امروز روزی است که در تقویم‌ها با رنگ امید و شکوفایی نقاشی شده است و نقش عشق در همه جا خود را به زیبایی نشان می‌دهد. اما صبر کنید، در میان هیاهوی عشق و جشن و تبریک‌ها باید کمی صبر کنید، باید در روز دختر به اعماق دختر بودن اندیشه کنیم. به آن جوهره‌ی نابی که هم می‌تواند لطیف ترین باغ جهان باشد و هم می‌تواند استوار ترین کوه استقامت باشد.

جهان او را به زیبا ترین رنگ‌ها و گل‌ها تشبیه می‌کند و او لبخندی را به جهانیان هدیه می‌دهد. اما صبرش، مقاومتش، جسارتش او را به دختری قدرتمند تبدیل می‌کند که آموخته است در میان جهانی که قدرت او را نادیده می‌گیرد هنوز هم همانند جنگجویی استوار بجنگد.

دختر بودن، یعنی آمیزه‌ای از ظرافت و صلابت. یعنی توانایی شکفتن در سخت‌ترین شرایط، درست مانند گل‌هایی که در میانِ سنگ‌ها می‌رویند. تاریخِ پر فراز و نشیب سرزمین‌ما، پر است از روایت دخترانی که در قلب تلخ‌ترین حوادث، نه تنها امید را گم نکردند، بلکه خود، سرچشمه‌ی استقامت شدند.

دختران کوچک میناب را هرگز فراموش نمی‌کنیم، آنها که هنوز ذوق کودکی در چشمان زیبای‌شان می‌درخشید و امید و آرزو های تازه جوانه زده‌ی آنها هرگز به ثمر نرسید. آنها نماد مظلومیت محض و آرزو های زیبایی بودند که برآورده نشدند و همچون فرشتگانی کوچک به سوی آسمان پر کشیدند.

و امروز، نگاه ما به تمام دخترانِ سرزمینمان است. به آنهایی که در کوران زندگی، با تمام فراز و نشیب‌هایش، در حال ساختن خود هستند. درحال تلاش برای آینده! و آری ما شاهد خواهیم بود که در سرزمین‌مان دوباره "مریم میرزاخانی‌ها، فریده فرنودها، فروغ فرخزادها، شیرین عبادی‌ها، الهه احمدی‌ها" و هزاران هزاران زن قدرتمند دیگر متولد خواهند شد.

دختر بودن، صرفاً مجموعه‌ای از ظرافت‌ها و لطافت‌ها نیست؛ بلکه تجلی نیرویی درونی است که قادر است در سخت‌ترین شرایط، ریشه‌ دوانده و شکوفا شود.

این همان صلابتی است که در دل استقامت دختران میناب، در امید مریم میرزاخانی‌ها، و در جسارت شیرین عبادی‌ها متجلی گشت. این قدرت رشد، در هر لبخند، در هر گام استوار و در هر تلاش برای ساختنِ آینده‌ای بهتر، بازتاب می‌یابد و نویدبخش جهانی است که در آن، هر دختری فرصت شکفتن تمام استعدادهایش را خواهد داشت حتی اگر جهان هزاران سنگ را در جلوی پاهایش آوار کند.

روز دختر، فرصتی است برای دیدن این «شدن‌ها»؛ برای قدردانی از لطافت وجودشان و برای درک استقامتی که روز افزون است.

اما ما فراموش نمی‌کنیم که در کنار این «شدن‌ها»، همیشه «نشدن‌هایی» نیز بوده‌اند؛ کودکانی که فرصت شکفتن نیافتند و آرزوهایشان در میان گرد و غبار روزگار مدفون شد.

روز دختر را باید با اعماق قلبمان به همه‌ی دختران سرزمینمان، از آنهایی که در دل تاریخ با صلابت کوچکشان جاودانه شدند تا آنهایی که امروز با امید و آرزو و تلاش آینده را می‌سازند، به آنهایی که حتی اگر جهان او را ندید باز هم جنگیدند و ساختند، به آنهایی که هزاران کلیشه را از بین بردند و جهان را با رنگ عشق ساختند تبریک بگوییم.

نویسنده و فعال رسانه‌ای*

انتهای پیام/