به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از اصفهان، با وجود اینکه کاربران شبکه‌های اجتماعی هر روز ده‌ها پیام دریافت می‌کنند و در گروه‌های مختلف حضور دارند، اما تضاد میان «حضور آنلاین» و «خلاء عاطفی»، به یکی از چالش‌های جدی در زندگی مدرن تبدیل شده است.

گزارش‌ها حاکی از آن است که فناوری توانسته فاصله جغرافیایی میان افراد را کاهش دهد، اما لزوماً نتوانسته فاصله عاطفی میان آن‌ها را کم کند. در بسیاری از موارد، افزایش ارتباطات دیجیتال با کاهش کیفیت روابط انسانی همراه شده است؛ رابطه‌هایی که در ظاهر پررنگ‌اند، اما در لحظه‌های دشوار زندگی، فاقد عمق، امنیت و حمایت لازم هستند.

در این میان، باید میان «تنهایی فیزیکی» و «تنهایی عاطفی» تمایز قائل شد. تنهایی عاطفی صرفاً به معنای نداشتن دوستان نیست؛ بلکه فرد ممکن است در میان خانواده یا محیط کاری شلوغ، همچنان با این حس که «دیده نمی‌شود» یا «شنیده نمی‌شود» دست‌وپنجه نرم کند. این احساس بیگانگی، حتی در حضور جمع نیز می‌تواندبه شدت آسیب‌زا باشد.

تحلیل نقش شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد که این ابزارها نقشی پیچیده ایفا می‌کنند. اگرچه می‌توانند فرصتی برای حفظ ارتباط و آموزش باشند، اما زمانی که جایگزین ارتباط واقعی می‌شوند، احساس انزوا را تشدید می‌کنند.

مشاهده زندگی‌های «فیلترشده» و «ویرایش‌شده» دیگران در فضای مجازی (مانند نمایش موفقیت‌ها و سفرها بدون نمایش شکست‌ها و آسیب‌پذیری‌ها)، باعث ایجاد مقایسه‌های اجتماعی مخرب می‌شود. این مقایسه، ذهن فرد را به سمت احساس ناکافی بودن، عقب‌ماندگی و حتی بی‌ارزشی سوق می‌دهد.

از سوی دیگر، نوع ارتباط متنی در فضای مجازی، نوعی «کنترل کاذب» به افراد می‌دهد؛ امکان ویرایش پاسخ، تأخیر در جواب دادن یا قطع مکالمه در زمان ناراحتی، در ارتباطات حضوری وجود ندارد.

این ویژگی باعث شده تا فضای مجازی برای افرادی که دچار اضطراب اجتماعی یا ترس از طردشدن هستند، به یک پناهگاه امن تبدیل شود؛ پناهگاهی که اگرچه در کوتاه‌مدت اضطراب را کم می‌کند، اما در بلندمدت مهارت‌های ارتباطی حضوری را تضعیف کرده و فرد را در چرخه معیوب «دوری از واقعیت و پناه بردن به فضای مجازی» گرفتار می‌سازد.

کارشناسان سلامت روان تأکید دارند که راه مقابله با این پدیده، حذف کامل تکنولوژی نیست، بلکه تغییر در «شیوه استفاده» از آن است. برای بازسازی کیفیت روابط، تأکید بر تعاملات معنادار توصیه می‌شود؛ اقداماتی نظیر جایگزینی تماس صوتی یا حضوری با پیام‌های متنی طولانی، حضور در جمع‌های واقعی با علایق مشترک و تمرین گفت‌وگوی صادقانه درباره احساسات.

تنهایی در عصر ارتباطات نباید به عنوان یک ضعف فردی نگریسته شود، بلکه باید به عنوان زنگ خطری برای بازنگری در کیفیت تعاملات انسانی تلقی گردد. در جهانی که همه «آنلاین» هستند، ارزشمندترین اقدام، حضور واقعی و توجه صادقانه در کنار یکدیگر است.

خبرنگار: بیتا حاج ربیع

انتهای خبر./