این روزها منطقه پر از صداست؛ صدای انفجار، بی‌قراری، بی‌اعتمادی و خستگی عمیقی که در رگ‌های جامعه جاری شده است. مردمی که هر صبح با دلهره‌ی خبر تازه‌ای چشم باز می‌کنند و شب را با پرسش‌های بی‌پاسخ درباره‌ی فردا به خواب می‌روند، در فضایی سرد و پر از اضطراب زندگی می‌کنند. در چنین فضای سنگینی، ولادت امام رضا (ع) که پایان‌بخش «دهه کرامت» است، تنها یک رویداد مذهبی یا یک مناسبت تقویمی نیست؛ بلکه یادآور آرامشی است که همیشه، حتی در عمیق‌ترین بحران‌های تاریخ، زنده مانده است. دهه‌ای که با نام و یاد خواهر بزرگوارش، حضرت معصومه (س) آغاز می‌شود و با حضور انوار قدسیِ برادر در مشهد به اوج می‌رسد؛ نمادی از پیوند خون و معنویت است که مرزهای جغرافیایی را درمی‌نوردد.
در روزگاری که «امنیت» به یک رویای دور از دسترس و «آرامش» به یک مطالبه‌ی حیاتی تبدیل شده است، یاد امام مهربانی، نشانه‌ای روشن از دوام امید در برابر طوفان‌های ناامیدی است. امام رضا(ع) که از تبارِ «باب‌الحوائج»، امام موسی کاظم(ع) است، میراث‌دار کرم بی‌پایان و اجابت دعاست. او همان کسی است که با لبخند و صبوری، با مردم رفتار کرد . نسل جوان ایران، با همه دغدغه‌هایش؛ از بیکاری و تورم گرفته تا دغدغه‌های هویتی و فرهنگی، هنوز نگاهش را به گنبد طلایی حرم رضوی می‌دوزد. همان جایی که سالیان زیادی است که انسان‌های خسته، از تلاطم روزگار پناه می‌گیرند و بارها شاهد بوده‌ایم که چطور نگاهِ «ضامن»، جانِ بیمارانِ ناامید را به تن بازگردانده و ناممکن‌ها را ممکن ساخته است. اینجا جایی است که گریه‌ی کودک و فریادِ دردِ پیر، در یک سکوت ناب به دعا تبدیل می‌شود.
صدای نقاره‌ها از فراز گنبد طلایی، پیش از طلوع و غروب، نوای آشنای سنت و معنویت است که ریتم تپنده‌ی قلب این سرزمین را تنظیم می‌کند. مشهد، تنها پایتخت معنوی ایران نیست؛ این شهر، زادگاه رهبر شهید معظم انقلاب اسلامی هم هست که می‌گفتند ایران، ایران امام رضاست و امروز، آرامگاه شهید رئیسی، خادم‌الرضا، نیز در همین دیار نورانی قرار گرفته است. این پیوند جغرافیایی و معنوی، مشهد را به نمادی از پایداری تبدیل کرده است. شهید رئیسی که در قله‌ی شهادت و خدمت به ملت، دعوت حق را لبیک گفت، نشان داد که چگونه می‌توان خادم‌الرضا بود و با الگو گرفتن از آن امام (ع) در راه وطن جان داد. این زنجیره‌ی نورانی، از امام رضا (ع) تا حضرت معصومه (س)، از شهدای مدافع حرم تا شهید رئیسی، از شهیدان سه جنگ تحمیلی تا شهادت رهبر انقلاب و دختران شهیدش؛ دانش آموزان بی دفاع میناب، نشان‌دهنده‌ی تداوم راه ولایت در خاک ایران است.
امام رضا (ع) فراتر از مرز و مذهب، پناهِ بی‌پناهان است. حتی والدینِ دانش‌آموزان شهید میناب نیز در اوج اندوه، آرامش خود را از ضامن آهو طلبیدند و این مهر بی‌کران، نشان از گستره‌ی شمولِ عنایت آن حضرت دارد. درست در زمانی که دنیا با مرزهای سیاسی و تعصبات کور تعریف می‌شود، امام رضا (ع) یادآور پیوندی است که از مشهد تا هر گوشه‌ی آشفته‌ی زمین، بوی صلح و انسانیت می‌دهد. او به ما می‌آموزد که رحمت الهی، محدود به قوم و نژاد نیست؛ بلکه شامل حال همه‌ی رنج‌دیده‌های عالم می‌شود.
امروز، ولادت امام رضا (ع) می‌تواند یادآور مسئولیت سنگین ما باشد؛ مسئولیتی برای ساختن آینده‌ای امن‌تر، عادلانه‌تر و شاداب‌تر. نسل جوان، وارث همان ایمان و نجابتی است که قرن‌ها نام امام رضا (ع) را با امید فریاد زده‌اند. اما این ارثیه، تنها یک حس نوستالژیک نیست؛ بلکه یک دعوت به عمل است. ما موظفیم با کارآمدی، صداقت و تلاش، فضای میهن مان را از فساد، دروغ و ناکارآمدی دور نگه داریم. همان‌طور که امام رضا (ع) در دوران امامت، با دانش و گفتگوی سازنده با نخبگان و علمای ادیان دیگر، دیوارهای تعصب را فرو ریخت، امروز نیز ما باید با دانش و اخلاق، دیوارهای ناامیدی و تفرقه را در جامعه از میان برداریم.
و شاید رمز این دوام، همان چیزی باشد که حاج محمود کریمی با کلام نابش بیان کرد: «ای میهن خدایی، صحن امام رضایی.»
در این مصرع کوتاه، راز ماندگاری وطن نهفته است؛ میهنی که با تمام سختی‌هایش، همچنان «خدایی» مانده، چون برکت حرمِ فرزندِ باب‌الحوائج را در دل دارد. وقتی پای «رضای خدا» و «خدمت به خلق» با نام «میهن» گره می‌خورد، دیگر هیچ بلایی نمی‌تواند این خاک را لرزان کند. زیرا کسی که به ضامن آهو متوسل شود و راهش را بر اساس کرامت انسانی و عدالت اجتماعی بپیماید، شکست‌ناپذیر است.
آقا جان، ای امام مهربان! در این ایام مبارک، از تو می‌خواهیم که دستمان را بگیری. در این شرایط سخت منطقه، تو را به حقِ پدر بزرگوارت قسم، گره از کار مردم بگشای، آرامش و امنیت را به میهن بازگردان و دل‌های مضطرب ما را قرین رحمت و اطمینان ساز. به ما بیاموز که چگونه در طوفان‌های زندگی، همچون تو، صبور و امیدوار بمانیم و با کرم و سخاوت، سایه‌ی امنیت و عدالت را بر سر فرزندان این سرزمین گسترش دهیم.

این روزها جهان بیش از هر زمان دیگری به ضامنِ آرامش نیاز دارد؛ و چه زیباست که ما این تکیه‌گاه را در قلب این خاک داریم. بیایید عهد ببندیم که پاسدار این میراث گران‌بهاترین باشیم و با اخلاقِ رضوی، جهان را به جای بهتری برای زندگی تبدیل کنیم.

مبینا عظیم‌نسب*

انتهای یادداشت/