امروز، روز میلاد پرنور حضرت فاطمه معصومه (س) است؛ روزی که تقویم ما را به نام «دختر» مزین کرده است. آن بانوی کرامت که با علم و تقوای خود، الگوی بی‌بدیلی از شرافت و بزرگواری شد و نامش، همواره تداعی‌گر پاکی، اصالت و صلابت در اوج لطافت است. این روز، فرصتی است تا بار دیگر، شکوه دخترانگی را جشن بگیریم و به نقش بی‌بدیل آنان در تار و پود جامعه انسانی ارج نهیم.
اما در میان تمام زیبایی‌های این روز، گاه یاد و خاطره‌ای تلخ و در عین حال پرافتخار، چون نگینی درخشان در تاریخ این سرزمین می‌درخشد؛ یاد و خاطره مظلومیت و حماسه دختران دانش‌آموز میناب که در یکی از تلخ‌ترین حوادث جنگ تحمیلی سوم در اوج معصومیت، پرپر شدند.
دیروز، زمانی که صدای خنده و شور و شوق دانش، در کلاس‌های درس مدرسه دخترانه پیچیده بود، امواج ویرانگر جنگ، آشیانه امن آن‌ها را در هم شکست. صدها دختربچه، با چشمانی پر از آرزوهای کودکانه و دل‌هایی سرشار از عشق به ایران، در کمال ناباوری، در آغوش خاک افتادند. آن‌ها که قرار بود با علم و دانش، فردایی روشن برای این مرز و بوم بسازند، خود، با خونشان، شمعی فروزان از ایثار و مقاومت را روشن کردند.
این دختران، فراتر از یک دانش‌آموز، نماد صلابت و شجاعت زن ایرانی در بزنگاه‌های تاریخی بودند. آن‌ها در اوج مظلومیت، حماسه‌ای آفریدند که هر وجب از خاک این سرزمین، گواه پاکی و ایستادگی‌شان است. فداکاری آنان، یادآور این حقیقت است که عشق به وطن و آمادگی برای دفاع از آن در هیچ سن و سالی، مرز نمی‌شناسد.
امروز، در روز دختر، ضمن تبریک این مناسبت فرخنده به تمام دختران ایران‌زمین، از کرامت و نورانیت بانوی کرامت، حضرت معصومه (س) تا صلابت و ایثار دختران میناب، این نمادهای بی‌بدیل ایستادگی و پاکدامنی را گرامی می‌داریم.
روحِ بلندِ آن صدها شقایقِ پرپر شده‌یِ میناب و تمامیِ ستارگانِ راهِ عشق، مقاومت و ایثار در جوارِ نورِ حضرتِ دوست، قرینِ آرامش باد. روزِ دختر، بر تمامِ دخترانِ این سرزمینِ پرافتخار، از لطافتِ معصومیت تا صلابتِ حماسه، از شورِ جوانی تا صبرِ مقاومت، مبارک باد.

مبینا عظیم‌نسب*

انتهای یادداشت/