به گزارش گروه علم و فناوری ایسکانیوز، هند اخیرا دومین زیردریایی کلاس آریهانت خود به نام عریقات را راه‌اندازی کرده است که انتظار می‌رود بین سال های 2019-2021 برای انجام مأموریت اعزام شود.

عریقات نسبت به زیردریایی‌های پیش از خود بسیار قدرتمندتر است و حدود دو برابر بیشتر از آن توانایی حمل بار را دارد، چیزی در حدود حمل بیست و چهار موشک کی 15 و یا هشت موشک کی 4 اس.

علاوه بر این نیروی دریایی هند به تازگی ساختن دو یا چهار قایق کلاس آریهانت دیگر را نیز آغاز کرده است که تنظیماتشان به مراتب بزرگتر از اس 4 و اس4* بوده و قابلیت حمل موشک های کی 5 را تا فاصله 3000 مایل دارند.

سازمان تحقیق و توسعه دفاع هند ( DRDO ) برای اواسط سال 2020 نیز برنامه ریزی کرده است تا ساختن چهار زیردریایی بزرگتر و پیشرفته تر با قابلیت حمل 5 موشک بالستیک را داشته باشد. این زیردریایی ها قابلیت حمل 15000تن بار را دارند و با 12-16 لوله پرتاب موشک که می توانند موشک های بالستیک کی 6 را شلیک کنند مجهز شده اند.

در چهارم نوامبر سال 2018 « نارندرا مودی » نخست وزیر هند اعلام کرد که آریتان، نخستین زیردریایی با انرژی هسته ای در داخل کشور، اولین گشت بازدارندگی خود را به اتمام رسانده است.

Arihant، که به معنای « قاتل دشمنان » در زبان سانسکریت است، از یک راکتور آب سبک تحت فشار با استفاده از اورانیوم برای تولید 83 مگاوات برق استفاده می کند و اجازه می دهد که زیردریایی ها در طول ماه ها به سرعت در زیر آب با حداکثر سرعت بیست و چهار گره حرکت کنند.

با این حال، مهمتر از سیستم نیروی دریایی آریهانت، سلاح‌هایی است که احتمالا در چهار لوله عمودی آنها قرار گرفته است: تا دوازده موشک K-15 Sagarika ("Oceanic") برای پرتاب از زیر آب برای نابودی شهرهای دشمن و پایگاه های نظامی در آن طراحی شده است. ( توجه داشته باشید که کلاهک ها معمولا به طور جداگانه از موشک ها در یک دره در هند قرار می گیرند.)

Arihant هدایت کننده‌ترین برنامه دفاعی هند است که تاکنون 13 میلیارد دلار برای آن هزینه شده و ریشه آن در برنامه مخفی پیشرفته تاکتیکی در دهه 1990 نهفته است.

مهندسان هندی کمک های قابل توجهی از سوی روسیه برای طراحی Arihant دریافت کرده اند، تا جایی که موفق شده اند آنها را با جزئیات روی زیردریایی های حمله کلاس روسی که یکی از بی صداترین نوع سلاح های نیروی دریایی روسیه است سوار کرده و عملکرد مثبتی از آن در یافت کنند. تنها زیر دریایی عملیاتی نیروی دریایی هند، Chakra II کلاس Akula است که تحت اجاره روسیه تا سال 2022 قرار دارد.

با این حال، به جای توسعه یک زیرچشمی برای حمله به کشتی های جنگی و زیردریایی های دشمن، سازمان دفاع تحقیق و توسعه هند (DRDO) خواستار یک زیردریایی موشکی بالستیک هسته ای (SSBN یا بومر) برای تکمیل نیروهای هسته ای در زمین و هوا شده است.

از آنجایی که زیردریایی های هسته ای می توانند در یک زمان برای ماه ها غوطه ور شوند و سلاح های خود را از زیر آب قرار دهند، بیشتر احتمال دارد که از «حمله اول» توسط یک دشمن جان سالم به در ببرد که این امر تضمین حمله دوم را به دنبال دارد.

