در روزهایی که صدای امید گاه در هیاهوی زندگی گم می‌شود، هنوز کلاس‌های کوچک این سرزمین، از نفس معلمانی روشن است که با گچ و عشق، فردا را می‌نویسند.

آن‌ها با دستانی که شاید خسته باشد، هنوز تخته را پاک می‌کنند تا درس و قصه‌ای تازه آغاز شود؛ با لبخندی که گاه پنهان می‌ماند، هنوز باور دارند تعلیم یعنی ایمان به تغییر در دشوارترین روزها.

معلم، این روزها فقط آموزگار نیست؛ نگهبان امید است. او پاسدار رویاهای کودکان است در روزهایی که رویا گاهی کمی دور به نظر می‌رسد.

برای او، درس فقط انتقال دانسته‌ها نیست، بلکه یادآوری این نکته است که انسان می‌تواند در سختی و غبار استوار و با روشنایی بماند.

در تقویم عشق این سرزمین، نام‌هایی هستند که کلاس‌شان به عرش کشیده شد. معلمانی که زیر باران آتش، قلم را زمین نگذاشتند و به جای درس کتاب، درس ایستادگی را با خون خویش در حافظه‌ی تاریخ میناب حک کردند.

آن‌ها نه تنها تخته و گچ، که جان خویش را سپر کودکانشان کردند تا چراغ روشنایی این خاک، حتی زیر آوار سنگین حادثه، خاموش نشود.

در چنین روزهایی، قدردانی از معلم، صرفاً ادای احترام به یک شغل نیست؛ بلکه تجلیل از روحی است که خستگی‌ناپذیر، دل به روشنایی می‌سپارد و باور دارد که آموزش، همچون بذری است که در دل سخت‌ترین زمین‌ها، شکوفا خواهد شد و روزی این بذرها سرزمین‌ها را می‌سازد و ظلم‌ها را از بین می‌برد، با علم، با هنر، با ساختن و با زندگی کردن.

آری معلمان ما، قهرمانان خاموشی هستند که هر روز با دستان پر از مهر و ذهن پر از دانش، در حال نگارش فصل تازه‌ای از امید برای این سرزمین و آینده‌ی پر از روشنی آن هستند.

آنها نه تنها با علم و دانش، که با ایثار و فداکاری، معنای واقعی معلم بودن را به تصویر کشیدند. در روزهایی که سایه ترس بر سر آرزوهای کوچک کودکان افتاده بود، دستان گرمشان پناهگاهشان شد و کلامشان، لالایی آرامش‌بخش روح‌های آشفته. هر لبخندشان، بذری بود برای رویش دوباره‌ی امید در دل‌های کوچک و هر قصه‌ی از استقامتشان، چراغی بود که راه را در تاریک‌ترین شب‌ها روشن نگه می‌داشت.

آنها در سکوت قهرمانانی بودند که با قلم عشق سرنوشت هزاران کودک را به سوی روشنایی هدایت کردند و حماسه‌ای جاودانه در دفتر دل‌ها نگاشتند و امروز وقتی به میراث گران‌بهایشان می‌نگریم، جز عشق، ایثار و دانشی بی‌پایان چیزی نمی‌یابیم.

آنان به ما آموختند که چگونه در دل سختی‌ها، استوار بمانیم و چگونه با سلاح علم و هنر، تاریکی را از میان برداریم.

یادشان، الهام‌بخش نسل‌هاست و راهشان، چراغ هدایت ما در مسیر ساختن فردایی روشن‌تر است.

نویسنده و فعال رسانه‌ای*

انتهای پیام/