به گزارش گروه اجتماعی ایسکانیوز؛ محمد شفیع اظهار کرد: اضطراب جدایی در روزهای نخست مدرسه، واکنشی کاملاً طبیعی و گذراست، چراکه کودک در حال جدا شدن از محیط امن خانه و ورود به فضایی جدید است. بنابراین بیقراری، چسبیدن به والدین یا گریه کردن در یکی دو هفته نخست مدرسه، رفتاری قابل انتظار محسوب میشود.
وی ادامه داد: با این حال، تفاوت میان اضطراب جدایی طبیعی و اختلال بالینی را میتوان در سه مؤلفه «مدت، شدت و میزان اختلال در زندگی روزمره» بررسی کرد. اگر این اضطراب بیش از چهار هفته ادامه پیدا کند و روند کاهشی نداشته باشد، با نشانههای شدید جسمانی مانند دلپیچههای مداوم، تهوع یا دردهای بیدلیل صبحگاهی همراه شود و یا به اندازهای شدت پیدا کند که کودک نتواند در کلاس، بازی یا ارتباط با همسالان مشارکت داشته باشد و حتی در فعالیتهای شاد نیز آرام نشود، این وضعیت از حالت طبیعی خارج شده و میتواند هشداری برای اختلال اضطراب جدایی باشد که نیازمند بررسی و مداخله تخصصی روانشناختی است.
خداحافظی مخفیانه اعتماد کودک را خدشهدار میکند
شفیعی با اشاره به اشتباهات رایج والدین در روزهای ابتدایی مدرسه گفت: یکی از بزرگترین اشتباهات ناخواسته والدین، علاوه بر خداحافظیهای طولانی و احساسی، ترک مخفیانه مدرسه است؛ به این معنا که والدین زمانی که حواس کودک پرت شده، بدون اطلاع او مدرسه را ترک میکنند.
این دکترای روانشناسی افزود: چنین رفتاری میتواند اعتماد کودک را خدشهدار کند و ترسی مداوم در او ایجاد کند که مبادا والدین هر لحظه دوباره ناپدید شوند و او را تنها بگذارند.
عضو هیات علمی دانشگاه فرهنگیان یادآور شد: از سوی دیگر، طولانی کردن زمان خداحافظی و نشان دادن چهرهای نگران یا مضطرب نیز ممکن است بهصورت ناخودآگاه این پیام را به کودک منتقل کند که مدرسه محیطی ناامن یا خطرناک است.
وی اظهار کرد: بهترین شیوه برای انتقال حس امنیت و تقویت استقلال کودک این است که والدین خداحافظی کوتاه، گرم و قاطع داشته باشند. در آغوش گرفتن، بوسیدن و گفتن جملهای روشن و اطمینانبخش مانند «ظهر ساعت ۱۲ میآیم دنبالت» میتواند به کودک اطمینان دهد که والدین او را ترک نکردهاند و در زمان مشخصی بازخواهند گشت. پس از آن نیز بهتر است والدین با آرامش از کودک جدا شده و مدرسه را ترک کنند.
معلم چگونه با گریه و بیقراری کودک برخورد کند؟
شفیعی با اشاره به نقش معلم در کاهش اضطراب دانشآموزان گفت: وقتی کودکی در روزهای نخست مدرسه دچار گریه و بیقراری شدید میشود، معلم پیش از هر چیز باید تلاش کند حس امنیت را جایگزین ترس کند.
وی افزود: در چنین شرایطی نباید احساس دلتنگی کودک نادیده گرفته یا بیاهمیت جلوه داده شود. به جای گفتن جملههایی مانند «گریه نکن»، بهتر است معلم با عبارتی مانند «میدانم دلتنگ شدی و این طبیعی است» به کودک نشان دهد که احساس او دیده و درک میشود.
این دکترای روانشناسی ادامه داد: پس از ایجاد ارتباط عاطفی، میتوان با واگذار کردن یک مسئولیت کوچک و ساده، مانند چیدن مدادها یا جمع کردن برگهها، ذهن کودک را از افکار نگرانکننده به سمت یک فعالیت عملی هدایت کرد. این کار علاوه بر کاهش اضطراب، احساس مفید بودن و مشارکت در کودک ایجاد میکند.
وی بیان کرد: توضیح مرحلهبهمرحله برنامه روزانه نیز میتواند در کاهش اضطراب کودک مؤثر باشد؛ برای مثال، معلم میتواند توضیح دهد که ابتدا بازی میکنند، سپس نقاشی میکشند و بعد از زنگ آخر به خانه بازمیگردند. این توضیح روشن، ابهام و غافلگیری را کاهش داده و به آرامش ذهن کودک کمک میکند.
شفیعی در ادامه گفت: قرار دادن کودک در کنار یک همکلاسی آرام و پرانرژی نیز میتواند به سازگاری سریعتر او با محیط مدرسه کمک کند؛ چراکه مشاهده رفتار آرام و شاداب همکلاسی، به کودک این پیام را منتقل میکند که در محیط مدرسه تنها نیست و میتواند به تدریج احساس امنیت و اعتماد بیشتری پیدا کند.
منبع: ایسنا
انتهای پیام/
نظر شما