Arihant در سال 2009 راه اندازی شد؛ اما از هفت سال قبل، آزمایش‌های دریایی در ماه اوت 2016 به طور غیرقانونی راه اندازی شود، روی آن انجام گرفته بود.

با این حال، فقط چهار ماه بعد، یک دریچه باز در بندر باعث شد که زیردریایی 6500 تن به سیلاب آب شور وارد شود. به علت این اشتباه عجیب و غریب، نیروی دریایی هند مجبور شد تا 10 ماه به جای گذاشتن لوله های زیردریایی ، تنها نیرو اعزام کند.

با این حال، با اتمام اولین گشت زنی آریهانت، بازدارندگی هسته ای در دریای مدیترانه، قبل از آن که به طور کامل اعتبار یابد، نیاز به کار بیشتری دارد.

برای شروع، موشک های K-15 بلند مدت Arihant دارای بردی حدود 430 مایل هستند، به این معنی که آنها نمی توانند به اهداف داخلی پاکستان، از جمله اسلام آباد دسترسی پیدا کنند. K-15 ها هنگامی که از اقیانوس هند پرتاب می شدند، نمی توانستند شهر‌های چینی را مورد هدف قرار دهند.

اگر چه Arihant با موفقیت آزمایش K-4 را در سال 2016 را انجام داد؛ اما به نظر می رسد که توانست مشکلات فنی خود را در سال 2017 طی یک آزمایش دیگری را از بین ببرد.

هنگامی که K-4 وارد سیستم دفاعی شد، آریهانت در نهایت قادر خواهد بود که به عنوان بازدارنده در برابر پاکستان و چین عمل کند. با این حال، Arihant، تنها می تواند چهار K-4 را حمل کند - کسری از بار که توسط اکثر SSBN ها در سراسر جهان حمل و نقل می شوند.

نیروی دریایی هند نیز نیاز به بیش از یک SSBN دارد تا هنگامی که تعدادی از آنها تحت سرویس و تعمیرات قرار می گیرند یا برای آموزش استفاده می شوند، حداقل تعداد کمی از آنها بتوانند در گشت زنی چرخانده شوند.

افزودن نیرو برای دفاع ضروری است، به طوری که از دست دادن تنها یک قایق - چه برای اقدام علیه دشمن، حوادث در دریا و یا نگهداری و بازدارندگی، فعالیت های مبتنی بر دفاع در دریا در هند را فلج نکند.

علاوه بر این، نیروی دریایی هند نیز در حال ساخت دو تا چهار قایق کلاس Arihant از سازنده ای به تدریج بزرگتر است - که آنها S4 و S4 * را نامگذاری کرده اند - و فعالیت موشک های K-5،000 مایل با برد K-5 را آغاز کرده اند.

در اواسط سال 2020، DRDO قصد دارد تا چهار سیستم بزرگ‌تر و پیشرفته‌تر زیردریایی های موشکی بالستیک S5 را آغاز کند که 15000 تن آنها مسلح به دوازده و شانزده لوله پرتاب مسلح هستند که می توانند موشک های بالستیک K-6 را به راحتی از بین ببرند.

DRDO همچنین قصد دارد تجربیات خود را در مورد توسعه آریتان در زمینه ساخت زیردریایی های حمله شلیک شده با گلوله های هسته ای چاکرا-III به کار گیرد.

تصمیم دهلی به دنبال برنامه 60،000 کروم (8.4 میلیارد دلار) توسط گشت سال 2013 یک زیردریایی هسته ای چینی Shang در اقیانوس هند گرفته شد.

کلاس این زیردریایی ها با سرعت 30 گره و استقامت بی حد و حصر زیر آب، می تواند به طور بالقوه کلاس Arihant را کندتر کند، که دارای اژدر برای دفاع از خود است؛ اما برای چنین جنگی هنوز به مرحله بهینه‌سازی نرسیده است.

با این حال، ایجاد رآکتورهای هسته ای قوی تر، مانع توسعه S5 SSBN و چاکرا III می شود. گفته می شود که نخستین بار ممکن است یک راکتور 190 مگاواتی باشد.

