به گزارش خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز، با نزدیک شدن به اذان مغرب، راهروهای خوابگاه حال و هوای متفاوتی پیدا می‌کند. صدای باز شدن در اتاق‌ها، رفت‌وآمد دانشجویان با کیسه‌های خرید کوچک و بوی چای تازه‌دم، نشانه‌هایی است از آماده شدن برای لحظه‌ای که شاید ساده باشد، اما برای بسیاری از دانشجویان، جای خالی سفره خانوادگی را پر می‌کند.

ماه رمضان برای دانشجویان خوابگاهی، بیش از آن که یک مناسبت مذهبی صرف باشد، تجربه‌ای از همزیستی، همراهی و البته مدیریت هزینه‌هاست. دانشجویانی که دور از خانه و خانواده زندگی می‌کنند، تلاش می‌کنند با حداقل امکانات، سفره‌ای هرچند ساده اما مشترک پهن کنند.

افطار اشتراکی؛ راهکاری برای عبور از هزینه‌ها

در بسیاری از اتاق‌های خوابگاه که بین ۴ تا ۶ دانشجو در آن زندگی می‌کنند، افطار دیگر یک وعده فردی نیست؛ بلکه به یک تصمیم جمعی تبدیل شده است. هر نفر بخشی از اقلام را تهیه می‌کند؛ یکی نان می‌خرد، دیگری خرما، و یکی هم زولبیا و بامیه. این تقسیم مسئولیت، علاوه بر کاهش فشار اقتصادی، حس همدلی را نیز تقویت می‌کند.

بررسی قیمت اقلام پرمصرف افطاری نشان می‌دهد سال گذشته، دانشجویان برای تهیه یک سفره افطار ساده در اتاق‌های خوابگاهی، به طور میانگین حدود ۶۰۰ هزار تومان هزینه می‌کردند؛ رقمی که با توجه به محدود بودن منابع مالی دانشجویان، سهم قابل توجهی از بودجه ماهانه آنها را به خود اختصاص می‌داد. این هزینه معمولاً میان ۴ تا ۶ دانشجو تقسیم می‌شد، اما حتی در این حالت نیز هر دانشجو ناچار بود بخشی از هزینه‌های شخصی خود را به این وعده اختصاص دهد.

این در حالی است که در رمضان امسال، همین سفره ساده با همان اقلام حداقلی، به حدود یک میلیون و ۸۰۰ هزار تومان رسیده است؛ افزایشی سه برابری که باعث شده بسیاری از دانشجویان در انتخاب اقلام افطاری با محدودیت بیشتری مواجه شوند. در چنین شرایطی، برخی اقلام مانند عسل، زولبیا و بامیه یا حتی خرما، که پیش‌تر جزو اجزای ثابت سفره افطار محسوب می‌شد، اکنون به گزینه‌هایی مناسبتی یا حتی حذف‌شده از لیست خرید دانشجویان تبدیل شده‌اند.

افزایش هزینه‌ها در حالی رخ داده که خدمات ارائه‌شده از سوی برخی دانشگاه‌ها نیز یکسان نیست. برخی دانشگاه‌ها با ارائه افطاری گرم در سلف‌های دانشجویی، بخشی از این فشار اقتصادی را کاهش داده‌اند؛ اما در مقابل، در برخی خوابگاه‌ها و دانشگاه‌ها، افطاری ارائه‌شده تنها به اقلامی محدود مانند نان، پنیر و سبزی خلاصه می‌شود؛ اقلامی که به گفته برخی دانشجویان، کیفیت مطلوبی نیز ندارد و حتی در مواردی سبزی ارائه‌شده تازگی لازم را نداشته است.

این تفاوت در سطح خدمات و افزایش چشمگیر قیمت مواد غذایی، باعث شده افطاری دانشجویی بیش از گذشته به یک چالش اقتصادی تبدیل شود؛ چالشی که دانشجویان تلاش می‌کنند با راهکارهایی مانند خرید گروهی، ساده‌تر کردن سفره و یا صرف‌نظر از برخی اقلام، آن را مدیریت کنند.

قیمت برخی اقلام افطاری سال گذشته و امسال به شرح زیر است؛

از سفره ساده تا افطار مناسبتی

در این میان، برخی دانشجویان در مناسبت‌های خاص یا شب‌های پایانی ماه رمضان، تصمیم می‌گیرند افطاری متفاوت‌تری داشته باشند. اقلامی مانند حلیم، آش رشته یا شله‌زرد، اگرچه فضای سفره را گرم‌تر می‌کند، اما هزینه بیشتری نیز به همراه دارد.

سال گذشته قیمت یک پرس حلیم حدود ۲۵۰ هزار تومان و آش رشته حدود ۲۲۰ هزار تومان بود؛ در حالی که امسال این ارقام به ۳۹۰ و ۳۵۰ هزار تومان رسیده است.

افطار؛ فراتر از یک وعده غذایی

با وجود تمام محدودیت‌های اقتصادی و فاصله از خانواده، افطار دانشجویی همچنان یکی از صمیمی‌ترین و ماندگارترین لحظات زندگی خوابگاهی محسوب می‌شود. لحظه‌ای که با شنیدن صدای اذان، جنب‌وجوش در اتاق‌ها بیشتر می‌شود؛ لیوان‌های چای میان هم‌اتاقی‌ها دست‌به‌دست می‌شود، بسته‌های کوچک خرما باز می‌شود و هر کس سهمی از سفره‌ای را کامل می‌کند که شاید ساده باشد، اما با مشارکت جمعی معنا پیدا می‌کند.

در این میان، افطار برای دانشجویان تنها پایان ساعت‌های روزه‌داری نیست، بلکه فرصتی برای بازسازی حس تعلق است. بسیاری از دانشجویان که صدها کیلومتر دورتر از خانه و خانواده زندگی می‌کنند، تلاش می‌کنند با همین دورهمی‌های ساده، بخشی از خلأ عاطفی دوری از خانواده را جبران کنند. نشستن دور یک سفره مشترک، گفت‌وگوهای خودمانی، شوخی‌های کوتاه و حتی تقسیم آخرین تکه زولبیا، تجربه‌ای است که فضای خشک و رسمی خوابگاه را برای ساعتی به محیطی گرم و صمیمی تبدیل می‌کند.

در نهایت، افطاری دانشجویی را می‌توان نمادی از تداوم یک سنت در شرایط متغیر اقتصادی دانست؛ سنتی که اگرچه شکل آن ساده‌تر شده، اما کارکرد اصلی خود را حفظ کرده است. این سفره‌ها نشان می‌دهند که آنچه افطار را معنا می‌بخشد، نه تنوع غذا، بلکه جمعی است که با وجود تمام محدودیت‌ها، کنار یکدیگر می‌نشینند و لحظه‌ای مشترک را تجربه می‌کنند؛ لحظه‌ای که خوابگاه را برای دقایقی، به خانه تبدیل می‌کند.

انتهای پیام/