به گزارش گروه فرهنگ و هنر ایسکانیوز، در پشت صحنهی اجراهای موسیقی خیابانی چه میگذرد؟ نوازندگان خیابانی از این راه چقدر درآمد دارند؟ اجرای آنها شغل محسوب میشود یا نوعی تکدیگری؟ و مهمتر از همه، آیا مدیریت شهری میتواند برای این هنرمندان فرصت قانونی و مناسبی برای فعالیت و کسب درآمد فراهم کند؟
در میان رفتوآمد بیوقفه مردم، بوق خودروها و هیاهوی خیابان، گاهی صدای سازی شنیده میشود که برای چند لحظه مسیر عابران را تغییر میدهد. عدهای میایستند، گوش میدهند و شاید در پایان اجرا مبلغی به نوازنده میپردازند؛ برخی دیگر اما ترجیح میدهند بیتوقف از کنار او عبور کنند.
این صحنه شاید برای بسیاری از شهروندان به تصویری آشنا از فضای شهری تبدیل شده باشد، اما پشت این اجراهای خیابانی پرسشهایی درباره اقتصاد هنر، حقوق شهروندی و نحوه استفاده از فضاهای عمومی وجود دارد.
موسیقی خیابانی در سالهای اخیر به یکی از شیوههای حضور مستقیم هنرمندان در میان مردم تبدیل شده است؛ هنرمندانی که بدون صحنه رسمی و گاهی تنها با یک ساز، مخاطب خود را در پیادهراهها، میدانها، متروها و دیگر فضاهای عمومی پیدا میکنند. برای برخی از آنها خیابان میتواند نخستین فرصت برای دیده شدن و محک زدن تواناییهایشان باشد و برای برخی دیگر راهی برای تأمین بخشی از هزینههای زندگی.
اما سؤال اینجاست که مرز میان هنر خیابانی و تکدیگری کجاست؟ آیا نوازندهای که با تکیه بر مهارت خود در گوشهای از شهر ساز میزند و در ازای اجرای خود از مردم مبالغ ناچیزی دریافت میکند، باید یک هنرمند فعال در فضای عمومی تلقی شود یا فعالیت او نیازمند محدودیت و ساماندهی است؟
از سوی دیگر، مسئله تنها به نگاه شهروندان ختم نمیشود. درآمد حاصل از این اجراها و میزان ثبات آن نیز بخش دیگری از ماجراست. آیا میتوان روی نوازندگی خیابانی بهعنوان یک شغل و منبع درآمد حساب کرد یا درآمد آن آنقدر متغیر است که صرفاً بخشی از هزینههای زندگی را پوشش میدهد؟
در این میان، نقش مدیریت شهری اهمیت ویژهای پیدا میکند. اگر موسیقی خیابانی قرار است بخشی از حیات فرهنگی شهر باشد، آیا نمیتوان با تعیین مکانهای مشخص، زمانبندی مناسب و ایجاد ضوابط روشن، هم از فعالیت هنرمندان حمایت کرد و هم حقوق شهروندانی را که ممکن است اجرای موسیقی برایشان مزاحمت ایجاد کند، در نظر گرفت؟
از همین منظر، ایسکانیوز برای بررسی سازوکار مدیریت شهری درباره نوازندگان خیابانی و اطلاع از برنامه شهرداری تهران برای ساماندهی این فعالیت، پیگیری موضوع را از مسئولان مربوطه آغاز کرد.
نخست، موضوع با عبدالمطهر محمدخانی، سخنگوی شهرداری تهران مطرح کردیم که در پاسخ اعلام شد که موضوع باید از طریق معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران پیگیری شود.
در ادامه، برای دریافت پاسخ با محمدامین توکلی زاده معاون امور اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران تماس گرفتیم؛ اما طی چند مرتبه پیگیری پاسخی داده نشد. در نهایت، برای دریافت پاسخ به روابط عمومی این مجموعه ارجاع داده شدیم که موضوع را از این مسیر نیز پیگیری کردیم؛ اما با وجود پیگیریهای مستمر طی حدود دو هفته، پاسخی مشخص دریافت نشد و در نتیجه، پیگیریها از معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران و روابط عمومی این مجموعه بیپاسخ و بینتیجه ماند.
این در حالی است که نوازندگان خیابانی بخشی از واقعیت فرهنگی شهر هستند؛ چه آنها را هنرمندانی بدانیم که فضای عمومی را به صحنهای برای ارائه هنر خود تبدیل کردهاند و چه فعالیتشان را نیازمند ساماندهی بدانیم، نادیده گرفتن مسئله نمیتواند پاسخ آن باشد.
مسئله امروز شاید تنها این نباشد که «نوازنده خیابانی کجا ساز بزند؟»؛ سؤال مهمتر این است که اگر قرار است موسیقی خیابانی در تهران ادامه داشته باشد، جایگاه این هنرمندان در سیاست فرهنگی و مدیریت فضای عمومی شهر کجاست؟ و شاید در میان تمام صداهایی که در خیابان شنیده میشود، این بار باید پاسخ مدیریت شهری را در میان سکوت آنان شنید.
خبرنگار: زهرا کرامت
انتهای پیام/
نظر شما