به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از همدان؛ میدان مدرس برای سالها تنها یک نقطه پرترافیک در نقشه شهری همدان نبود، بلکه نمادی از یک مسئله بزرگتر در مدیریت شهری این استان بود؛ مسئلهای که از نبود پیوستگی در شبکه حملونقل، رشد تدریجی سفرهای شهری و فشار مسیرهای عبوری بر بافت داخلی شهر شکل گرفته است. تصمیم برای اجرای روگذر این میدان، پایان یک بلاتکلیفی اجرایی است، اما آغاز آزمونی مهمتر برای اینکه آیا این پروژه میتواند بخشی از مشکلات ترافیکی همدان را حل کند یا تنها یک گره را به نقطهای دیگر منتقل خواهد کرد.
همدان به عنوان مرکز استان، برخلاف بسیاری از شهرهای مشابه، همچنان با چالش عبور ترافیک بینشهری از مسیرهای داخلی مواجه است. نبود کمربندی کامل و فشار سفرهای عبوری بر معابر شهری باعث شده برخی نقاط مانند میدان مدرس، در ساعات پرتردد با افزایش زمان سفر، کاهش سرعت حرکت خودروها و افزایش فشار بر شبکه معابر مواجه شوند.
در چنین شرایطی، تقاطعهای غیرهمسطح معمولاً به عنوان یکی از راهکارهای مهندسی برای کاهش توقفهای ترافیکی مطرح میشوند. حذف بخشی از تداخل حرکتی، افزایش ظرفیت عبور و کاهش زمان انتظار خودروها از مهمترین اهداف این طرحهاست. با این حال، تجربه شهرهای مختلف نشان داده است که ساخت یک روگذر یا زیرگذر به تنهایی درمان کامل مشکلات حملونقل شهری نیست و باید در کنار برنامه جامع ترافیکی اجرا شود.
مسئله میدان مدرس نیز تنها به حجم خودروها محدود نمیشود. وجود زیرساختهای تأسیساتی مانند خطوط انتقال آب، فاضلاب و گاز، یکی از موانع مهم در انتخاب گزینههای اجرایی بوده است. همین موضوع نشان میدهد که توسعه شهری در همدان، مانند بسیاری از شهرهای قدیمی کشور، با پیچیدگیهایی روبهرو است که در ظاهر خیابان دیده نمیشود اما در اجرای پروژههای عمرانی اثر مستقیم دارد.
انتخاب روگذر به جای زیرگذر، حاصل بررسیهای فنی اعلامشده از سوی مشاوران و مجموعههای مرتبط بوده است. اما تجربه مدیریت شهری نشان میدهد موفقیت یک پروژه عمرانی فقط به انتخاب سازه مناسب وابسته نیست؛ هماهنگی میان دستگاهها، کنترل هزینهها، رعایت زمانبندی و مدیریت پیامدهای دوران ساخت نیز به همان اندازه اهمیت دارد.
دوره ساخت دو ساله این پروژه، به معنای آن است که شهروندان در کنار انتظار برای بهبود آینده، باید یک دوره موقت از محدودیتهای ترافیکی و تغییر مسیرها را نیز تجربه کنند. مدیریت این دوره میتواند نقش تعیینکنندهای در میزان رضایت عمومی داشته باشد. اطلاعرسانی شفاف، برنامهریزی برای مسیرهای جایگزین و کاهش اختلال در زندگی روزمره مردم، بخش جداییناپذیر موفقیت چنین طرحهایی است.
اما مسئله ترافیک همدان تنها در یک میدان خلاصه نمیشود. رشد جمعیت شهری، افزایش تعداد خودروها، توسعه نامتوازن کاربریهای شهری و تمرکز بسیاری از فعالیتهای اداری و خدماتی در مرکز شهر، فشار مضاعفی بر معابر اصلی وارد کرده است. حتی اگر میدان مدرس پس از بهرهبرداری روانتر شود، بدون اصلاح نگاه کلی به حملونقل شهری، نقاط دیگری ممکن است در آینده به گرههای مشابه تبدیل شوند.
یکی از چالشهای مهم شهر همدان، پیوند میان توسعه کالبدی و برنامه حملونقل است. ساخت مراکز تجاری، خدماتی و مسکونی جدید زمانی میتواند به بهبود کیفیت زندگی منجر شود که همزمان ظرفیت شبکه حملونقل نیز ارتقا پیدا کند. در غیر این صورت، هر توسعه جدید میتواند فشار بیشتری بر خیابانهای موجود وارد کند.
همدان همچنین به دلیل جایگاه تاریخی و گردشگری خود، تنها با ترافیک شهروندان مواجه نیست. ورود گردشگران، سفرهای فصلی و ترددهای بینشهری، بهویژه در مسیرهای منتهی به جاذبههای شهری و تاریخی، اهمیت مدیریت جریان حرکت در شهر را افزایش میدهد. شهری که قصد دارد گردشگری را به یکی از پایههای اقتصاد خود تبدیل کند، نیازمند شبکه حملونقل روان و قابل پیشبینی است.
در سالهای آینده، موفقیت پروژه میدان مدرس باید با شاخصهایی فراتر از افتتاح سازه سنجیده شود؛ کاهش زمان سفر، کاهش تصادفات، بهبود دسترسی محلات اطراف، رضایت شهروندان و هماهنگی آن با دیگر طرحهای حملونقل، معیارهای واقعی ارزیابی خواهند بود.
همدان در آستانه یک انتخاب مهم در مدیریت شهری قرار دارد. اجرای روگذر مدرس میتواند یک اقدام موثر برای کاهش یکی از گرههای ترافیکی باشد، اما آینده حملونقل شهر به مجموعهای از تصمیمهای بههمپیوسته وابسته است؛ از تکمیل زیرساختهای پیرامونی و مدیریت سفرهای درونشهری تا توسعه حملونقل عمومی و نگاه بلندمدت به رشد شهر.
اگر این پروژه در چارچوب یک برنامه جامع شهری دیده شود، میتواند فراتر از یک تقاطع غیرهمسطح، به بخشی از مسیر اصلاح ساختار ترافیکی همدان تبدیل شود. اما اگر تنها به عنوان یک راهحل نقطهای برای یک مشکل فوری اجرا شود، احتمال بازگشت چالشها در نقاط دیگر شهر همچنان باقی خواهد ماند.
خبرنگار: نازنین مولائیمنظر
انتهای پیام./
نظر شما