتمادی از کیفیت استعدادیابی ارائه دهد.
موضوع دیگری که در توسعه فوتبال نونهالان اهمیت دارد، کیفیت داوری و فضای برگزاری مسابقات است. نوجوانان در این دوره علاوه بر یادگیری قوانین، شیوه مواجهه با تصمیم‌های داور و مدیریت هیجان در شرایط رقابتی را تجربه می‌کنند. رفتار مربیان، مسئولان و تماشاگران می‌تواند بر برداشت آنان از اخلاق ورزشی اثر بگذارد. محیطی که در آن احترام به حریف و پذیرش نتیجه آموزش داده شود، به رشد شخصیت بازیکنان کمک می‌کند.
حضور خانواده‌ها در کنار زمین نیز باید به فرصتی حمایتی تبدیل شود، نه عاملی برای افزایش فشار روانی. انتظار بیش از اندازه از نوجوان، مقایسه مداوم او با هم‌سالان و دخالت مستقیم در تصمیم‌های مربی ممکن است انگیزه طبیعی ورزش را کاهش دهد. آموزش والدین درباره ویژگی‌های فوتبال پایه می‌تواند بخشی از مسئولیت آکادمی‌ها باشد تا خانواده‌ها نقش سازنده‌تری در مسیر پیشرفت فرزندان خود ایفا کنند.
آینده فوتبال کرمان همچنین به کیفیت آموزش مربیان جوان وابسته است. توسعه دانش مربیگری در حوزه تحلیل بازی، علوم تمرین، روان‌شناسی ورزشی و پیشگیری از آسیب می‌تواند سطح آموزش بازیکنان را افزایش دهد. برگزاری دوره‌های تخصصی و ایجاد امکان تبادل تجربه میان مربیان شهرستان‌های مختلف، یکی از مسیرهای تقویت شبکه استعدادیابی استان خواهد بود.
در کنار این اقدامات، بهره‌گیری متناسب از فناوری نیز می‌تواند مفید باشد. ثبت اطلاعات تمرینی، تهیه پرونده پیشرفت بازیکنان و تحلیل ویدئویی عملکرد تیم‌ها به مربیان کمک می‌کند تصمیم‌های دقیق‌تری بگیرند. با این حال، استفاده از داده‌های نوجوانان باید با رعایت حریم خصوصی، رضایت قانونی خانواده‌ها و پرهیز از برچسب‌گذاری زودهنگام همراه باشد. فناوری زمانی ارزشمند است که ابزار کمک به آموزش باشد، نه وسیله‌ای برای حذف شتاب‌زده بازیکنان.
در افق پنج‌ساله، یکی از مهم‌ترین اهداف فوتبال پایه استان می‌تواند ایجاد مسیر روشن انتقال بازیکنان به رده‌های بالاتر باشد. اگر باشگاه‌های کرمانی بتوانند عملکرد هر نسل از نونهالان را ثبت و پیگیری کنند، مشخص خواهد شد چه عواملی در تداوم فعالیت یا کناره‌گیری بازیکنان نقش بیشتری دارند. این اطلاعات می‌تواند به اصلاح برنامه‌های استعدادیابی، کاهش اتلاف منابع و افزایش کیفیت آموزش کمک کند.
چشم‌انداز ده‌ساله فوتبال استان نیز به تصمیم‌هایی وابسته است که امروز درباره نسل نوجوان اتخاذ می‌شود. بازیکن کم‌سن‌وسالی که اکنون در مسابقات پایه حضور دارد، در صورت برخورداری از آموزش مناسب و تداوم رشد، ممکن است در سال‌های آینده به تیم‌های بزرگسالان راه پیدا کند. البته این مسیر برای همه بازیکنان یکسان نیست و آسیب‌دیدگی، شرایط تحصیلی، انگیزه فردی و تغییرات رشد می‌تواند سرنوشت ورزشی آنان را متفاوت کند.
همین عدم قطعیت نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی برای فوتبال پایه باید بلندمدت و انعطاف‌پذیر باشد. باشگاه‌ها نمی‌توانند تنها بر یک نسل یا چند بازیکن مستعد تکیه کنند، بلکه باید فرایندی مداوم برای شناسایی، آموزش و ارزیابی نوجوانان ایجاد کنند. در چنین ساختاری، موفقیت یک گروه سنی به پایان کار تبدیل نمی‌شود و هر سال فرصت تازه‌ای برای ورود استعدادهای جدید فراهم خواهد شد.
برای مس کرمان و سایر باشگاه‌های استان، مسئله اصلی فراتر از پیروزی یا شکست در رقابت‌های هفتگی است. پرسش مهم این است که چه تعداد از نوجوانان امروز می‌توانند در آینده به بازیکنانی با مهارت، انضباط و توانایی حضور در سطح حرفه‌ای تبدیل شوند. پاسخ به این پرسش نه در یک مسابقه، بلکه در کیفیت آموزش، استمرار حمایت و فرصت واقعی پیشرفت مشخص خواهد شد.
کرمان با برخورداری از پیشینه فوتبالی، باشگاه‌های شناخته‌شده و ظرفیت اقتصادی، امکان طراحی ساختاری منسجم‌تر برای پرورش استعدادهای بومی را دارد. تحقق این ظرفیت اما نیازمند آن است که توسعه فوتبال پایه به اولویتی مستقل از نتایج کوتاه‌مدت تبدیل شود و میان مدارس، هیئت‌های ورزشی، مربیان محلی و باشگاه‌های حرفه‌ای ارتباطی هدفمند شکل بگیرد.
شاید مهم‌ترین سرمایه فوتبال استان، نه قراردادهای بزرگ و نه جایگاه مقطعی تیم‌ها در جدول مسابقات، بلکه نوجوانانی باشند که هنوز مسیر حرفه‌ای آنان آغاز نشده است. آینده زمانی متفاوت خواهد بود که استعداد یک بازیکن در جیرفت، بم، رفسنجان یا محله‌های کمتر برخوردار کرمان، صرف‌نظر از توان مالی خانواده و فاصله جغرافیایی، فرصت منصفانه‌ای برای دیده‌شدن داشته باشد. پرسش باقی‌مانده این است که آیا فوتبال کرمان در سال‌های آینده تنها به دنبال خرید بازیکنان آماده خواهد بود یا خواهد توانست نسلی را پرورش دهد که نام استان را با توانایی و استعداد خود در سطح ملی مطرح کند؟
خبرنگار: زهرا اسکندری
انتهای خبر./
نظر شما