به گزارش گروه فرهنگ و هنر ایسکانیوز، روزهایی که کشور در یکی از حساس‌ترین و پیچیده‌ترین دوره‌های تاریخی خود، در تلاطم فشارهای روانی جنگ، محاصره‌های ظالمانه دریایی و هوایی و تحریم‌های روزافزون قرار گرفته، اولویت‌بندی منابع ملی و بیت‌المال یک امر حیاتی و حیثیتی است. در چنین شرایطی که فشارهای معیشتی بر دوش طبقات متوسط و فرودست جامعه سنگینی می‌کند و هر ریال از بودجه عمومی باید صرف تقویت زیرساخت‌های حیاتی، استمرار چرخ اقتصاد کشور یا دست‌کم حمایت هدفمند از اقشار آسیب‌پذیر شود، انتظاری منطقی و بدیهی وجود دارد که بسیاری از کارهای هزینه‌زایی که هیچ دستاوردی برای کشور ندارند و صرفا یک نمایش سازمانی هستند تعطیل شده و هزینه صرف امورات مهمتری بشوند.
با این وجود، گویی بروکراسی فرهنگی کشور در جزیره‌ای جدا از واقعیت‌های کف خیابان و معیشت مردم زندگی می‌کند. برگزاری نوزدهمین دوره «جشنواره فیلم مقاومت» از هفتم آبان‌ماه به مدت چهارده روز در پردیس سینمایی ملت، دقیقاً در نقطه‌ای متضاد با این عقلانیت قرار دارد. رویدادی که به همت انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس ذیل بنیاد فرهنگی روایت فتح برگزار می‌شود.
برگزاری چنین رویدادی در پردیس سینمایی ملت، با تمام هزینه‌های لجستیکی، تبلیغاتی و... آن هم در حالتی که مردم و رسانه‌ها از جشنواره‌زدگی خسته شده‌اند و با نگاهی به سالن‌ها و راهروهای خالی پردیس سینمایی ملت می‌توان به عمق فاجعه و عدم استقبال از این جشنواره پی برد، مصداق بارز هدر رفت منابعی است که می‌تواند در جای مهم دیگری به کار گرفته شود.
با وجود اینکه جشنواره‌های کشورمان از جمله فیلم فجر، فیلم کوتاه و سینما حقیقت پیش از شروع جشنواره از طریق درگاه‌های آنلاین اقدام به فروش بلیت می‌کنند و در همان ایام با استقبال چشمگیری مواجه می‌شود و در برخی سانس‌ها مخاطبان بر روی پله‌های سینما می‌نشینند اما جشنواره فیلم مقاومت در حالی برگزار می‌شود که با وجود اقدام و تبلیغ برای تماشای رایگان آثار اما کماکان شاهد سالن های خالی و یا با حضور حداقل مخاطب هستیم. به طور مثال هرکدام از سالن‌های اصلی سینما ملت که گنجایش ۲۸۰ نفر را دارد با مخاطب نهایتا ۱۰-۱۲ نفره روبرو بوده است.
اگر تعداد ۸سالن درگیر اکران در هر سانس طبق جدول اعلام شده، یعنی سالن‌های اصلی (۱،۲ و ۹،۱۰) برای اکران آثار بلند و داستانی، بعلاوه چند سالن فرعی برای اکران آثار مستند، کوتاه، جلسه نقد و... یعنی سالن‌های (۳، ۴، ۵، ۶، ۸، ۱۱ و ۱۲) را با توجه به خالی بودن سانس‌ها و عدم استقبال از جشنواره در نظر بگیریم، هزینه مصرف برق صنعتی، نیروی انسانی و هزینه اسهلاک تجهیزات هیچگونه توجیه اقتصادی که هیچ حتی توجیه فرهنگی نیز ندارد.
عدم استقبال و خالی بودن سالن های سینما در حدی است حتی صدای محمد گبرلو منتقد سینما را هم درآورد و وی با انتشار یک استوری مدعی شد تنها مخاطب آن سالن بوده است.
از دیگر عجایب این جشنواره برگزاری مراسم افتتاحیه در اصفهان و اکران و نمایش آثار در تهران است به طوری که برگزار کنندگان و مهمانان در یک سفر نیم روزه برای افتتاحیه به اصفهان سفر کرده و پس از پایان مراسم به تهران بازگشته‌اند در حالی که این مراسم می‌توانست در همین تهران برگزار شود.
