گروه فرهنگ و هنر ایسکانیوز- هنوز بسیاری از مخاطبان تلویزیون سیدمهرداد ضیایی را با نقش کامران صارمی در سریال «راه بیپایان» به یاد میآورند همان بازیگری که در «آشپزباشی» نیز در قامت منوچهر مقابل دوربین رفت و طی سالها با حضور در مجموعههای مختلف بخشی از خاطرات تلویزیونی مخاطبان را شکل داد. ضیایی از آن دسته بازیگرانی است که بخش قابل توجهی از کارنامهاش در تلویزیون رقم خورده و برخلاف بسیاری از همنسلانش کمتر به سمت سینما و شبکه نمایش خانگی رفته است. همین موضوع شاید این پرسش را به وجود بیاورد که چرا با وجود تجربه و سابقه طولانی، سهم او از مدیومهای دیگر تا این اندازه محدودتر بوده است.
با این حال ضیایی در سالهای اخیر در چند پروژه نمایش خانگی نیز حضور داشته و این روزها با سریال «بدنام» بار دیگر در قاب یک مجموعه پرحاشیه دیده میشود سریالی به تهیهکنندگی حامد عنقا که از همان آغاز با حواشی و اتفاقاتی همراه بود اما «بدنام» خیلی زود از این حاشیهها فاصله گرفت و مسیر داستانی خود را دنبال کرد.
ضیایی در این سریال نقش آقای میرافشار را بازی میکند پدری متمول، بانفوذ و قدرتمند که در ظاهر میتواند یکی از همان مردان صاحب قدرتی باشد که «بدنام» مناسبات آنها را به تصویر میکشد. مردانی که ثروت و نفوذ بخش مهمی از تصمیمهایشان را شکل داده و برای حفظ موقعیت خود حاضرند وارد بازیهای پیچیده قدرت شوند. با این وجود میرافشار برخلاف آنچه در ابتدا به نظر میرسد، تنها یک چهره دیگر از این مناسبات نیست.
مهمترین وجه تمایز او در رابطه با دخترش آشکار میشود. دختر میرافشار ازدواج کرده و حتی صاحب فرزندی نوجوان است اما این تغییرات چیزی از حساسیت و حمایت پدرانه او کم نکرده است. دخترش برای او همچنان یک خط قرمز جدی است موضوعی که باعث میشود شخصیت میرافشار در میان این حجم از مناسبات مالی و قدرت وجه انسانی متفاوتی پیدا کند.
در سوی دیگر حاج ابراهیم قرار دارد؛ شخصیتی که او نیز در مناسبات قدرت و ثروت حضور پررنگی دارد اما ریا و منفعتطلبی در رفتار او آشکارتر است. میرافشار نیز بیتردید از بازی قدرت کنار نمانده اما به نظر میرسد برخلاف حاج ابراهیم هنوز مرزی برای خود قائل است و تا هر نقطهای پیش نمیرود. همین تفاوتم سیر این دو شخصیت را از یک نقطه مشترک به دو سوی متفاوت میکشاند.
«بدنام» حالا به قسمت بیستودوم رسیده و باید دید در ادامه با آشکار شدن ابعاد پنهانتر ماجرا، رابطه میرافشار و حاج ابراهیم که روزگاری برای تأمین منافع خود پشت یک میز مینشستند، چه مسیری پیدا خواهد کرد. آیا منافع مشترک گذشته جای خود را به تقابل میدهد یا این دو بار دیگر در نقطهای مشترک به هم خواهند رسید؟
مجتبی صارمپور_خبرنگار*
انتهای پیام/
نظر شما