مسعود گلچین عضو هیئت علمی دانشگاه در گفتگو با خبرنگار گروه دانشگاه ایسکانیوز به واکاوی ویژگیهای رفتاری نسل Z پرداخت و اظهار کرد: نسل زد به تعبیر من آخرین نسل است؛ یعنی نوجوانان و جوانان امروز در این دسته قرار میگیرند و معمولاً افراد زیر ۲۵ سال را نسل زد مینامیم.
وی افزود: این نسل از ابتدای زندگی خود با تکنولوژی، فضای دیجیتال، گوشی هوشمند، تبلت و کامپیوتر سروکار داشته و همین موضوع باعث شده شیوه فکر کردن، دریافت اطلاعات و تحلیل آنها با نسلهای قبل متفاوت باشد.
این استاد دانشگاه در ادامه با اشاره به تغییر منابع مرجع اطلاعاتی اذعان کرد: تکیه چنین نسلی از نظر منبع اطلاعاتی دیگر بر پدر و مادرها نیست؛ چرا که آموزش و پرورش در گذشته به شکلی عمل کرد که والدین خیلی زود از نظر فرزندان کهنه شدند و نقش مرجع فرهنگی و فکری خود را از دست دادند.
گلچین تصریح کرد: با گسترش منابع اطلاعاتی جدید، آن منبع قدیمی رنگ باخت و فضای مجازی جایگزین مرجعیت سنتی شد؛ فضایی که از نظر حجم اطلاعات بسیار گسترده است اما لزوماً عمق و جهت درست ندارد.
دانش گسترده، عمق محدود و فاصله از آرمانها
عضو هیات علمی دانشگاه خوارزمی با تشریح مختصات فکری نسل جدید بیان کرد: دانش نسل جدید از نظر وسعت بالاست، اما از نظر عمق، انس با کتاب و مقاله و تحلیل دقیق، ضعفهایی دیده میشود. این نسل زندگی را برای زندگی کردن میخواهد، در حالی که در نسلهای قبل، افراد حاضر بودند برای آرمانها و اهداف جمعی هزینه بدهند.
وی اضافه کرد: بخش قابل توجهی از این نسل به دنبال لذت بردن از زندگی و بهرهمندی از امکانات رفاهی است و کمتر به این فکر میکند که برای رسیدن به این خواستهها چه بهایی باید پرداخت شود.
استاد دانشگاه اظهار کرد: در گذشته، جوانان برای کشور، منافع ملی و آرمانهای جمعی ارزش زیادی قائل بودند، اما امروز فردگرایی، لذتطلبی و گاه خودمحوری در میان بخشی از نسل جوان پررنگتر شده است. البته این ویژگیها شامل همه جوانان و نوجوانان نمیشود و آنچه گفته شد، ویژگیهای کموبیش مشترکی است که در این نسل مشاهده میشود.
دو قطبی شدن جامعه؛ شکافی که عمیقتر میشود
استاد دانشگاه خوارزمی با استناد به مطالعات اجتماعی بیان کرد: یکی از نکات مهمی که در تحقیقات مختلف دیده میشود، دو قطبی شدن جامعه است. در بخشی از جامعه، گرایش به سبک زندگی غربی و ارزشهای عصر جدید مانند فمینیسم، آزادیهای فردی و زنگرایی افزایش یافته و آرمانهای گذشته برایشان اهمیت کمتری دارد، در حالی که در قطب دیگر، گروهی با افکار سنتیتر و پایبند به ارزشهای مذهبی و ملی قرار دارند.
گلچین توضیح داد: این دو قطب بهتدریج از یکدیگر فاصله گرفتهاند و این شکاف اجتماعی روزبهروز در حال افزایش است.
نقش خانواده و مدرسه در انتقال ناامیدی
وی در ادامه با اشاره به نقش خانوادهها عنوان کرد: حتی پدر و مادرهایی که زمانی مذهبی و آرمانخواه بودند، تحت تأثیر نارضایتیها و مشکلات اقتصادی جامعه بهتدریج تغییر کردند و این نارضایتی را در فضای خانه به فرزندان خود منتقل کردند. نوجوانان ممکن است فقر را به معنای واقعی تجربه نکنند، اما نگرانیها و فشارها را از طریق پدر و مادرهایشان حس میکنند.
وی افزود: وقتی جوان یا نوجوان احساس کند آینده روشنی پیش روی خود ندارد و نمیتواند آینده را پیشبینی کند، دچار فشار روانی، خستگی و ناامیدی میشود. افزایش احساس امیدواری از طریق خانوادهها و مدارس امکانپذیر است، اما در این حوزهها عملکرد مطلوبی نداشتهایم.
استاد دانشگاه در خصوص نقش رسانهها تاکید کرد: تصاویر و روایتهایی که در فضای مجازی ساخته میشود، احساس ناکامی انباشتهای را به این نسل منتقل میکند؛ حسی که القا میکند کاری از دستمان برنمیآید و باید همه چیز را نابود کرد، بدون توجه به عواقب آن.
سوءاستفاده دشمن و بیتوجهی به پیامدها
گلچین در خصوص افراد پشت پرده این جریانات گفت: کسانی که پشت این ماجراها هستند، قطعاً سوءنیت دارند و برای رسیدن به اهداف خود، جوانان و نوجوانان را به خشونت ترغیب میکنند. سازندگان این روایتهای رسانهای شریک جرم جنایتهایی هستند که در این حوادث رخ داده است و هیچ خیر و صلاحی پشت این اقدامات وجود ندارد.
استاد دانشگاه تصریح کرد: بسیاری از جوانان به پیامدهای این رفتارها فکر نمیکنند و حتی اگر هم بدانند، برایشان اهمیتی ندارد که چه اتفاقاتی در پی خواهد داشت.
نسلی با اولویت «حال»
وی افزود: نوع تربیتی که در سالهای اخیر شکل گرفته، باعث شده لذت حال برای برخی افراد در اولویت قرار بگیرد و مفاهیمی مانند وطندوستی و میهنپرستی در عمل کمرنگ شود؛ هرچند ممکن است در گفتار از این مفاهیم سخن بگویند.
این استاد دانشگاه درباره نقش عوامل خارجی عنوان کرد: دشمن از همین ضعفها سوءاستفاده کرده و با ارائه الگوهای ساختگی، آیندهای خیالی و غیرواقعی را به جوانان نشان میدهد.
راه برونرفت؛ اصلاح، گفتوگو و بازسازی امید
گلچین در پایان خاطرنشان کرد: جامعه امروز نیازمند اصلاح واقعی، گفتوگوی جدی با نسل جدید، بازسازی اقتصادی و استفاده از ظرفیت گروههای مرجع داخلی است. اگر جوانان آیندهای قابل پیشبینی، امیدبخش و جذاب پیش روی خود ببینند، هرگز خیابان به محل بروز خشم و خشونت تبدیل نخواهد شد.
انتهای پیام/
نظر شما