یکی از ادعاهای همیشگی دست‌اندرکاران جشنواره فیلم مقاومت، بعد بین‌المللی و فراملی آن است؛ ادعایی که با نخستین بررسی و ارزیابی فرو می‌پاشد. در حالی که علی شجاعی قائم‌مقام جشنواره در نشست خبری که با حضور اصحاب رسانه برگزار شد مدعی شد که «آثار رسیده به جشنواره نوزدهم از بیش از ۱۰۹ کشور جهان هستند و در این دوره از تمامی قاره‌ها اثر داریم» و جای دیگری از صحبت‌هایش ادعا کرد که «هند، اسپانیا، برزیل، ترکیه، آمریکا، ایتالیا، اندونزی، آرژانتین، فرانسه و انگلستان ۱۰ کشوری هستند که بیشترین آثار را به جشنواره ارسال کرده‌اند» اما با نگاهی به جدول اکران آثار بخش بین الملل و لیست آثار راه یافته به جشنواره که توسط دبیرخانه این جشنواره منتشر شده نه تنها آثاری از برزیل، ایتالیا، آمریکا، آرژانتین، فرانسه و انگلستان به چشم نمیخورد بلکه فقط ۱۶ اثر به بخش مسابقه فیلم‌های بین الملل راه یافته که این ۱۶ اثر از ۱۱ کشور است و مشخص نیست برگزار کنندگان جشنواره بر چه اساسی ادعای شرکت ۱۰۹ کشور را بیان کردند، ادعایی که حتی برای جشنواره فیلم فجر هم بزرگ و دست نیافتنی است.
اما شگفتی‌های جشنواره فیلم مقاومت تمامی ندارد. از دیگر اقدامات شگفت انگیز جشنواره راه یابی مجدد چند اثر تکراری از دوره گذشته است. انیمیشن‌های «ببعی قهرمان» و «شمشیر و اندوه» در حالی در جشنواره نوزدهم حضور دارند که در جشنواره هجدهم نیز حضور داشتند. همچنین فیلم‌های کوتاه «قاصدک»، «برقص»، «جنگجو»، «شازده کوچولو» و «پای پرواز» از جمله آثاری هستند که علاوه بر حضور در جشنواره هجدهم نیز، حالا در جشنواره نوزدهم هم حضور دارند.
اما نکته دیگر در برگزاری جشنواره در پردیس سینمایی ملت، نادیده گرفتن مسئولین برگزاری جشنواره به صدای منتقدان و اهالی رسانه است. در حالی که پیش از جشنواره فیلم مقاومت، جشنواره فیلم کوتاه تهران در همین پردیس سینمایی برگزار شد و مصائب و مشکلات رسیدن به سینما ملت، صدای مخاطبان را درآورد اما مسئولین برگزاری جشنواره فیلم مقاومت مجدد همین مکان را برای برگزاری انتخاب کردند.
پردیس سینما ملت که در ضلع جنوب غربی بوستان ملت قرار دارد در اولین و اصلی ترین مساله مشکل دسترسی دارد. دور بودن سینما از حمل و نقل عمومی مانند مترو، تاکسی و بی آر تی راه رسیدن را برای علاقمندانی که وسیله شخصی ندارند با مشکل مواجه کرده است. هرچند مخاطبانی که با وسیله نقلیه شخصی به این محل مراجعه می‌کنند با حجم بالای ترافیک در تمامی مسیرهای منتهی به سینما مواجه هستند.
از سوی دیگر مشکل مسافت و شیب پارکینگ دغدغه دیگر مخاطبین جشنواره‌هایی است که در پردیس سینمایی ملت برگزار می‌شود. همچنین نوع معماری سینما ملت و راهروهای تنگ و باریک، عدم وجود فضای لابی برای استقرار و استراحت بین سانس‌ها، عدم وجود صندلی و نیمکت در راهروها، عدم وجود فودکورت‌های فعال، فاصبه بین سالن‌های سینما از جمله مواردی است که باعث می‌شود مخاطبین، علاقمندان و خبرنگارانی که برای مدت طولانی در جشنواره حضور دارند خسته و فرسوده شوند
اگر قرار است در حوزه سینمای مقاومت و دفاع مقدس کاری ماندگار صورت گیرد، باید بودجه‌های این‌چنینی به جای ریخت‌وپاش در پردیس‌های سینمایی مستقیماً به بدنه سینما، جوانان متعهد و فیلم‌سازان دغدغه‌مندی تزریق شود که بدون رانت و با خون دل، روایتگر این مرز و بوم‌اند. مقاومت واقعی، ایستادگی در برابر اسراف، فرم‌زدگی و ناکارآمدی است.
انتهای پیام/
نظر شما