گروه فرهنگ و هنر ایسکانیوز- صداپیشه‌ای چیره‌دست که یادگار دوران طلایی صنعت صداپیشگی ایران به شمار می‌آمد از میان مان رفت. استاد بهروز رضوی به واسطه تسلط بر ادبیات کهن و معاصر ایران به یکی از وزنه‌های مهم در زمینه‌های شعرخوانی و معرف کتاب بدل شد و صدای وزین، گرم و مهربان او برای مخاطبان، حالت صمیمانه‌ای ایجاد می‌کرد.

برای او، ایران و ایرانی، مساله و دغدغه بود. در حدود دو دهه‌ای که توفیق همکاری مشترک در مجموعه «مستند ایران» را با استاد رضوی داشتم، این نگاه کاملاً مشهود و ملموس بود. او چنان با «مستند ایران»، اخت گرفته و عیاق شده بود که در کنار خانواده رادیو، مجموعه و عوامل «مستند ایران» را نیز خانواده خود می‌دانست.

خوانش متون «مستند ایران» همواره برایش در اولویت قرار داشت و آن را بدون چشمداشت مادی، کاری فرهنگی و ماندگار برای ایران بزرگ می‌دید. وسواس حیرت‌انگیزی در خواندن متن‌هایی داشت که می‌دانست با عقبه پژوهشی عمیقی نوشته شده‌اند. اگر ایرادی جزئی در متن می‌دید حتماً با وسواس و دقت نظر بالایی آن را با همراهی نویسنده و کارگردان، اصلاح می‌کرد و هیچ متنی را با پژوهش و تحقیق پیشینی و شخصی خود نمی‌خواند.

بهروز رضوی باید نوشته را از آن خود می‌کرد و آنگاه با اعتقاد قلبی، آن را از صمیم دل می‌خواند چون معتقد بود؛ «هر سخن کز دل برآید لاجرم بر دل نشیند.» برایش مهم بود که صدای او چه نسبتی با تصویر و موسیقی دارد تا با لحنی درست، آن را با تار و پود مستند گره بزند. کیفیت آنقدر برایش اهمیت داشت که آن را فدای کمیت نکند.

اگر زمانی متوجه می‌شد صدایش کمی افت کرده یا احساس خستگی می‌کرد قید خواندن متن را می‌زد و آن را به زمان مناسب دیگری موکول می‌کرد تا با صدای مناسب‌تری آن را بخواند. بی‌شک صدای پرطنین او که با ایمان و باور به ایران بزرگ فرهنگی، مجموعه «مستند ایران» را زینت داد و وزین کرد، نقشی به سزا در ماندگاری این مجموعه دارد.

بهروز رضوی عاشقانه برای ایران، متن خواند تا مصداق «از صدای سخن عشق نشنیدم خوش‌تر / یادگاری که در این گنبد دوار بماند» باشد.

تهیه کننده مستند ایران*

انتهای پیام/