به گزارش خبرنگار علم و فناوری ایسکانیوز؛ براساس پژوهش جدیدی از دانشگاه ایست آنگلیا در بریتانیا، همهگیری کووید توانایی کودکان در خودتنظیمی را مختل کرده است. این مطالعه تازه نشان میدهد که پاندمی، توانایی کودکان در تنظیم رفتار، حفظ تمرکز و سازگاری با موقعیتهای جدید -مهارتهایی که در مجموع «کارکردهای اجرایی» نامیده میشوند- را تضعیف کرده است.
بیشترین تأثیر در میان دانشآموزانی مشاهده شد که هنگام آغاز نخستین قرنطینهها در مقطع پیشدبستانی یا قبل از آن (معمولاً برای کودکان چهار تا پنج ساله) تحصیل میکردند؛ مرحلهای حساس که کودکان در آن معمولاً اجتماعی شدن، پیروی از برنامههای منظم و سازگاری با محیط پرتحرک کلاس درس را میآموزند. این کودکان در مقایسه با گروه دومی که هنگام شروع پاندمی در پیشدبستانی بودند، در طول زمان رشد کمتری در شاخصهای خودتنظیمی و انعطافپذیری شناختی نشان دادند.
پژوهشگران میگویند این کودکان ممکن است سالها بعد نیز همچنان آثار این اختلال را تجربه کنند.
این پژوهش چگونه انجام شد؟
دانشمندان پیش از آغاز پاندمی کووید، در حال اجرای یک مطالعه طولی بودند که رشد کودکان را از سنین نوپایی تا سالهای ابتدایی مدرسه دنبال میکرد. آنها ۱۳۹ کودک ۲/۵ تا ۶/۵ ساله را طی چند سال تحت بررسی قرار دادند که ۹۴ خانواده از آنها پیش از شیوع کووید به این مطالعه پیوسته بودند.
این موضوع به پژوهشگران امکان داد تا به دادههای پایهای کمنظیری از تواناییهای کودکان پیش از آغاز پاندمی دسترسی داشته باشند و بتوانند دقیقاً تغییرات رشد را در دوران قرنطینه و پس از آن ردیابی کنند.
آنها با استفاده از یک ابزار ارزیابی استاندارد به نام «مقیاس کارکرد اجرایی مینهسوتا» توانستند مهارتهای شناختی یکسانی را در فواصل زمانی منظم اندازهگیری کنند.
پیشدبستانیها عقب ماندند و برای جبران با مشکل روبهرو شدند
پژوهشگر اصلی، پروفسور جان اسپنسر از دانشکده روانشناسی دانشگاه ایست آنگلیا، گفت: کودکانی که هنگام تعطیلی سراسری کشور در مقطع پیشدبستانی بودند، در چند سال بعدی رشد بسیار کندتری در مهارتهای کلیدی خودتنظیمی و انعطافپذیری شناختی نسبت به کودکانی که هنوز در پیشدبستانی بودند نشان دادند.
او افزود: برای این کودکان جابهجایی بین تکالیف مختلف و کنترل تکانهها دشوارتر بود. اینها تواناییهایی هستند که معمولاً با ورود به محیط ساختارمند مدرسه بهسرعت بهبود مییابد.
چرا کودکان ۴ تا ۵ سال بیشترین آسیب را دیدند؟
پروفسور اسپنسر گفت: چهار تا پنج سال، دورهای حیاتی برای اجتماعی شدن با همسالان است. در این دوره کودکان با قواعد کلاس آشنا میشوند و نخستین دوستیهایشان را شکل میدهند که نقش مهمی در اعتماد به نفس آنها دارد. اما برای گروهی که در سال ۲۰۲۰ مدرسه را آغاز کردند، کلاسها تعطیل شد، برنامههای روزمره ناگهان از هم پاشید و فرصتهای تعامل اجتماعی بهشدت محدود شد.
در نبود این تجربهها، مهارتهای خودتنظیمی کودکان پس از پایان قرنطینهها نیز سال به سال به سرعت گذشته رشد نکرد. بسیاری از کودکان این گروه همچنین دفعات بیشتری به کووید مبتلا شدند که این موضوع احتمال میدهد دورههای بیماری نیز وضعیت را تشدید کرده باشد.
یافتههای کلیدی
تفاوتهای فردی در تواناییهای کارکرد اجرایی به شکل قابل توجهی پایدار بود. کودکانی که در سن ۲/۵ سالگی مهارتهای قویتری داشتند، معمولاً در ۶/۵ سالگی نیز جلوتر باقی ماندند.
کودکان خانوادههای با وضعیت اجتماعی-اقتصادی پایینتر به طور مداوم امتیازهای پایینتری کسب کردند؛ یافتهای که با پژوهشهای دیرینه درباره تأثیر تحصیلات مادر و محیط خانه همخوانی دارد.
حتی با در نظر گرفتن سن و پیشینه خانوادگی، اثر کووید آشکار بود. کودکانی که در آغاز پاندمی در مقطع ریسپشن بودند، در مقایسه با همتایان پیشدبستانی خود پیشرفت محدودتری در کارکردهای اجرایی داشتند.
پروفسور اسپنسر تأکید کرد: یافتههای ما نشان میدهد اجتماعی شدن با همسالان و مهارتهای تازه خودتنظیمی که کودکان در پیشدبستانی باید فرا بگیرند، برای رشد کارکردهای اجرایی اهمیت ویژهای دارد. بدون این تجربهها، کودکان ریسپشن در سالهای پس از پاندمی با چالش جدی در توسعه خودتنظیمی و انعطافپذیری شناختی روبهرو شدند.
نیاز به حمایت بیشتر
پژوهشگران میگویند نتایج این مطالعه نشاندهنده نسلی از کودکان است که احتمالاً در سالهای آینده به حمایت بیشتری از سوی معلمان، مدارس و خدمات سلامت نیاز خواهند داشت. این یافتهها همچنین پرسشهایی را درباره نحوه حفاظت از رشد کودکان در بحرانهای ملی آینده مطرح میکند.
انتهای پیام/
نظر شما