به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از همدان؛ کتاب زندگی در کمین، روایت مهدی میرزایی ازندریانی از سالهایی است که در گردانهای رزمی و عملیاتی گذراند. این جانباز دفاع مقدس، متولد فروردین ۱۳۴۲ در ازندریان از توابع جوکار است و میگوید در دوران جنگ، مسئولیت فرماندهی و معاونت دسته را بر عهده داشته و گاهی حدود ۹۰ تا ۱۰۰ نفر را فرماندهی میکرده است.
میرزایی ازندریانی در سال ۱۳۶۰ به سپاه پاسداران پیوست و سال ۱۳۶۱ را در پادگان اللهاکبر اسلامآباد غرب، در کنار حسین همدانی آغاز کرد. به گفته او، مجموع حضورش در جبهههای دفاع مقدس به ۸۶ ماه رسید و در قالب لشکر ۳۲ انصارالحسین(ع) همدان، در ۱۵ عملیات شرکت کرد؛ تجربههایی که بخشی از آنها اکنون در کتابش ثبت شده است.
یکی از خاطرات اصلی او به خرداد ۱۳۶۳ و مأموریتی در ادامه عملیات خیبر بازمیگردد. میرزایی میگوید گردان ۱۵۱ مسلمبنعقیل(ع)، به فرماندهی حسن تاجوک، در این عملیات حضور داشت. پس از ورود به جزیره مجنون، فرمانده گروهان او و چند رزمنده دیگر را برای استقرار در کمینی انتخاب کرد که حدود ۱۰ متر با نیروهای عراقی فاصله داشت.
او شرایط مأموریت را ترکیبی از گرمای طاقتفرسا، دشواری حضور در کانال و محدودیت ارتباطی توصیف میکند. به روایت میرزایی، دمای جزیره به حدود ۶۰ درجه میرسید و وجود حیوانات دریایی نیز شرایط را دشوارتر میکرد. از سوی دیگر، احتمال شنود دشمن اجازه نمیداد رزمندگان با صدای بلند از تلفن یا بیسیم استفاده کنند و باید چند روز در همان موقعیت میماندند.
میرزایی میگوید حدود ساعت چهار بعدازظهر، نیروهای عراقی پاتک سنگینی آغاز کردند. او هنگام رصد دشمن با دوربین، بر اثر دیده شدن انعکاس آفتاب هدف قرار گرفت. به گفته وی، ابتدا سرش نشانهگیری شد، اما گلوله به دست چپش اصابت کرد و پس از افتادن در کانالی پر از لجن، انفجار خمپاره در نزدیکی گوشش، کتف و ران پای او را نیز مجروح کرد.
ادامه انتقال به عقب نیز با حادثه همراه شد. او روایت میکند که پس از بیهوشی و در حالی که مدتی کسی از وضعیتش خبر نداشت، برای انتقال به بیمارستان صحرایی جابهجا شد. در مسیر، آمبولانس هدف موشک قرار گرفت، دو مجروح به شهادت رسیدند و خودرو منهدم شد. سپس موج خمپاره و اصابت ترکش به کمر، سومین مجروحیت او را رقم زد.
این رزمنده پس از انتقال به بیمارستان ورودی جزیره مجنون، کنار پل خیبر، برای ادامه درمان راهی تهران شد. به گفته او، پیگیری حسین همدانی در انتقالش به تهران نقش داشت و از همان زمان در پایتخت ساکن شد. این بخش از خاطرات، مسیر مأموریت کمین تا مجروحیت و درمان را در روایت او به یکدیگر پیوند میدهد.
میرزایی در بخش دیگری از خاطراتش، از حضور در آموزش نیروها سخن میگوید. پس از مراجعه به سپاه همدان، بهعنوان کمکمربی فعالیت کرد؛ زمانی که حسین همدانی، فرمانده تیپ ۳۲ انصارالحسین(ع)، تشکیل گردان پیاده رزمی کوهستانی را در پادگان شهید شهبازی همدان دنبال میکرد. آموزش نیروها، بخشی دیگر از مسئولیتهای او در دوران حضور نظامی بود.
او همچنین از ازدواج و سپس اعزام به جبهه مهران در جمع گردان ۱۵۵ حضرت علیاصغر(ع) یاد میکند. برادرش رضامحمد نیز در اطلاعاتعملیات تیپ انصارالحسین(ع)، همراه علی چیتسازیان، فرمانده این واحد، فعالیت داشت. میرزایی، مجروح شدن برادرش در مأموریت شناسایی را از اتفاقات اثرگذار آن دوره زندگی خود عنوان میکند.
خبرنگار: نازنین مولائی منظر
انتهای پیام/
نظر شما