روزها می‌گذرند، اما خاطره‌ی شهادت کودکانی که در اوج کودکی و بی‌گناهی، قربانی چرخ‌دنده‌های جنگ‌افزارهای مدرن و سیاست‌های مخرب دشمن شدند، هرگز در ذهن و قلب ما کمرنگ نخواهد شد. این روز ها، در غم‌انگیزترین روزهای تاریخ معاصر، بار دیگر شاهدیم که چگونه دست‌های کوچک و معصوم، در آغوش آتش و ویرانی گرفتار شده‌اند. این کودکان، نه تنها قربانیان یک درگیری نظامی، بلکه نماد بی‌رحمانه‌ی سیاست‌های تهاجمی و جنایت‌کاری‌هایی هستند که توسط قدرت‌های استکباری و رژیم‌های متجاوز کودک کش، علیه بی‌پناه‌ترین اقشار بشریت به اجرا درآمده است.

جنایت‌های اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی، فراتر از یک حمله‌ی نظامی ساده، توهینی آشکار به تمام ارزش‌های انسانی و اخلاقی است. آن‌ها که خود را مدافع دموکراسی و حقوق بشر می‌نامند، با کشتن کودکان، چهره‌ی واقعی و خشن خود را به جهان نشان داده‌اند. این اقدامات، که با هدف ایجاد ترس و وحشت و سلب امید از ملت‌های مظلوم طراحی شده‌اند، در واقع نشان‌دهنده‌ی تهی بودن از هرگونه مبنای اخلاقی و انسانی است. آن‌ها تصور می‌کردند که با ریختن خون کودکان، می‌توانند اراده‌ی ملت‌ ما را بشکنند و مسیر تاریخ را به نفع خود تغییر دهند، اما اشتباهی بزرگ مرتکب شدند.

کودکان شهید، با رفتن خود، پیامی فراتر از مرگ به ما نشان دادند. آن‌ها با شهادت خود، ثابت کردند که هیچ قدرتی، حتی قدرتمندترین ارتش‌های جهان، نمی‌تواند در برابر ایمان و اراده‌ی یک ملت ایستادگی کند. خون این کودکان، نه تنها باعث ناامیدی این ملت نشد، بلکه جرقه‌ای برای بیداری و هوشیاری بیشتر مردم جهان شد. آن‌ها به ما یاد دادند که شجاعت، محدود به سن و سال نیست و انسانیت، در برابر هرگونه ظلم و ستمی، باید بایستد. هر قطره‌ی خونی که از این کودکان ریخت، به مثابه‌ی آبی است که ریشه‌های درخت مقاومت را در دل تاریخ محکم‌تر کرد.

ما بزرگسالان، در برابر این جنایات، وظیفه‌ای خطیر بر عهده داریم. وظیفه‌ی ما تنها سوگواری نیست، بلکه بیداری و هوشیاری است و ایستادگی در برابر دشمن. ما باید با تمام وجود، در برابر این سیاست‌های جنایت‌کارانه بایستیم و اجازه ندهیم که این کودکان، بی‌هدف و بی‌پاسخ بمانند. ما باید صدای این کودکان شهید باشیم و راهی که آن‌ها با شهادت خود گشودند، با تمام قدرت ادامه دهیم.

این کودکان، نماد امید و مقاومت هستند و راه آن‌ها، راهی است که باید با شجاعت و ایمان به آن ادامه دهیم تا عدالت و آزادی در جهان حاکم شود.

امروز، در غم‌انگیزترین روزهای تاریخ، ما با قلب‌هایی پر از غم و امید، به یاد این کودکان می‌ایستیم. ما به آن‌ها قول می‌دهیم که راه‌شان را ادامه خواهیم داد، ما به نسل‌های آینده خواهیم گفت که این کودکان، قهرمانان واقعی تاریخ هستند و راه آن‌ها، راهی است که باید با شجاعت و ایمان به آن ادامه دهیم.

امیرحسین عباسی‌زاده*

انتهای یادداشت/