به گزارش خبرنگار اجتماعی ایسکانیوز، سرطان، آن‌گونه که متخصصان می‌گویند، نه محصول یک تصمیم یا یک سبک زندگی، بلکه برآیند پیچیده‌ای از عوامل ژنتیکی، محیطی و اجتماعی است؛ بیماری‌ای که مدیریت آن نیز تنها با نگاه جامع‌نگر و عبور از تابوها و ترس‌های فرهنگی ممکن می‌شود. سرطان بیماری‌ پیچیده‌ای است که همزمان با پیشرفت‌های درمانی، همچنان با ترس‌ها، انگ اجتماعی و روایت‌های نادقیق احاطه شده است. در چنین فضایی، بازگشت به نگاه علمی و جامع‌نگر اهمیت دوچندان پیدا می‌کند؛ نگاهی که سرطان را نه یک برچسب هراس‌آور، بلکه پدیده‌ای چندعاملی می‌داند و بر ضرورت توجه همزمان به ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و فرهنگی بیماران تأکید دارد.

در ادامه گفتگوی ایسکانیوز با عادله قلی‌زاده عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران را بخوانید.

قلی‌زاده درباره احتمال بروز سونامی سرطان در کشورمان گفت: وجود سونامی سرطان یک بحث تایید شده نیست. چون چنین ادعایی نیازمند داشتن اطلاعات مستندی از وزارت بهداشت مبنی بر اینکه شیوع سرطان در کشورمان نسبت به دنیا به شکل معناداری بالاتر رفته است. چون چنین مستندی از مراجع رسمی مبنی بر تغییر الگوی ابتلا به سرطان و افزایش رشد آن در کشورمان نداریم نمی‌توانیم بگوییم با سونامی سرطان مواجه هستیم.

وی درخصوص تاثیر الگوهای ناسالم زیستی بر گسترش و شیوع این نوع بیماری گفت: سرطان موضوعی نیست که در ارتباط با یک عامل خاص اتفاق بیفتد. سرطان یک بیماری چندعاملی و چندفاکتوری است. نمی‌توان گفت این یا آن عامل باعث شیوع بیماری سرطان در ایران شده است. یک فاکتور را نباید به تنهایی عامل ابتلا به سرطان معرفی کنیم. چنین قضاوت درستی نیست.

سرطان فقط به سبک زندگی ربط ندارد

این استاد دانشگاه با بیان اینکه مجموعه‌ای از عوامل منجر به بروز سرطان می‌شود، افزود: اینطور نیست که بگوییم آدم‌هایی با سبک غلط زندگی می‌کنند و این اتفاق در موردشان می‌افتد یا اینکه سیاستگذاری‌های غلط باعث بروز این اتفاق برای بعضی از مردم شده. عوامل ژنتیکی، محیطی، فردی و موارد دیگر با هم منجر به بروز سرطان می‌شود.

قلی‌زاده درباره وجود معیاری برای ارزیابی میزان موفقیت در مبارزه با سرطان، گفت: معیار و شاخص موفقیت داشتن نگاه جامع‌نگر است. یعنی باید همه ابعاد بیمار مبتلا به سرطان را ببینیم. محتوای این شاخص موفقیت شامل عوامل جسمی و غیر جسمی است.

وی افزود: درواقع شاخص ما برای مدیریت بیماران مبتلا به سرطان تعریف می‌شود. برای مدیریت بیماران مبتلا به سرطان باید به چهار بعد از زندگی انسان توجه کرد که یک بعد آن جسمی و سه بعد دیگر غیرجسمی هستند.

قلی زاده با اذعان به اینکه با یک نیازسنجی که شامل همه این ابعاد و دارای نگاه جامع‌نگر باشد می‌توان میزان موفقیت را ارزیابی کرد، افزود: گاهی اوقات افراد به دلایل غیرجسمی درمان بیماری خود را ادامه نمی‌دهند. این عوامل غیرجسمی می‌تواند اجتماعی، فرهنگی، روانشناختی یا معنوی باشد. از جمله باید به مداخلات غیرمعمول مانند متوسل شدن به طب سنتی اشاره کنم که جزو مسائل فرهنگی است. اینها ابعادی هستند که موفقیت در مدیریت سرطان را تحت شعاع قرار می‌دهند.

تابو و انگ، مانع غربالگری و پیشگیری

این استاد دانشگاه در پاسخ به اینکه آسیب‌های فرهنگی و نگاهی که برخی از مردم به سرطان و ضرورت محرمانگی‎اش دارند چقدر در تن ندادن آنها به غربالگری اقدامات پیشگیرانه موثر است، گفت: قاعدتا موثر است و آگاهی‌رسانی به عموم مردم می‌تواند جلوی چنین نگاه‌ها و تصورات نادرستی را بگیرد. تابوی سرطان و انگ سرطان مهلک‌ترین سم برای پرهیز از تن دادن به غربالگری است. باید آگاهی‌بخشی‌ها اصلاح شود تا این تابو و انگ از میان برود.

وی درواکنش به اینکه یعنی نظام سلامت نتوانسته در زمینه آگاهی‌بخشی به مردم موفق عمل کند، گفت: یک بخشی از این ماجرا به گردن نظام سلامت است. اتفاقا بخش عمده‌ی این موضوع برعهده رسانه‌هاست. رسانه بیمار مبتلا به سرطان را فرد بیمار نحیف با موهای ریخته و در اوج بدبختی و نزاری نشان می‌دهد. همین مساله عامل ایجاد ترس می‌شود و این ترس مردم را به پرهیز از قرار گرفتن در معرض غربالگری سوق می‌دهد.

انتهای پیام/