سیزدهم رجب، روز تولد مردی است که آسمان شرافت و زمین مردانگی را به یکدیگر پیوند زد. روزی که جهان، بزرگ‌ترین درس پدر بودن و انسان بودن را دریافت کرد و ما آن را روز پدر نام نهادیم. اما این روز، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ آیینه‌ای است که هر جامعه‌ای می‌تواند در آن، تصویر آرمانی خود از مفهوم پدری و مردانگی را ببیند.

امیر المؤمنین علی (ع) نشان داد که پدر، می‌تواند در یک آن، هم شمشیر بزند و هم قلم؛ هم در خلوتگاه عبادت اشک بریزد و هم در میدان نبرد، تاریخ را تغییر دهد. زندگی او روایتی است از پیوند ناگسستنی میان عاطفه‌ای لطیف و اراده‌ای پولادین. پدری که برای یتیمان نان می‌برد، حاکمی که در بازار با فروشنده‌ی ناآگاه مدارا می‌کرد و آموزگاری که عمیق‌ترین حکمت‌ها را در نامه‌ای به فرزندش جاودانه کرد. این‌ها تصویر یک قهرمان دست‌نیافتنی نیست، بلکه ترسیم الگویی است که به هر مردی می‌گوید: تو نیز می‌توانی چنین باشی. می‌توانی در عین قدرت، مهربان باشی؛ در عین دانشمندی، فروتن و در عین مسئولیت بزرگ اجتماعی، حضوری گرم و مؤثر در کانون خانواده داشته باشی.

در روزگاری که نقش‌ها تخصصی و گاه محدود می‌شود، حضرت علی (ع) به ما یادآوری می‌کند که انسان، ظرفیتی بی‌کران دارد. او یک بعدی نبود؛ او سیاستمدار بود، اما ساده‌زیست. فرمانده بود، اما غمخوار. دانا بود، اما همواره مشتاق دانستن بیشتر. این جامعیت، پیامی به پدران امروز دارد: شما نیز می‌توانید و باید ابعاد گوناگونی داشته باشید. پدر، تنها تأمین‌کننده مادی نیست. او تأمین‌کننده امنیت روانی، پناهگاه عاطفی، معلم اخلاق و الگوی تاب‌آوری است. کیفیت حضور اوست که فضای خانه را می‌سازد و روحیه اعضای خانواده را شکل می‌دهد.

سخن حضرت علی (ع) با پدران امروز، سخنی از جنس مسئولیت است. مسئولیتی دوگانه و مقدس، هم در قبال آنچه در درون دیوارهای خانه می‌گذرد و هم در برابر آنچه در گستره جامعه می‌گذرد. پدری که در خانواده بر پایه انصاف و گفتگو رفتار کند، در واقع نخستین سنگ بنای یک جامعه عادلانه را می‌گذارد. پدری که راستی و شجاعت اخلاقی را به فرزندش می‌آموزد، در حال تربیت یک شهروند مسئول برای فرداست. این همان نقش کلیدی و بی‌بدیلی است که از پدران انتظار می‌رود؛ آنها پل ارتباطی نسل‌ها و انتقال‌دهنده فرهنگ، ارزش‌ها و تاب‌آوری به آینده هستند.

این روز فرخنده، فرصتی برای تأمل عمیق است. تأمل بر این که ما چگونه پدرانی هستیم؟ آیا حضور ما در زندگی فرزندانمان، حضوری کیفی و سازنده است؟ آیا توانسته‌ایم همچون مولا علی(ع)، ترکیبی متعادل از مهر و اقتدار، دانایی و فروتنی، قدرت و خدمتگزاری را در وجود خود پرورش دهیم؟ بزرگداشت امیر المؤمنین علی (ع) زمانی معنا پیدا می‌کند که در مسیر او گام برداریم. مسیر مردانی که می‌دانند بزرگواری در خدمت کردن است، مردانی که عزت نفس را با تواضع می‌آمیزند و در هر شرایطی پناهگاه امنی برای خانواده و همچنین پیشگامانی در صحنه‌های کار و تلاش جامعه خود هستند.

پدران ایران، روزتان مبارک. شما وارثان نام و یاد مردی هستید که تاریخ را نورباران کرد. در وجود هر یک از شما، ظرفیتی بی‌کران برای تأثیرگذاری نهفته است. شما نه تنها ستون خیمه خانواده، که از ستون‌های استوار میهن خود هستید. باشد که با الهام از آموزه‌های پدری بی‌همتا، نسلی را تربیت کنید که هم ریشه در ارزش‌های اصیل دارد و هم برای ساختن آینده‌ای درخشان، پرتوان و امیدوار به پیش می‌تازد.

فعال رسانه‌ای*

انتهای یادداشت/