به گزارش خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز، در روزهای گرامیداشت مقام معلم، شاید شنیدن روایت کسانی که مسیر پرچالش دانشجومعلمی را پشت سر گذاشتهاند، تصویر روشنتری از واقعیت نظام تعلیم و تربیت کشور پیش روی ما بگذارد. دانشجومعلمانی که سالها با امید ورود به یکی از اثرگذارترین حرفههای جامعه، دشواریهای دوران تحصیل را تحمل کردهاند، امروز در آستانه یا ابتدای ورود به کلاس درس، از مسائلی سخن میگویند که حل بسیاری از آنها بیش از آنکه نیازمند تصمیمات پیچیده و پرهزینه باشد، محتاج توجه جدیتر و ارادهای روشن از سوی مسئولان است؛ مسائلی که از معیشت و کیفیت تربیت حرفهای آغاز میشود و تا بازتعریف جایگاه اجتماعی معلم امتداد پیدا میکند.
حقوق ابتدایی معلمان با هزینههای زندگی همخوانی ندارد
علی میرزاحسینی، از ادوار بسیج دانشجویی دانشگاه فرهنگیان در گفتوگو با خبرنگار ایسکانیوز با اشاره به وضعیت حقوق معلمان تازهکار اظهار کرد: معلمی که بهتازگی وارد سیستم میشود، عملاً در سطح حداقل حقوق جامعه قرار دارد و این رقم با واقعیت هزینههای زندگی تناسبی ندارد.
وی ادامه داد:وقتی یک معلم در آغاز مسیر حرفهای خود باید با حدود ۱۳ میلیون تومان زندگی کند، طبیعی است که امکان تشکیل خانواده و برنامهریزی بلندمدت برای او دشوار شود.
وی با اشاره به اشتغال برخی معلمان در مشاغل دوم افزود: امروز شاهد هستیم که برخی معلمان برای تأمین هزینههای زندگی به سمت مشاغل دیگری مانند رانندگی در تاکسیهای اینترنتی میروند. این مسئله تمرکز حرفهای آنان را کاهش میدهد و در نهایت بر کیفیت آموزش اثر میگذارد.
رتبهبندی؛ طرحی که در اجرا از هدف اصلی فاصله گرفت
میرزاحسینی درباره نظام رتبهبندی معلمان گفت: اصل ایده رتبهبندی، طرح مناسبی بود؛ قرار بود کیفیت تدریس و صلاحیت حرفهای معلمان مبنای ارتقای رتبه و افزایش حقوق قرار گیرد.
وی افزود: در عمل، این طرح بهجای آنکه مبتنی بر کیفیت واقعی تدریس باشد، بیشتر به شاخصهایی مانند سابقه خدمت و شرکت در دورههای مختلف وابسته شد و خروجی مورد انتظار را رقم نزد.
وی تصریح کرد: در نتیجه، رتبهبندی نتوانست آن تحول واقعی را در کیفیت آموزشی ایجاد کند و بیشتر به یک سازوکار اداری تبدیل شد.
سیاستگذاری اشتباه و حاشیهنشینی آموزشوپرورش
این فعال دانشجویی با انتقاد از روند سیاستگذاری در حوزه آموزشوپرورش اظهار کرد: یکی از دلایل وضعیت فعلی، کاهش تدریجی سهم آموزشوپرورش در اولویتهای بودجهای کشور است.
وی ادامه داد: توسعه مدارس غیردولتی در دهههای گذشته، عملاً باعث شد بخش قابل توجهی از مسئولان و طبقات اثرگذار جامعه، ارتباط مستقیم خود را با واقعیت مدارس دولتی از دست بدهند.
میرزاحسینی گفت: وقتی تصمیمگیران فرزندان خود را در مدارسی با امکانات ویژه تحصیل میدهند، طبیعی است که عمق بحران در مدارس دولتی برای آنان ملموس نباشد.
دانشگاه فرهنگیان؛ فاصله میان آموزش و واقعیت میدان
وی در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به وضعیت دانشگاه فرهنگیان تصریح کرد: دانشگاه فرهنگیان در حوزه امکانات آموزشی، آزمایشگاهی و فضای فیزیکی با چالشهای جدی مواجه است.
وی افزود: در برخی موارد، امکانات آموزشی مدارس متوسطه از امکانات دانشگاه تربیت معلم بیشتر است و این مسئله برای نهادی که قرار است معلم تربیت کند، قابل تأمل است.
میرزاحسینی ادامه داد: بخش مهمتر، کهنگی معماری برنامه درسی دانشگاه فرهنگیان است. بسیاری از واحدهای درسی با نیازهای واقعی معلم در کلاس درس فاصله دارند.
دانشجومعلمان برای واقعیت کلاس درس آماده نمیشوند
وی با اشاره به شکاف میان آموزشهای دانشگاهی و واقعیت مدارس گفت: بسیاری از دانشجومعلمان زمانی که وارد کلاس درس میشوند، با واقعیتی مواجه میشوند که برای آن آماده نشدهاند.
وی توضیح داد: امروز دانشآموز با پرسشهای متفاوتی روبهروست و معلم باید علاوه بر آموزش، توانایی تربیت، انگیزهبخشی و پاسخگویی به بحران معنا در مدرسه را داشته باشد؛ اما این مهارتها بهصورت جدی در دانشگاه آموزش داده نمیشود.
بحران معنا در مدرسه
میرزاحسینی با اشاره به تغییر نگاه دانشآموزان نسبت به مدرسه گفت: در دهههای گذشته، مدرسه برای دانشآموز پلی بهسوی دانشگاه و شغل تلقی میشد؛ اما امروز بسیاری از دانشآموزان این مسیر را مؤثر نمیدانند.
وی افزود: وقتی دانشآموز به این نتیجه میرسد که میتواند بدون طی این مسیر، درآمد بیشتری در حرفههای دیگر داشته باشد، معلم با بحران جدی در انگیزهبخشی مواجه میشود.
وی تأکید کرد: دانشجومعلمان برای مواجهه با این بحران تربیت نشدهاند و همین مسئله به سرخوردگی حرفهای در سالهای ابتدایی تدریس دامن میزند.
سرخوردگی معلمان؛ فراتر از مسئله معیشت
این فعال دانشجویی در پایان خاطرنشان کرد: مطالبه معیشتی معلمان کاملاً بهحق است، اما مسئله فقط حقوق نیست؛ بخش مهمی از سرخوردگی معلمان ناشی از کاهش احساس اثرگذاری در جامعه است.
وی ادامه داد: اگر معلم احساس کند در حال ساختن آینده کشور است و برای این نقش، ابزار و حمایت لازم را دارد، بسیاری از مشکلات قابل مدیریت خواهد بود.
اظهارات این فعال حوزه تربیت معلم نشان میدهد که چالشهای آموزشوپرورش را نمیتوان صرفاً در قالب افزایش حقوق یا اصلاحات مقطعی حل کرد. بازنگری در نظام تربیت معلم، بهروزرسانی برنامههای درسی دانشگاه فرهنگیان، ارتقای زیرساختها و بازتعریف جایگاه اجتماعی معلم، از جمله اقداماتی است که میتواند مسیر اصلاح این حوزه را هموار کند.
انتهای پیام/
نظر شما