تا سال 2022، نیروی دریایی هند یک پایگاه زیردریایی هسته ای به نام INS Varsha، واقع در سواحل مرکز شرقی هندوستان، در جنوب غربی کشتی سازی در Visakhapatnam، تکمیل خواهد کرد. از لحاظ نظری، بمب‌گذاران هند از گریختن طولانی و آرام در داخل «حاشیه» اقیانوس هند شرقی خارج خواهند شد و نیروهای دوستانه هوا و نیروی دریایی برای کنار گذاشتن طرفداران متخاصم هستند.

پس از فروپاشی غواصی، تنها با دریافت دستورات فرستاده شده از طریق رادیو با فرکانس بالا از یک فرماندهی ملی، سلاح های روز قیامت خود را راه‌اندازی می‌کنند.

با وجود بسیاری از نقاط عطف پیش روی هند برای جلوگیری از انقباض نیروی SSBN، نیروی دریایی این کشور می تواند موشک ها و قایق ها را برای حفظ بازدارندگی هسته ای زیردریایی تا اواخر سال 2020 فراهم کند.

آیا این یک جهان خطرناکی است؟ هند، چین و پاکستان بین آنها 2.92 میلیارد نفر جمعیت دارند که تقریبا 39 درصد از کل انسان ها در این سیاره هستند. درگیری هسته ای به راحتی می تواند ده ها یا صدها میلیون نفر را ادعا کند.

خوشبختانه، با وجود تنش های طولانی مدت در مرزهای هیمالیا، دهلی نو و پکن هر دو سیاست بدون استفاده اول را حفظ می کنند. این بدان معناست که نیروهای نظامی خود مجاز هستند فقط با استفاده از زرادخانه های هسته‌ای‌شان برای مقابله با یک حمله هسته ای دشمن اقدام کنند. اگر هر دو کشور به این سیاست پیوسته باشند، سلاح هسته ای را علیه دیگری اعمال نخواهند کرد.

البته، پیروی از این اصل در یک سیستم بین المللی که به هرج و مرج دچار است، به ویژه اگر یک کشور اعتقاد دارد که با یک تهدید مواجه شده، تضمین شده است. با وجود این، دکترین بدون استفاده مذکور اول از همه عمیقا تحت تأثیر نیروهای هسته ای هند و چین در مأموریت، آموزش و سازماندهی قرار می گیرد و همچنین این که چگونه دولت های مربوطه به یکدیگر بین المللی سیگنال می دهند.

اتحاد پاکستان با چین، یک عامل بی ثبات کننده است. همین امر باعث شده است تا هند مقادیر زیادی از تسلیحات هسته ای تاکتیکی با سطح پایین تر را بین واحدهای نظامی پیشین خود پخش و ادعا کند که مایل است آنها را در پاسخ به حمله غیر اتمی سایر کشورهای تهدیدکننده به کار گیرد.

پاکستان همچنین یک بازدارنده هسته ای مبتنی بر زیردریایی، با استفاده از زیردریایی های دیزلی الکتریکی ساده‌تر می کند که می تواند موشک های کروز «بابر» را به صورت هستهای پرتاب کند.

همانطور که چین نیز در حال توسعه یک بمب افکن مخفی با توانایی هسته ای است، دو کشور پرجمعیت جهان به زودی احتمالا دارای سه گانگی کامل هسته ای در هوا، دریا و زمین خواهند بود.

مقایسه داده های اطلاعاتی نشان می دهد که از بین بردن این توانایی ها به استفاده از سلاح های هسته ای تبدیل شود و گزینه دیگری غیر قابل درک برای حل اختلافات باشد؛ زیرا نتیجه یک مبادله هسته‌ای منطقه‌ای وحشتناک است.

سباستین رولین دارای مدرک کارشناسی ارشد در حل اختلاف از دانشگاه جورج تاون است و به عنوان مربی دانشگاهی برای سپاه صلح در چین خدمت کرده است.

او در آموزش، ویرایش و اسکان مجدد پناهندگان در فرانسه و ایالات متحده نیز فعالیت داشته است.

نویسنده و مترجم : آزاده شهریاری

انتهای پیام