به گزارش خبرنگار استانی ایسکانیوز از کرمان؛ در دل مناطق محروم کوهبنان، روایت یک معلم بازنشسته اما همچنان فعال، بار دیگر مفهوم واقعی «تعلیم و تربیت» را فراتر از کلاس و دیوارهای مدرسه به تصویر کشید؛ معلمی که آموزش را نه در قالب یک شغل، بلکه بهعنوان رسالتی عاشقانه دنبال میکند و حتی در سختترین شرایط جغرافیایی و معیشتی، اجازه نمیدهد هیچ دانشآموزی از مسیر یادگیری بازبماند.
در این روایت، معصومه نیکخواه با بیش از سه دهه سابقه تدریس، همچنان در مناطق روستایی کوهبنان به آموزش دانشآموزان مشغول است؛ او که میتوانست سالها پیش بازنشسته شود، مسیر خدمت در مناطق محروم را انتخاب کرده و حالا آموزش را تا دل دشتها و بیابانها برده است؛ جایی که حتی چرای دام نیز مانع از ادامه تحصیل دانشآموزان نمیشود.
این معلم فداکار با اشاره به شرایط سخت زندگی برخی دانشآموزان در روستاهای اطراف میگوید: در این مناطق، بسیاری از کودکان به دلیل مشکلات اقتصادی و نبود امکانات آموزشی مناسب، امکان حضور مداوم در کلاس درس را ندارند و همین مسئله میتواند آینده تحصیلی آنها را تحت تأثیر قرار دهد. به گفته او، در میان این دانشآموزان کودکانی هستند که با وجود استعداد بالا، به دلیل شرایط خانوادگی مجبور به همراهی والدین در کارهای روزمره از جمله دامداری میشوند.
در یکی از نمونههای شاخص این روایت، دختری چوپان که به دلیل شرایط خانوادگی و بیماری پدر ناچار به ترک یا وقفه در تحصیل بود، محور توجه این معلم قرار گرفته است؛ دانشآموزی که گاه به دلیل همراهی با گله دام، امکان حضور در مدرسه را از دست میدهد اما آموزش برای او متوقف نشده است.
نیکخواه در توضیح این شرایط بیان میکند که برای جلوگیری از عقبماندن این دانشآموز از درس، آموزشها به شیوهای متفاوت ادامه یافته است؛ بهگونهای که حتی در زمان چرای گوسفندان نیز آموزش در فضای باز و در مسیر حرکت انجام میشود تا فرآیند یادگیری متوقف نشود.
او معتقد است که معلمی در مناطق محروم تنها به تدریس در کلاس محدود نمیشود، بلکه نیازمند حضور میدانی، صبر و درک عمیق از شرایط زندگی دانشآموزان است؛ موضوعی که به باور او، مهمترین عامل جلوگیری از ترک تحصیل در این مناطق محسوب میشود.
این معلم همچنین به همراهی همسر خود که او نیز فرهنگی بازنشسته است اشاره کرده و میگوید که بخش قابل توجهی از فعالیتهای آموزشی در قالب همکاری مشترک در روستاها انجام میشود؛ از جمعآوری دانشآموزان تا تدریس در پایههای مختلف، حتی در فضای باز یا اماکن عمومی روستا.
بر اساس این روایت، آموزش در این مناطق صرفاً به کتاب و کلاس محدود نیست؛ بلکه تلاش شده با ایجاد فضای آموزشی ساده، از جمله کتابخانههای کوچک، فعالیتهای مهارتی و حتی آموزشهای عملی زندگی روزمره، فرآیند یادگیری برای دانشآموزان ملموستر شود.
در بخش دیگری از این روایت، به نبود امکانات ارتباطی در برخی روستاها نیز اشاره میشود؛ موضوعی که باعث شده آموزش مجازی برای بسیاری از دانشآموزان عملاً غیرقابل استفاده باشد و همین مسئله اهمیت آموزش حضوری و جهادی را دوچندان کرده است.
نکته قابل توجه در این مسیر، تداوم آموزش حتی در شرایط سخت جوی مانند بارندگی و برف است؛ بهگونهای که کلاسها در صورت تعطیلی مدارس نیز به شکل حضوری در منازل یا فضاهای عمومی روستا ادامه پیدا میکند.
این روایت، تصویری از معلمی ارائه میدهد که آموزش را فراتر از چارچوب رسمی دیده و آن را به سبک زندگی تبدیل کرده است؛ سبکی که در آن، علم و اخلاق در کنار هم به دانشآموزان منتقل میشود و هدف نهایی آن، جلوگیری از محروم ماندن کودکان مناطق دورافتاده از حق آموزش است.
خبرنگار: زهرا اسکندری
انتهای پیام./
نظر شما